II SAB/Gd 109/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: sędzia WSA Dorota Jadwiszczok sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w G. na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

A. wniosło skargę na bezczynność Prezydenta Miasta zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. 2016, poz. 1764 ze zm.) poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem i wniosło o zobowiązanie organu - Prezydenta Miasta do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wnioskiem z 7 marca 2014 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta o udzielenie informacji publicznej "w oparciu o jakie dokumenty i tytuły prawne (wszelkie kolejne umowy najmu, dzierżawy, pisma, zarządzenia, rozporządzenia, wytyczne) B. oraz Szkoła Społeczna zajmują (chronologicznie od 1991 r. do dnia dzisiejszego) mienie, na które składają się odpowiednio budynki i budowle, w tym budynek o pow. ok. 530 m2 - ogrodzenia, oświetlenia, chodniki oraz inne elementy infrastruktury (użytkowane przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta do czasu przeniesienia się na ul. P.) posadowione na gruncie Gminy, oddanym w dzierżawę na podstawie umowy z dnia 01.12.2001 r. Jednocześnie wnioskodawca wniósł o wydanie szczegółowej kopii kompletnej, w tym zakresie, dokumentacji. W odpowiedzi na powyższe zapytanie - pismem z 1 kwietnia 2014 r. organ w udzielonej skarżącej odpowiedzi wskazał, iż B. oraz Szkoła Społeczna zajmują część działki [..] oraz [..] na podstawie umowy dzierżawy zawartej zgodnie z Zarządzeniem Prezydenta Miasta Nr [..] z dnia 22 listopada 2010 r., a także umowy o najem lokalu użytkowego zawartej na podstawie pisma l Miejskiego w G. [..] z 1993 r. (vide: odpowiedź - pismo . 01.04.2014 r.). W ocenie skarżącego udzielona odpowiedź nie wyczerpała tematu zadanego pytania albowiem przedmiotowa umowa o najem lokalu dotyczyła mienia po Przedsiębiorstwie Budownictwa, nie zaś jak wskazano w zapytaniu - mienia po Dyrekcji Rozbudowy Miasta. Wskazała skarżąca, iż Przedsiębiorstwo Budownictwa zostało zlikwidowane w celu realizacji uchwały Nr XXXVII/240/91 Rady Miasta z dnia 17 grudnia 1991 r. w sprawie wyboru formy organizacyjno-prawnej prowadzenia działalności gospodarczej wykonywanej dotychczas przez niektóre przedsiębiorstwa komunalne. Mienie przedsiębiorstwa zostało oddane do korzystania spółce pracowniczej - tj. skarżącej - na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. W okazanej i wydanej w formie kserokopii dokumentacji po raz kolejny skarżąca nie uzyskała odpowiedzi na zapytanie odnośnie tytułów, w oparciu o które B. zajmuje mienie pod Dyrekcji Rozbudowy Miasta. W dniu 15 marca 2017 r. skarżąca ponownie zwróciła się więc w tym zakresie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej (vide: wniosek o udzielenie informacji publicznej -ponaglenie z dnia 15 marca 2017 r.) W odpowiedzi na powyższy wniosek skarżąca otrzymała jedynie pismo z ZNK z 3 kwietnia 2017 r., w którym "w nawiązaniu do złożonego wniosku" wskazano, iż skarżąca otrzymała już wszelkie wnioskowane informacje, a nadto, iż w sprawie dokumentów, które są istotne w sprawach wnioskowanych należy zgłosić się do siedziby Biura Obsługi Mieszkańców. Skarżąca pomimo prób nie uzyskała wnioskowanych informacji, ani w drodze odpowiedzi ze strony Prezydenta Miasta, ani też w siedzibie Biura Obsługi Mieszkańców - gdzie wg. oświadczenia pracownika udostępniono jej wszystkie posiadane dokumenty. Na potwierdzenie swoich twierdzeń skarżąca wskazuje, iż dysponuje kompletną dokumentacją fotograficzną udostępnionych jej akt. W dniu 17 października 2017 r. skarżąca zwróciła się z ostatecznym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w tożsamym zakresie. Pomimo upływu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej terminu, zobowiązującego organ do udostępnienia informacji publicznej w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, do dnia złożenia skargi Prezydent Miasta nie udzielił skarżącej wnioskowanej informacji. Skarżąca nie otrzymała również żadnej informacji od organu, która wskazywałaby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca od kilku lat domaga się udzielenia tej samej informacji publicznej pomimo tego, że za każdym razem przekazywana była jej, w przypisanym terminie, żądana informacja, skarżąca ponownie złożyła wniosek z datą 26.09.2017r. o tej samej treści co poprzednio o udzielenie informacji publicznej: "w oparciu o jakie dokumenty i tytuły prawne (wszelkie kolejne umowy najmu, dzierżawy, pisma, zarządzenia, rozporządzenia, wytyczne) B. oraz Szkoła Społeczna zajmują (chronologicznie od 1991 r. do dnia dzisiejszego) mienie, na które składają się odpowiednio budynki i budowle, w tym budynek o pow. ok.530 m2 - ogrodzenia, oświetlenia, chodniki oraz inne elementy infrastruktury (użytkowane przez DRM do czasu przeniesienia się na ul. P.) posadowione na gruncie Gminy, oddanym w dzierżawę na podstawie umowy z dnia 01.12.2001 r. Jednocześnie wnioskodawczyni wniosła o wydanie szczegółowej kopii kompletnej, w tym zakresie, dokumentacji. Skarżąca wielokrotnie wcześniej wnosiła o udzielenie mu takiej informacji publicznej przez podanie podstawy prawnej uprawniającej wymienione B. oraz Szkoły do używania nieruchomościami przy ul. S. i za każdym razem na złożone wnioski Prezydent Miasta lub jego pełnomocnicy, odpowiedzi udzielał (por. załączone do skargi: pismo [..] z 01.04.2014 r., pismo [..] z 20.02.2017 r.). Skarżąca informowana była, w odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, że Szkoła Społeczna zawarła w dniu 01.03.1993 r. z Gminą Miasta umowę najmu lokalu użytkowego, położonego w G. \przy ul. S., o łącznej powierzchni 215,80 m2 wielokrotnie zmienianej aneksami w zakresie wysokości czynszu najmu. B. zawarło z Gminą Miasta w dniu 01.02.2011r. umowę dzierżawy części nieruchomości gruntowej położonej w G. przy ul. S., o pow. 4.145m2, oznaczonej na mapie - obręb nr [..], część działki nr [..] i [..]. Umowa została zawarta na podstawie zarządzenia Nr [..] Prezydenta Miasta z dnia 22.11.2010 r. na czas nieokreślony. Wydzierżawiony teren był terenem zabudowanym w związku, z czym przedmiotem dzierżawy objęte były wszelkie budynki i budowle, jakie na dzierżawionej działce się znajdowały. Ponieważ nadal przedstawiciele A. nie byli usatysfakcjonowani wcześniejszymi informacjami Gminy, Gmina zwróciła się pismem z 20 lutego 2017r., aby przedstawiciel wnioskodawcy osobiście zapoznał się dokumentami, jakie w sprawie posiada jednostka Gminy – [..]. W dniu 27 lutego 2017 r. przedstawiciel wnioskodawcy G. K. w siedzibie [..] zapoznał się z całą dokumentacją, jaka była w posiadaniu administratora Biura Obsługi Mieszkańców oraz dokumentacja ta została skserowana i przekazana w kopii skarżącemu. G. K., członek Zarządu Spółki, złożył pisemne oświadczenie, iż z dokumentami, jakie mu przekazano zapoznał się. W tej sytuacji złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 26.09.2017r. w zakresie dostarczenia kopii dokumentów w sprawie, stał się bezprzedmiotowy, bowiem całość kopii posiadanych dokumentów została wnioskodawcy wcześniej przekazana. W dniu 27.02.2017r. okazano w BOM G. K. następujące dokumenty: umowa najmu lokalu użytkowego, położonego w G. przy ul. S., o łącznej powierzchni 215,80 m2 zawartej ze Szkołą Społeczną w dniu 01.03.1993r. z Gminą Miasta, 15 aneksów do w/w umowy zmieniające wysokość czynszu najmu, pismo Urzędu Miejskiego z 03.02.1993r. do Dyrektora [..], protokół z dnia 01.10.1992r. zawarty pomiędzy Gminą a A. o przekazaniu działki [..] oraz budynków i budowli położonych w G. przy ul. S., protokół z dnia 01.10.1992 r. przekazania części mienia likwidowanego D. [..] na rzecz Zarządu Miasta, szkic szkoły, umowa dzierżawy z B. zawarta przez Gminę Miasta w dniu 01.02.2011r. części nieruchomości położonej w G. przy ul. S., o pow. 4.145m2, oznaczonej na mapie - obręb nr [..], część działki nr [..] i [..], zarządzenie Prezydenta Miasta Nr [..] z dnia 22.11.2010 r. wraz załącznikiem, umowa dzierżawy z dnia 01.12.2001 r. zawarta z B. przez Gminę Miasta na dzierżawę nieruchomości o pow. 1900 m2 położonej w G. przy ul. S., umowa dzierżawy z dnia 29.03.2001 r. zawarta z B. przez Gminę Miasta na dzierżawę