II SAB/Go 122/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.Ł. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia skargi postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 7 lipca 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wpłynęła skarga I.Ł. na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia skargi. W odpowiedzi na skargę Burmistrz podał, że I.Ł. wniosła do organu skargę na postępowanie Prezesa Przedsiębiorstwa Komunalnego "[...]" Sp. z o. o. Skargę tę organ przesłał do Rady Nadzorczej Spółki jako organu kontrolnego, celem załatwienia jej zgodnie z kompetencjami, kierując się przy tym treścią art. 213 Kodeksu spółek handlowych. Wobec powyższego organ podkreślił, że w sprawie nie może być mowy o jego bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy wskazać, że z bezczynnością mamy do czynienia w sytuacji, w której dany podmiot, mimo ciążącego na nim obowiązku, w terminie ustalonym przez obowiązujące przepisy, nie podjął jakichkolwiek czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. Wniesienie skargi na tak rozumianą bezczynność jest uzasadnione nie tylko w razie niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie ocenił, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. W szczególności, nie ma znaczenia czy bezczynność została spowodowana zawinionym albo też niezawinionym opóźnieniem organu, czy też związana jest z przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać wydane/dokonane. W świetle powyższego, rozważenia wymagała kwestia obowiązku Burmistrza merytorycznego rozpoznania skargi I.Ł. na postępowanie Prezesa Przedsiębiorstwa Komunalnego "[...]" Sp. z o. o. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 219 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1526), funkcjonująca w spółce prawa handlowego rada nadzorcza sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki we wszystkich dziedzinach jej działalności (§ 1). Do szczególnych obowiązków rady nadzorczej należy ocena sprawozdań, o których mowa w art. 231 § 2 pkt 1, w zakresie ich zgodności z księgami i dokumentami, jak i ze stanem faktycznym, oraz wniosków zarządu dotyczących podziału zysku albo pokrycia straty, a także składanie zgromadzeniu wspólników corocznego pisemnego sprawozdania z wyników tej oceny (§ 3). W celu wykonania swoich obowiązków rada nadzorcza może badać wszystkie dokumenty spółki, żądać od zarządu i pracowników sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywać rewizji stanu majątku spółki (§ 4). Obowiązki rady nadzorczej wskazane w powyższym przepisie są jedynie przykładowe, a w związku z tym, że organ ten sprawuje stały nadzór nad działalnością spółki przyjąć trzeba, że wszyscy, którzy uczestniczą w podejmowaniu czynności w spółce, podlegają nadzorowi rady (A. Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 1-300 Kodeksu spółek handlowych, opubl. LEX/el. 2021). Zatem również czynności podejmowane przez prezesa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w ramach działalności spółki podlegają nadzorowi rady nadzorczej. Słusznie zatem Burmistrz zdecydował o przekazaniu wniesionej przez I.Ł. skargi na postępowanie Prezesa Przedsiębiorstwa Komunalnego "[...]" Sp. z o. o. Radzie Nadzorczej rzeczonej Spółki. Żaden z przepisów obowiązującego prawa nie przyznaje burmistrzowi kompetencji do prowadzenia postępowania administracyjnego w żądanym przez skarżącą zakresie, a tym bardziej do zakończenia go orzeczeniem administracyjnym o charakterze władczym. Innymi słowy, rozpatrzenie skargi I.Ł. wniesionej do organu administracji publicznej nie mogło zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia, czy też innego aktu lub czynności, którego legalność mogłaby podlegać kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), zakreślającego zamknięty katalog aktów i czynności administracyjnych należących do właściwości sądów administracyjnych. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowany pogląd, wedle którego organowi administracji publicznej nie można postawić zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żaden z obowiązujących przepisów prawa nie zobowiązuje go do podjęcia stosownego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne w konkretnej sprawie (postanowienie WSA w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 821/15; postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II SAB/Ol 83/09). Wobec powyższego należało uznać, że wniesiona do Sądu przez I.Ł. skarga na bezczynność Burmistrza w przedmiocie rozpatrzenia skargi na postępowanie Prezesa Spółki jest niedopuszczalna. W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.