II SAB/Gl 76/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Dziuk po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. i M. S. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o doręczenie decyzji p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym solidarnie wpis sądowy od skargi w kwocie 100 (sto) złotych.

Pismem z dnia 19 lutego 2024 r. B. C. i M. S. reprezentowane przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wójta Gminy G. w sprawie nierozpoznania wniosku z dnia 17 sierpnia 2023 r. o doręczenie ww. skarżącym decyzji z dnia 12 kwietnia 2022 r. wydanej w sprawie [...], zarzucając naruszenie art. 109 § 1 w związku z art. 28 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że ww. osobom przesłano zanonimizowaną kopię przedmiotowej decyzji, z uwagi na to, że nie były one stronami przedmiotowego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej w skrócie p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, związaną z wydaniem aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 p.p.s.a. (decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sądy administracyjne są właściwe w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 – dalej k.p.a.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca upatruje bezczynności organu w tym, że nie rozpoznał on wniosku skarżących o doręczenie im decyzji z dnia 12 kwietnia 2024 r. Wskazać w tym miejscu należy, że czynność doręczenia decyzji administracyjnej, o której mówi art. 109 § 1 k.p.a., ma charakter techniczny i wykonawczy wobec załatwienia sprawy poprzez wydanie decyzji i kwestia prawidłowości doręczenia wydanej przez organ decyzji nie może być rozstrzygana w trybie skargi na bezczynność, gdyż nie mieści się w pojęciu bezczynności (zob. wyrok NSA z 9 grudnia 2021 r., II OSK 1966/21). Innymi słowy, w ramach skargi na bezczynność w sprawie administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) nie jest dopuszczalne orzekanie w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej. Jednocześnie stwierdzić należy, że doręczenie decyzji nie stanowi również czynności określonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 9 kwietnia 2015 r., I GSK 397/15). Przepis ten bowiem odnosi się do działań materialno-technicznych organu wywołujących określone skutki prawne. Sama zaś czynność doręczenia decyzji nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje żadnych uprawnień i obowiązków. Zaniechanie zaś czynności doręczenia decyzji nie stanowi jednak bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skoro tak, to nie podlega zatem także kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie. Ponadto, skoro doręczenie decyzji nie stanowi aktu ani czynności dotyczącej uprawnień wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach prowadzonego przez organ postępowania, to sama ta techniczna czynność doręczenia nie może także mieścić się w zakresie przedmiotowym art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 21 października 2021 r., II OSK 1833/20 i powołane tam orzecznictwo). Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.