II SAB/Go 27/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński (spr.) Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi P. N. na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na rzecz skarżącego P. N. kwotę 100 zł (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

Pismem z dnia [...] r. P. N. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność Dyrektora Szkoły Podstawowej (dalej: organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając organowi naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), poprzez brak udostępnienia informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego oraz brak poinformowania o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej w określonym ustawowo terminie ze wskazaniem powodów opóźnienia oraz nowego terminu udostępnienia informacji. Na podstawie tak sformułowanego zarzutu skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2. zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, 3. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, 4. zasądzenie od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, 5. udostępnienie skarżącemu akt sprawy w portalu akt sądowych PASSA. Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że za pośrednictwem poczty elektronicznej, na adres email organu znajdujący się w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych (rspo.gov.pl) tj. [...], w dniu [...] r. skierował do organu wniosek o dostęp do informacji publicznej o następującej treści: "Szanowni Państwo, Na podstawie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wnoszę o informację czy szkoła zawierała umowy z kościołami lub innymi związkami wyznaniowymi lub ich osobami prawnymi od początku [...] roku do [...] roku. Proszę o przesłanie odpowiedzi w formacie PDF na mój adres email. Z wyrazami szacunku". W ocenie skarżącego bezspornym jest, iż przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, bowiem dotyczy dysponowania mieniem publicznym, jakim jest mienie należące do organu. Ponadto organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Pomimo jednak upływu terminów ustawowych organ w żaden sposób nie ustosunkował się do wniosku jak również nie poinformował skarżącego o przyczynach opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznych, jak również nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy. Skarżący wskazał ponadto, że działając na rzecz poprawy sytuacji w publicznych placówkach oświatowych, od wielu lat angażuje się w inicjatywy mające na celu przeciwdziałanie nierównemu traktowaniu uczniów ze względu na wyznanie lub jego brak. Podkreślił, że na gruncie art. 2 ust. 2 u.d.i.p. nie istnieje obowiązek udzielania takich informacji, jednakże skarżący uznaje, iż ich przedstawienie ma istotne znaczenie dla realizacji celów społecznych oraz praworządności w systemie oświaty. W ramach swojej działalności, skarżący bierze czynny udział w ogólnokrajowych akcjach, m.in. w inicjatywie dostępnej pod adresem [...], która w znacznym stopniu przyczyniła się do zmiany rozporządzenia określającego warunki i sposób organizowania nauki religii w publicznych przedszkolach i szkołach. Wyniki prowadzonych działań są systematycznie prezentowane w mediach lokalnych i ogólnopolskich. Zdaniem skarżącego w celu umożliwienia identyfikacji procesów skutkujących nierównym traktowaniem uczniów, wsparcia dyrekcji szkół w organizacji pracy placówek oraz podjęcia adekwatnych działań interwencyjnych, niezbędne jest zapewnienie pełnej przejrzystości działań podmiotów publicznych. W szczególności kluczowe jest aby wnioski o udostępnienie informacji publicznej były rozpatrywane w sposób rzetelny, kompletny oraz terminowy, co przyczyni się do zwiększenia efektywności współpracy między organami administracji a społeczeństwem. Odpowiadając na skargę organ wniósł o: 1. umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), 2. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., 3. zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Odnosząc się do stawianych zarzutów, organ wskazał, że po wpłynięciu wniosku w dniu [...] r. Dyrektor przekazał sprawę Wicedyrektor Zespołu Szkół [...] z poleceniem przygotowania odpowiedzi. Z przyczyn organizacyjnych związanych z natłokiem pilnych obowiązków służbowych, odpowiedź nie została udzielona w ustawowym terminie. Dyrektor Zespołu Szkół [...], będący także dyrektorem Szkoły Podstawowej, dowiedziawszy się o tym opóźnieniu w dniu [...] r., niezwłocznie podjął działania mające na celu udzielenie informacji publicznej. W tym samym dniu sporządzono notatkę służbową dokumentującą okoliczności opóźnienia. W dniu [...] r. z samego rana wicedyrektor udzieliła odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wskazując, że Zespół Szkół [...] w latach [...], nie zawierał umów z kościołami, innymi związkami wyznaniowymi lub ich osobami prawnymi. Skarżący otrzymał odpowiedź na swój wniosek, a organ wyjaśnił okoliczności opóźnienia i przeprosił za zwłokę. W związku z powyższym, skoro informacja została przekazana skarżącemu, nie można mówić o dalszej bezczynności organu, co powoduje konieczność umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Organ podkreślił, że opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi nie było wynikiem celowego działania, lecz wynikało z przyczyn organizacyjnych. Ze strony organu nie było złej woli, a jedynie nadmiar obowiązków służbowych Wicedyrektora spowodował nieznaczne opóźnienie, które wynikało z przyczyn organizacyjnych. Po stwierdzeniu opóźnienia organ natychmiast zareagował i dopełnił obowiązku. Organ wyraził ubolewanie i przeprosił za opóźnienie, co wskazuje na brak złej woli. Wobec czego brak jest także podstaw do stwierdzenia, że organ dopuścił się rażącego naruszenia prawa. W piśmie procesowym z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego złożyła oświadczenie, w którym zwróciła się do Sądu: "... o niewyznaczenie terminu rozprawy w związku z cofnięciem skargi na bezczynność organu". Do pisma dołączyła oświadczenie o cofnięciu skargi, wskazujące że skarżący zawarł z organem ugodę i organ udostępnił wnioskowaną informację publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości. W tej sytuacji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postępowanie w niniejszej sprawie należało umorzyć, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia, zaś na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd zwrócił stronie skarżącej cały uiszczony wpis sądowy od skargi (pkt 2 sentencji postanowienia). Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.