Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SAB/Go 156/26

Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 29 października 2026 r., II SAB/Go 156/26

Wynik

Odrzucono skargę

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
29 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 29 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...]w [...] w przedmiocie wydania decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia postanawia: odrzucić skargę.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Skarżąca E.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] w [...]w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] maja 2026 r. o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia dla nieżyjącego męża skarżącej O. W. Do skargi dołączyła odpis skrócony aktu zgonu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, ewentualnie oddalenie skargi. Wyjaśnił, że po wszczęciu postępowania uzyskał informację o zgonie osoby, której dotyczy wniosek. W dniu [...] lipca 2026 r. wydana została decyzja o umorzeniu postępowania. W związku z powyższym postępowanie stało się bezprzedmiotowe i okoliczność ta potwierdza dodatkowo, że wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia stało się niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skarga podlega odrzuceniu jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Stosownie zaś do art. 50 § 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Z przytoczonych regulacji wynika, że skargę może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową (legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego, ale niekiedy również procesowego czy też nawet ustrojowego. W związku z tym istoty interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego jest możliwość wywiedzenia dla danego podmiotu określonych praw lub obowiązków (por. postanowienie NSA z 12 grudnia 2020 r. I OSK 1553/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA). W niniejszej sprawie skarżąca domaga się poddania kontroli postępowania [...] w [...], prowadzonego w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia dla jej męża O. W. Z akt sprawy wynika, że postępowanie powyższe wszczęte zostało w następstwie wniosku reprezentowanego przez żonę E. W. O. W., złożonego w organie w dniu [...] maja 2026 r. Postępowanie to nie zostało zakończone do dnia śmierci wnioskodawcy, to jest do [...] czerwca 2026 r., zaś skarga na bezczynność i przewlekłość organu złożona została przez skarżącą E. W. w dniu [...] lipca 2026 r. Zagadnienia związane z wydawaniem decyzji o ustaleniu poziomu potrzeby wsparcia uregulowane zostały w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 884 z późn. zm., dalej jako u.r.z.s.). Zgodnie z regulacjami zawartymi w tym akcie prawnym potrzeba wsparcia to następstwo braku lub utraty autonomii fizycznej, psychicznej, intelektualnej lub sensorycznej (art. 4b ust. 1 u.r.z.s.) i ustala się ją osobom legitymującym się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności (art. 4b ust. 2 w zw. z art. 1 ust. 1 u.r.z.s.). W decyzji właściwy organ ustala poziom potrzeby wsparcia osoby niepełnosprawnej, w wartościach punktowych (art. 6b5 w zw. z art. 4b ust. 3 u.r.z.s.). Decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia wydaje wojewódzki zespół na wniosek osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2, albo na wniosek podmiotu, o którym mowa w art. 6b ust. 1 i 2, dotyczący osoby, o której mowa w art. 4b ust. 2 (art. 6b3 ust. 1 u.r.z.s.), a więc na wniosek osoby zainteresowanej lub jej przedstawiciela ustawowego, względnie ośrodka pomocy społecznej lub centrum usług społecznych. Uzyskanie decyzji o ustaleniu poziomu potrzeby wsparcia stanowi warunek wystąpienia przez osobę niepełnosprawną mającą potrzebę wsparcia z wnioskiem o przyznanie świadczenia wspierającego wprowadzonego ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 poz. 1429 ze zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy świadczenie wspierające przysługuje osobie w wieku od ukończenia 18. roku życia posiadającej decyzję ustalającą poziom potrzeby wsparcia, w której potrzebę wsparcia określono na poziomie od 70 do 100 punktów w skali potrzeby wsparcia, o której mowa w art. 4b ust. 1 u.r.z.s. Z przytoczonych regulacji wynika, że decyzja ustalająca potrzeby wsparcia jest rozstrzygnięciem ściśle związanym z osobą niepełnosprawną i dotyczącą wyłącznie jej interesu prawnego. Uprawnienia wynikające dla takiej osoby z decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia nie są prawami zbywalnymi lub dziedzicznymi w rozumieniu art. 30 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.). Powyższe powoduje, że nie może się o nie skutecznie ubiegać następca prawny zmarłej osoby, dla której poziom wsparcia nie został ustalony w drodze decyzji, mimo złożenia odpowiedniego wniosku. To zaś przesądza, o tym że skarżąca nie posiada interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.) do wniesienia skargi, której przedmiotem jest bezczynność i przewlekłość organu w postępowaniu o ustalenie poziomu potrzeb wsparcia jej męża. Przedmiot postępowania sądowego odnosi się bowiem wyłącznie do praw męża skarżącej. Jednocześnie brak jest przepisów szczególnych, w rozumieniu art. 50 § 2 p.p.s.a., które uprawniałyby następców prawnych osób niepełnosprawnych do skutecznego zainicjowania, względnie brania udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalenia poziomu potrzeby wsparcia i co za tym idzie także zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego zmierzającego do weryfikacji zgodności z prawem działania organu w tego rodzaju postępowaniu, w tym w szczególności weryfikacji czy doszło w jego toku do bezczynności organu, względnie przewlekłości w prowadzeniu postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2025 r. I OSK 1629/25, postanowienie WSA w Gliwicach z 20 lutego 2026 r., III SAB/Gl 445/25, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.

Informacje o sprawie

Data wpływu
17 sierpnia 2026
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Sędziowie
Jarosław Piątek /przewodniczący sprawozdawca/

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny