II SAB/Gl 16/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 8 marca 2021 r. S.K. (dalej: strona, skarżący), powołując się m. in. na treść ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (obecnie j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. – dalej o.p.), wniósł skargę na bezczynność organu – Prezydenta Miasta C., w sprawie wniosku o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w wysokości 50 zł uiszczonej na rachunek Miejskiego Zarządu Dróg i Transportu w C. (MZDiT), tytułem opłaty dodatkowej za parkowanie. W uzasadnieniu podano m. in., że wobec bezczynności MZDiT w dniu 3 sierpnia 2018 r. wysłano za pomocą platformy ePUAP ponaglenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. uznało ponaglenie za zasadne. Pomimo upływu prawie trzech lat i złożenia ponaglenia wniosek z 22 marca 2018 r. nie został rozpatrzony do chwili obecnej. MZDiT jest zarządcą dróg na terenie Miasta C. i zaś Dyrektor MZDiT działa z upoważnienia Prezydenta C. Opłata dodatkowa za parkowanie pojazdu na terenie strefy płatnego parkowania bez uiszczenia opłaty za parkowanie, o której mowa w art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 1376 ze zm., dalej; u.d.p.) stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, a zatem zalicza się do katalogu należności wymienionych w art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 305 ze zm.), a konkretnie w art. 60 pkt 7 tego aktu prawnego. Wobec powyższego złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty powinno prowadzić do wszczęcia postępowania na podstawie art. 74a o.p. w związku z art. 2 § 2 o.p. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie i zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podano m. in., że w przedmiotowej sprawie wydane zostało postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/GI 16/19, którym to postanowieniem Sąd odrzucił skargę. Sprawa objęta skargą została już prawomocnie osądzona. Dodatkowo, wniosek skarżącego jest całkowicie bezzasadny, bowiem zgodnie z materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie nie doszło do nadpłaty ze strony skarżącego, który nie posiadając ważnego biletu parkingowego zobowiązany był do zapłaty dodatkowej opłaty za nieopłacony postój. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm. – dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 14 czerwca 2021 r., sygn. akt II SAB/GI 43/21, odrzucił skargę w niniejszej sprawie. Stwierdził, że skoro wezwanie do uiszczenia opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, to również nie jest dopuszczalne składanie skargi na bezczynność w sprawie zwrotu nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania. NSA postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 r., sygn. II GSK 2128/21, uchylił jednak ww. postanowienie. Wskazał, że "(...) do opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie w strefie płatnego parkowania znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji oznacza, że opłata dodatkowa może stanowić nadpłatę w przypadku zapłacenia jej nienależnie. Wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji uznać należy, że stronie skarżącej przysługuje zatem skarga na bezczynność organu administracji publicznej w razie bezczynności w rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty w trybie przewidzianym przez przepisy Ordynacji podatkowej." Należy też wziąć pod uwagę, że WSA w Gliwicach postanowieniem z dnia 27 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/GI 16/19, odrzucił skargę na bezczynność w przedmiocie nadpłaty za postój w strefie płatnego parkowania. Wskazał, że droga sądowa w tym trybie nie przysługuje. Stanowisko to zostało podzielone przez NSA w postanowieniu z 2 października 2019 r., I OSK 2298/19. Skarga oparta była ówcześnie na regulacjach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm. – dalej k.p.a.). Obecnie skarga opiera się na innej podstawie prawnej – tj. na przepisach Ordynacji podatkowej. Warunkiem dopuszczalności skargi jest jednak uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania niezbędne jest obecnie złożenie ponaglenia, o czym stanowi art. 141 §1 o.p. Dopiero po wyczerpaniu wskazanego trybu strona może wnieść skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Dla uznania wyczerpania ww. toku przez stronę wystarczające jest wykazanie, że złożyła ona stosowny środek. Art. 53 § 2b p.p.s.a. stwierdza znowuż, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Ponaglenie zostało złożone – co przyznaje strona w skardze – w dniu 3 sierpnia 2018 r. Należy jednak zauważyć, że było to ponaglenie, które poprzedzało wniesienie skargi w sprawie zakończonej ww. postanowieniem WSA w Gliwicach z 27 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/GI 16/19. Zatem, w niniejszej sprawie skarżący powołuje się na złożenie tego samego ponaglenia, przesłanego w dniu 3 sierpnia 2018 r. Ponaglenie ujęte w art. 37 k.p.a. oraz ponaglenie wskazane w art. 141 o.p. to różne środki zaskarżenia opieszałości organów, kierowane do właściwych organów tam wskazanych. Skoro skarżący nie złożył ponaglenia poprzedzającego niniejszą skargę, a wniósł jedynie ponaglenie poprzedzające poprzednią skargę (w trybie k.p.a.), stąd nie można uznać, by dopełnił wymogów formalnych. Nie może być tak, że złożenie jednego ponaglenia legitymuje składanie kolejnych skarg w różnych trybach. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Według art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Mając na uwadze powyższe uwagi Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.