Sygnatura
II SAB/Go 143/26
Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 8 października 2026 r., II SAB/Go 143/26 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Wynik
Umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy
- Sąd
- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
- Data orzeczenia
- 8 października 2026
- Prawomocne
- nie
Treść rozstrzygnięcia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2026 r. sprawy ze skargi M.O. na bezczynność Rektora Uniwersytetu [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Rektora Uniwersytetu [...] do załatwienia wniosku skarżącego M. O. z dnia [...] r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, II. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz skarżącego M. O. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Analiza z kontekstem sprawy
Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?
Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.
Uzasadnienie
1. Dnia 24 kwietnia 2026 r. M.O. (skarżący) złożył do Rektora Uniwersytetu [...] wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2026 r., nr [...] o skreśleniu skarżącego z listy studentów (decyzję tą doręczono skarżącemu tego samego dnia). Dnia 27 maja 2026 r. skarżący złożył do organu ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie 1 miesiąca, o którym mowa w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; dalej k.p.a.). Następnie dnia 3 czerwca 2026 r. skarżący wniósł do tutejszego sądu skargę na bezczynność organu w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2026 r. domagając się zobowiązania organu do załatwienia sprawy poprzez wydanie aktu kończącego postępowanie w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zwrotu kosztów postępowania. W skardze (k. 43-44 akt sądowych) zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 35 § 3, art. 36 § 1, art. 12 § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a. wskazując, że termin do załatwienia jego wniosku z dnia [...] kwietnia 2026 r. upłynął organowi w dniu 24 maja 2026 r. jednakże do dnia wniesienia niniejszej skargi organ nie wydał decyzji administracyjnej ani innego aktu kończącego postępowanie. Organ nie zawiadomił skarżącego również o niezałatwieniu sprawy w terminie, nie wskazał przyczyn zwłoki, nie wyznaczył nowego terminu załatwienia sprawy oraz nie pouczył go o prawie do wniesienia ponaglenia. 2. W odpowiedzi na skargę (k. 8- 9 akt sądownych) organ wniósł o oddalenie skargi. W jej uzasadnieniu przyznał fakty dotyczące wydanej decyzji i wniosku skarżącego oraz ponaglenia. Wskazał, że dnia 9 czerwca 2026 r. załatwił sprawę i wydał decyzję o utrzymaniu w mocy własnej decyzji z dnia [...] kwietnia 2026 r. (decyzja k. 29-31 akt sądowych). Organ wskazał, że opóźnienie w załatwieniu sprawy wynikało z faktu, że skarżący składał liczne wnioski dotyczące udostępnienia akt sprawy oraz inne pisma związane bezpośrednio lub pośrednio ze sprawą. Kontaktował się również i spotykał z władzami uczelni, wyrażając chęć polubownego załatwienia sprawy do czego jednak nie doszło". 3. W replice na tę odpowiedź (k. 15 akt sądowych) skarżący podtrzymał skargę podkreślając, że rozpatrzenie sprawy nastąpiło z powodu wniesienia ponaglenia i skargi. Wniósł jednak o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a. 5. Jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zasada szybkości postępowania nie pozostaje przy tym w kolizji z zasadą legalizmu, gdyż obie te zasady powinnybyćrealizowanew równym stopniu. Bezczynność organu administracji publicznej definiowana jest w treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Stwierdzenie bezczynności organu administracji publicznej może nastąpić w wyniku ustalenia, że organ ten nie załatwił sprawy w terminie. Przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy, są nieistotne dla stwierdzenia bezczynności. Mogą one mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy nastąpiło to z rażącym naruszeniem prawa – art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. 6. Stosownie zaś do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto w myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1, sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Przed wniesieniem skargi do sądu zostało w sprawie wniesione ponaglenie, co umożliwia merytoryczne rozpatrzenie sprawy. 