Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SAB/Go 153/26

Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 8 października 2026 r., II SAB/Go 153/26 – lokalizacja innej inwestycji celu publicznego

Wynik

Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
8 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2026 r. sprawy ze skargi [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] na przewlekłość Wójta Gminy [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy [...] do załatwienia wniosku strony skarżącej [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] r. do wydania decyzji, II. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się przewlekłości, która miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. wymierza Wójtowi Gminy [...] grzywnę w wysokości 1.500 (jeden tysiąc pięćset złotych), IV. oddala skargę w pozostałym zakresie, V. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz strony skarżącej [...] spółka z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

1. Dnia [...] lipca 2024 r. (data nadania) "[...]" sp. z o.o. w [...] (skarżąca) złożyła do Wójta Gminy [...] (organ) wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce oznaczonej numerem geodezyjnym [...] położonej w miejscowości [...]. Po uzupełnieniu braków wniosku, co nastąpiło w piśmie z dnia [...] lipca 2024 r. organ decyzją z dnia [...] listopada 2024 r., nr [...] odmówił lokalizacji przedmiotowej inwestycji. Na skutek odwołania złożonego przez skarżącą Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] 2025 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się prawomocna. Akta sprawy wpłynęły do organu I instancji dnia 4 lipca 2025 r. Dnia 6 marca 2026 r. "[...]" sp. z o.o. w [...] wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], za pośrednictwem organu I instancji, ponaglenie na jego bezczynność w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] maja 2026 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uwzględniło ponaglenie stwierdzając, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności w sprawie i zobowiązując go do załatwienia przedmiotowej sprawy administracyjnej do dnia 10 czerwca 2026 r. Kolegium zobowiązało też organ I instancji o wyjaśnienie przyczyn, jak i ustalenie osób winnych niezałatwiania sprawy w terminie oraz podjęcia działań mających na celu zapobieżenie w przyszłości przypadkom bezczynności organu. Nie stwierdziło jednak, by niezałatwienie przedmiotowej sprawy w ustawowym terminie przez organ I instancji nosiło znamiona rażącego naruszenia prawa. 2. Dnia 23 czerwca 2026 r. (data nadania) skarżąca wniosła do tutejszego sądu skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiotowej sprawie wnosząc o 1)zobowiązanie Wójta Gminy [...] do niezwłocznego rozpoznania wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego - w terminie nie dłuższym niż czternaście dni; 2)zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania; 3)stwierdzenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez organ sprawy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4)przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w przepisie art. 154 § 6 p.p.s.a.(ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a). W uzasadnieniu skargi podano stan dotychczasowego postępowania oraz fakt, że do dnia wniesienia skargi organ I instancji nie załatwił sprawy mimo upływu terminów. Uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej skarżąca wskazała, że przyczyni się to do podjęcia przez organ realnych działań w sprawie, co zapobieże dalszej bezczynności. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania go do załatwienia sprawy podając, że w dniu [...] lipca 2026 r. wydał decyzję rozstrzygającą sprawę (decyzja nr [...]). Wniósł też, by nie stwierdzać, że jego bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Powołano się tu na orzeczenie Kolegium, specyfikę sprawy (lokalizacja inwestycji celu publicznego) oraz "stopień społecznego zainteresowania sprawą". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. 5. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r.poz. 1691; dalej k.p.a.) jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zasada szybkości postępowania nie pozostaje przy tym w kolizji z zasadą legalizmu, gdyż obie te zasady powinnybyćrealizowanew równym stopniu. Bezczynność organu administracji publicznej definiowana jest w treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić w wyniku ustalenia, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności. Mogą one mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa – art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. Z kolei przewlekłość postępowania zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. jako stan, w którym postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Ma ona miejsce wówczas, gdy organ prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przeciwieństwie do bezczynności, która jest stwierdzana na podstawie kryterium skonkretyzowanego, którym jest ustawowy termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego, badając w indywidualnym stanie sprawy, czy organ publicznej prowadził postępowanie z należytą efektywnością (szerzej A. Wróbel w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Lex el.). 6. Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W sprawie nie ma wątpliwości, że przed wniesieniem skargi do sądu zostało w sprawie wniesione ponaglenie, co umożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy. 7. Z ustalonego na podstawie akt stanu dotyczącego przebiegu postępowania administracyjnego w sprawie wynika, że postępowanie zostało wszczęte wnioskiem "[...]" sp. z o.o. w [...] z dnia [...] lipca 2024 r., a pierwsza decyzja organu instancji została wydana dopiero [...] listopada 2024 r. Organ nie zawiadamiał stron o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy stosownie do art. 36 § 1 lub § 2 k.p.a. Po otrzymaniu, dnia 4 lipca 2025 r., prawomocnej decyzji kasacyjnej Kolegium z dnia [...] kwietnia 2025 r., nr [...] organ I instancji nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że pierwszą czynnością po tej dacie jaką podjął Wójt Gminy [...] było przesłanie dnia 18 marca 2026 r. do organów uzgadniających i do pełnomocnika inwestora - projektu pozytywnej decyzji w tej sprawie. Nastąpiło to po wpływie ponaglenia złożonego przez skarżącą. Innych czynności organ I instancji nie podejmował, a drugą decyzję odmowną wydał nawet po przekroczeniu terminu zakreślonego postanowieniem Kolegium wydanym w kwestii ponaglenia. Stan sprawy jest zatem taki, że licząc terminy załatwienia sprawy nawet od dnia przekazania akt organowi I instancji po uchyleniu pierwszej decyzji do wydania przez ten organ drugiej decyzji odmownej minął ponad 1 rok. Od daty zaś złożenia wniosku przez skarżącą - ponad 2 lata. W tym całym okresie organ, poza jednym wezwaniem do usunięcia braków oraz opisanym wyżej przesłaniem projektu decyzji, odwołania i ponaglenia, nie dokonywał jakikolwiek czynności procesowych i wyjaśniających (przyjmował tylko do akt korespondencję inwestora i mieszkańców [...]). 8.Załatwienie przez organ wniosku (sprawy) w całości po wniesieniu skargi, a przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny powoduje stan bezprzedmiotowości sprawy w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku (art.149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z powyższych względów w punkcie I sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] lipca 2024 r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. 9. Dokonanie przez organ wymaganej prawem czynności po wniesieniu skargi na bezczynność nie zwalniało jednak sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłość w sprawie wystąpiła i czy miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Oceniając ten stan przez pryzmat przepisów regulujących terminy załatwienia sprawy administracyjnej wskazać należy, że w myśl art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Określenie "rażący" oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy, jaskrawego braku woli załatwienia sprawy, ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące naruszenie prawa ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. wyroki NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12 oraz 29 listopada 2018 r., II GSK 1619/18, CBOSA). Przyjmuje się także, że kryterium, które pozwalana zakwalifikowanie bezczynności lub przewlekłości organu do naruszającej prawow sposób rażący, jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa, przy jednoczesnym braku jakiekolwiek uzasadnienia tego naruszenia (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2021 r., II OSK 1610/20, CBOSA). 10. Zdaniem sądu tak znaczący okres braku aktywności organu wypełnia wskazaną wyżej przesłankę. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ pozorował jedynie działania przez bardzo długie okresy, nie podejmując jakiekolwiek czynności w sprawie. Chodzi tu nie tylko o sam okres niezałatwiania sprawy, brak formalnych zawiadomień o przedłużeniu postępowania i brak jakichkolwiek czynności wyjaśniających, ale także treść obu decyzji. Nie oceniając ich trafności i zgodności z prawem mając na uwadze tylko aspekt sprawności postępowania wskazać należy, że obie decyzje organu I instancji są niemal identyczne. Poza standardowym opisem podstaw prawnych tego rodzaju inwestycji, zawarto w nich jedynie stwierdzenie, że "mając na uwadze liczne protesty społeczne" lokalizacja inwestycji wskazana we wniosku nie jest w stanie "zagwarantować spełnienia warunków dotyczących ochrony interesów osób trzecich". Całokształt oglądu sprawy świadczy, zdaniem Sądu o celowym, zamierzonym zaniechaniu aktywności być może z przyczyn istotnych dla organu, ale nie mających oparcia w ustawowym i konwencyjnym prawie strony do rozpatrzenia jej sprawy bez zbędnej zwłoki. Z tych względów uznano, że jest to naruszenie kwalifikowane. Podkreślić też należy, że sąd nie jest tu związany oceną prawną Kolegium. Z przedstawionych przyczyn, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a. stwierdził, że przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). 11. Stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącej sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Mając na uwadze okoliczności sprawy, w ramach przyznanej w art. 149 § 2 p.p.s.a. kompetencji i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd zdecydował o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 1500 zł. W ocenie sądu to grzywna, a nie przyznanie skarżącej sumy pieniężnej lepiej zrealizuje wskazane w skardze cele, tym bardziej, że sprawa już została załatwiona. Wysokość grzywny ma też charakter ostrzegawczy i prewencyjny. Skarżącej zaś, mając na uwadze wielkość przedsiębiorstwa, zadośćuczynienie w postaci sumy pieniężnej nie jest konieczne. Z tych względów orzeczono jak w pkt III i IV wyroku, oddalając dalej idące żądanie skargi. 12. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 597 zł, na które oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, składa się również wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 118 ze zm.).

Informacje o sprawie

Data wpływu
29 lipca 2026
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wójt Gminy
Sędziowie
Grażyna Staniszewska /przewodniczący/ Jacek Jaśkiewicz /sprawozdawca/ Krzysztof Rogalski

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny