II SAB/Go 14/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.G. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

Dnia 22 lutego 2017 r. wpłynęła do tut. Sądu skarga E.G. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżąca podała, że posiada dwie małoletnie córki. E.G. oświadczyła, że jej dochód składa się z wynagrodzenia za pracę (400 zł) oraz alimentów na rzecz córek (1.500 zł). Nadto E.G. przedstawiła ponoszone wydatki: mieszkanie – 500 zł, leki – 400 zł, rata pożyczki – 1.250 zł. Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 17 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej radca prawny B.M. został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez: 1. przedłożenie dokumentów potwierdzających uzyskiwany dochód przez skarżącą (zaświadczenie pracodawcy za okres ostatnich trzech miesięcy), 2. przedłożenie wyciągów z wszystkich posiadanych rachunków bankowych za okres ostatnich trzech miesięcy, 3. przedłożenie rachunków (dokumentów) potwierdzających ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania (domu) i spłatą kredytów. 4. przedłożenie rachunków dotyczących ewentualnych kosztów zakupu leków (leczenia). Pełnomocnik nie odpowiedział na wezwanie, które zostało mu doręczone 23 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest uzasadniony. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej zwanej p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Ciężar dowodu co do wykazania przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy spoczywa na podmiocie występującym z takim żądaniem, co jednoznacznie wynika z treści przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Wnioskodawca ma też obowiązek współdziałania z sądem w zakresie gromadzenia dowodów źródłowych i wyjaśnienia wszystkich okoliczności w celu ustalenia jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. Brak tej współpracy przez niedostarczenie dokumentów bądź nieskładnie wyczerpujących oświadczeń musi mieć wpływ na dokonywaną przez sąd (referendarza sądowego) ocenę wniosku o przyznanie prawa pomocy. Strona występująca na drogę postępowania sądowego winna mieć świadomość obowiązku ponoszenia kosztów tego postępowania i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku. Zważyć trzeba, że pełnomocnik E.G. nie uzupełnił złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Nie zostały dostarczone: wyciągi z rachunków bankowych, zaświadczenie o wysokości dochodu z tytułu umowy o pracę, rachunki potwierdzające ponoszone koszty związane z utrzymaniem mieszkania i spłatą kredytów. W tej sytuacji nie jest możliwe dokonanie wszechstronnej analizy sytuacji majątkowej skarżącej. Należy bowiem podkreślić, że wykazać oznacza dowieść, udokumentować czy udowodnić, a nie jedynie oznajmić czy poinformować (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., I FZ 189/11, LEX nr 948866). Nadto zachodzą również wątpliwości odnośnie wiarygodności oświadczenia skarżącej o wysokości miesięcznych dochodów (1.900 zł), zważywszy, iż sama rata pożyczki wynosi 1.250 zł. Należy mieć także na uwadze, że prywatne zobowiązania finansowe nie mają pierwszeństwo przed zobowiązaniami publicznoprawnymi. Ubiegający się o przyznanie prawa pomocy powinien w pierwszej kolejności poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. W tym kontekście należy wskazać, że wpis od skargi w rozpoznawanej sprawie jest niski – wynosi bowiem 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Z przedstawionych względów Sąd uznał, że E.G. nie wykazała, że zachodzi ustawowa przesłanka o której mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i dlatego na podstawie powyższego przepisu oraz art. 258 § 4 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.