II SAB/Gd 110/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 19 sierpnia 2019 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku z 29 czerwca 2019 r. o zmianę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zarządzeniem z 24 września 2019 r. wezwano skarżącego do wskazania czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Wójta Gminy zwracał się z ponagleniem do właściwego organu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżący wyjaśnił, że kontaktował się w przedmiotowej sprawie telefonicznie z urzędnikiem prowadzącym postępowanie w kwestii złożonego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej zwanej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – to do organu prowadzącego postepowanie. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że nie wyczerpuje drogi zaskarżenia telefoniczny kontakt z urzędnikiem prowadzącym sprawę. Konieczne jest wniesienia ponaglenie z określeniem jakiej bezczynności dotyczy i musi być to potwierdzone dokumentem. W niniejszej sprawie nie istnieje dowód na okoliczność, że istotnie skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zwalczające bezczynność organu przed wniesieniem skargi do Sądu. Ponaglenie, o którym mowa, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. i art. 128, art. 129 w zw. z art. 144 k.p.a. powinno być bowiem skierowane do organu wyższego stopnia nad organem, który niezałatwił sprawy w terminie – za pośrednictwem organu, którego bezczynności ponaglenie dotyczy – i winno z niego wynikać co najmniej niezadowolenie ze stanu bezczynności. Oznacza to, że skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. Jednak wskazać należy, że skarżący może zwalczać skutecznie bezczynność organu poprzez wniesienie ponaglenia do organu wyższego stopnia i dopiero wówczas skargi do sądu. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.