II SAB/Gl 3/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Rafał Wolnik po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody w przedmiocie niewydania zaświadczenia p o s t a n a w i a : 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić skarżącemu kwotę [...] złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Skarga J. R. dotyczy bezczynności Wojewody polegającej na niewydaniu w siedmiodniowym, ustawowym terminie zaświadczenia o wskazanej przez skarżącego treści. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie ze względu na fakt, iż zaświadczenie, o wydanie którego wystąpił skarżący zostało odebrane przez jego małżonkę – R. R. Wezwaniem z dnia [...] r. skarżący został zobowiązany do wskazania, czy przedmiotem jego skargi jest niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt II SAB/Gl 46/07, czy też jest to bezczynność Wojewody. W tym ostatnim przypadku skarżący miał wskazać, że przed wniesieniem skargi wystąpił do organu z wezwaniem do usunięcia prawa. W odpowiedzi na to wezwanie J. R. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi na bezczynność Wojewody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skuteczne zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym jest obwarowane szeregiem wymogów formalnych wynikających ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ). Jeden z tego rodzaju wymogów zawarty został w przepisie art. 52 § 1 P.p.s.a. Zawiera on generalną zasadę, w myśl której skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu polegającą na niewydaniu decyzji lub postanowienia tego rodzaju środkiem jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie – art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). O ile natomiast przedmiotem skargi są akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu organu na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności (art. 52 § 3 P.p.s.a.). J. R. wystąpił do Wojewody o wydanie zaświadczenia w trybie art. 217 Kodeksu postępowania administracyjnego. Bezczynność organu w tym zakresie nie może być jednakże zwalczana zażaleniem przewidzianym w art. 37 § 1 przywołanej ustawy. Ten ostatni przepis ma bowiem zastosowanie do zaniechań organów przy wydawaniu decyzji lub postanowień załatwiających sprawę administracyjną. Wydawanie zaświadczeń nie należy do tej kategorii, a wobec tego art. 37 K.p.a. nie będzie miał w takim przypadku zastosowania. W konsekwencji, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, której przedmiotem jest bezczynność polegająca na niewydaniu zaświadczenia, niezbędne jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wezwanie nie zostało złożone, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W takiej sytuacji cofnięcie skargi jest bezskuteczne, gdyż zaistniałe uchybienia formalne przesądzają o konieczności jej odrzucenia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.