6. W sprawie wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął do organu w dniu 24 kwietnia 2026 r. Określony w art. 35 § 3 in fine k.p.a. miesięczny termin załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upłynął organowi dnia 24 maja 2026 r. Z akt nie wynika, aby sprawa była szczególnie skomplikowana lub aby wystąpiły w niej okoliczności, o których mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Nie ma w aktach też dowodów wskazujących na to, że skarżący przyczyniał się do przedłużenia postępowania, gdyż wniosek o dostęp do akt sprawy złożył przed dniem wniesienia do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a w aktach administracyjnych nie ma innych późniejszych niż ten wniosek dokumentów poza ponagleniem i skargą. Do dnia wniesienia skargi tj. 3 czerwca 2026 r. sprawa nadal pozostawała nierozstrzygnięta. Decyzja organu rozstrzygająca wniosek z dnia [...] kwietnia 2026 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy została wydana po wniesieniu skargi – 9 czerwca 2026 r. W konsekwencji, stwierdzić należy, że zostały spełnione przesłanki stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. 7. Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania aktu w określonym terminie. Środek ten służy do doprowadzenia do zakończenia nadal niezakończonego postępowania. Jeżeli jednak po wniesieniu skargi organ wydał i skutecznie doręczył skarżącemu decyzję, zobowiązanie go do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku skarżącego stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w części dotyczącej żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku (pkt I wyroku). Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdzając bezczynność obowiązany jest jednocześnie rozstrzygnąć, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie każde bowiem przekroczenie terminu, nawet nieusprawiedliwione, ma charakter rażący. Kwalifikacja taka jest uzasadniona wówczas, gdy naruszenie obowiązków organu jest oczywiste i znaczne, a okres bezczynności, jej przyczyny oraz sposób działania organu wskazują na szczególnie poważne, niedające się zaakceptować lekceważenie praw strony. Takiego naruszenia prawa w niniejszej sprawie nie da się stwierdzić. W chwili wniesienia skargi termin był przekroczony o kilkanaście dni. Była to zatem bezczynność krótkotrwała. Organ ostatecznie rozpoznał wniosek przed wydaniem wyroku i nie zachodziła potrzeba sądowego przymuszenia go do merytorycznego zakończenia postępowania. Z akt nie wynika ponadto, aby opóźnienie było celowe, wynikało ze złej woli albo miało charakter uporczywy. Nie miało też istotnego wpływu na sytuację skarżącego. Z tych względów sąd stwierdził, że bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Z tych też względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalono skargę w zakresie żądania stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa (pkt III wyroku). 8. Na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd może, z urzędu albo na wniosek strony, wymierzyć organowi grzywnę. Zdaniem sądu w sprawie nie było takiej potrzeby. Nie wnosił o to także skarżący. Opóźnienie było niewielkie a organ przed rozpoznaniem skargi wydał decyzję kończącą postępowanie. Akta sprawy nie wskazują na celowe uchylanie się przez organ od wykonania obowiązku. Samo stwierdzenie bezczynności, obowiązek poniesienia kosztów postępowania oraz negatywna ocena niewykonania art. 36 § 1 k.p.a. stanowią wystarczającą reakcję na stwierdzone naruszenie. 9. O kosztach postępowania obejmujących zwrot uiszczonego wpisu od skargi Sąd orzekł w pkt IV wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., mając na uwadze, że skarga była zasadna co do jej istoty tj. stwierdzenia bezczynności organu.
Informacje o sprawie
- Data wpływu
- 3 lipca 2026
- Symbol z opisem
- 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów 658
- Hasła tematyczne
- Oświata
- Skarżony organ
- Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
- Sędziowie
- Grażyna Staniszewska /przewodniczący/ Jacek Jaśkiewicz /sprawozdawca/ Krzysztof Rogalski
Powołane przepisy
- Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
art. 149 § 1 i § 2, art. 149 § 1 pkt 3, § 1a, art. 151, art. 161 § 1 pkt 3, art. 200, art. 205 · Dz.U. 2026 poz. 143
- Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
art. 12 § 1 i § 2, art. 35, art. 36 § 1, art. 37 § 1 pkt 1 · Dz.U. 2025 poz. 1691
Powiązane dokumenty
Sygnatura: II SAB/Sz 110/26 · 8 października 2026
Postanowienie WSA w Szczecinie z 8 października 2026 r., II SAB/Sz 110/26 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Sygnatura: I SAB/Wa 182/26 · 7 października 2026
Wyrok WSA w Warszawie z 7 października 2026 r., I SAB/Wa 182/26 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Sygnatura: III OSK 933/26 · 6 października 2026
Wyrok NSA z 6 października 2026 r., III OSK 933/26 – sprawy kandydatów na studia i studentów
Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny