II SAB/Gl 16/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda,, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. H. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpoznania odwołania w sprawie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić na rzecz skarżącego od Wojewody [...] kwotę 100 (sto) zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z [...] r. nr [...], Starosta [...] ustalił na rzecz T. H. odszkodowanie za nieruchomość położoną w Gminie S., obręb O., oznaczoną jako [...] oraz położoną w Gminie S., obręb K., oznaczoną jako [...]. Od ww. decyzji odwołał się Starosta [...] wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej. Pismem z dnia [...] r. T.H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody [...] objawiającą się nierozpatrzeniem przez organ II instancji w terminie wynikającym z art 35 k.p.a. odwołania od decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu skarżący opisał przebieg wieloletniego postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wniósł o jej odrzucenie bądź oddalenie. Dodatkowym pismem procesowym z dnia [...] r. Dyrektor Wydziału Nadzoru Właścicielskiego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. poinformowała Sąd, iż ostateczną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu wniesionego odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję Starosty [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg m.in. na bezczynność organów. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że po wniesieniu skargi na bezczynność, a przed jej rozpoznaniem przez Sąd, Wojewoda [...], którego działanie objęte jest tą skargą, wydał w dniu [...] r. decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżoną doń decyzję Starosty [...] nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Stwierdzić więc trzeba, że w chwili orzekania przez Sąd zaistniała bezprzedmiotowość postępowania sądowego, a tym samym uzasadnione było umorzenie tego postępowania na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przepis ten ma zastosowanie m.in. w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Należy przy tym wskazać, że stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi. Jeśli zatem do daty orzekania przez sąd, organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 stycznia 2009 r., II OSK 812/08). Dla uznania bezprzedmiotowości postępowania sądowego w sprawie bezczynności organu bez znaczenia jest natomiast, czy podjęte rozstrzygnięcie oceniane jest przez skarżącego jako prawidłowe. W ramach skargi na bezczynność organu nie jest bowiem dopuszczalne badanie sprawy w aspekcie merytorycznej poprawności wydanej decyzji. Decyzja ta może podlegać ewentualnej kontroli na drodze odrębnego postępowania sądowoadministracyjnego, po wyczerpaniu przez stronę przysługującego jej środka zaskarżenia Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. Wobec umorzenia postępowania, na mocy art. 201 § 1, art. 209 i art. 210 § 2 p.p.s.a. należało zasądzić z urzędu od organu, którego bezczynność zaskarżono, na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, które sprowadzają się do uiszczonego w kwocie 100 zł wpisu sądowego od skargi.