nieruchomości o pow.2465 m2 położonej w G. przy ul. S.3, uchwała Nr [..] Zarządu Miasta z 27.03.2001 r., uchwała Nr [..] Zarządu Miasta z 12.07.1996r., umowa dzierżawy z dnia 07.12.1995 r. zawarta z B. przez Gminę Miasta na dzierżawę nieruchomości o pow.1500 m2 położonej w G. przy ul. S., 3 aneksy do umów dzierżawy, umowa dzierżawy z dnia 17.03.1995 r. zawarta z B. przez Gminę Miasta na dzierżawę nieruchomości o pow.1700 m2 położonej w G. przy ul. S., uchwała Zarządu Miasta Nr [..] z dnia 17.01.1995 r. Podkreślił organ, że jest to całość dokumentów, w zakresie opisanym we wniosku o udzielenie informacji publicznej, jakie Gmina Miasta posiada. Wnioskodawca zarzuca, że umowy dzierżawy dotyczyły tylko działki, co nie może być prawdą, bowiem działki te były zabudowane budynkami i budowlami. Skarżąca nie określa, jaką informację Prezydent Miasta miał pominąć w udzielonej odpowiedzi, w związku z czym nie można mówić o braku udzielenia informacji publicznej bowiem udostępniono skarżącej wszystkie dokumenty jakie znajdują się w posiadaniu organu, w tym w jednostkach organizacyjnych Gminy Miasta. W tej sytuacji należy uznać, że Gmina Miasta udzieliła pełnej odpowiedzi na wniosek A. w terminie ( w lutym 2017 r.) oraz przekazała skarżącej wszystkie dokumenty w sprawie. W tej sytuacji kolejny wniosek z dnia 26.09.2017r. o udostępnienie informacji publicznej był wnioskiem takim samym jak poprzednie, na które organ każdorazowo, w terminie skarżącej odpowiadał (był wnioskiem bezprzedmiotowym). W następstwie tego nie może być mowy o bezczynności organu ani zwłoce w udzieleniu odpowiedzi. Dla jasności sprawy organ ponownie udzielił pismem z dnia 13.12.2017r. kolejną odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej pomimo tego, że odpowiedzi tej już nie miał obowiązku składać. Wcześniejsze postępowania organu wyczerpały bowiem nałożone na organ obowiązki przewidziane w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli skarżąca uważa, że informacja publiczna winna zawierać analizy dotyczące opisanego we wniosku mienia, że winna być poprzedzona inwentaryzacją mienia znajdującego się w wynajętych lub wydzierżawianych nieruchomościach, o których we wniosku pisze skarżąca, to wówczas dla uwzględnienia takiego wniosku skarżąca winna wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego. Skarżąca takiego interesu nie wykazała. Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Oznacza to, że w przypadku wniosku o dostęp do informacji publicznej przetworzonej wnioskodawca informację taką może uzyskać, gdy wykaże istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, którego jego wniosek dotyczy. Informacją przetworzoną, w świetle doktryny i ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, jest informacja, której udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności, w wyniku których informacja prosta staje się informacją przetworzoną. Czynności takie jak przeanalizowanie posiadanego zbioru dokumentów według określonych przez wnioskodawcę kryteriów, wyselekcjonowanie danych czy ich opracowanie czynią informacje proste informacjami przetworzonymi, których udzielenie jest skorelowane z potrzebą wykazania interesu publicznego (por. NSA w wyroku z 17 października 2006r., I OSK 1347/05). Ponadto w przypadku wniosku, który wymaga zgromadzenia, przekształcenia i sporządzenia wielu kopii dokumentów i wymaga takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które mogłyby zakłócić normalny tok działania adresata wniosku i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań - informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że będzie się składać z wielu informacji prostych będących w posiadaniu adresata wniosku, powinna być uznana za informację przetworzoną (por. I. Kamińska. Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, W-wa 2012, s.51). Mając na względzie przytoczone okoliczności skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest całkowicie bezzasadna, gdyż organ wielokrotnie udzielał żądanej informacji w terminie oraz udostępnił i przekazał skarżącej całość dokumentów dotyczących sprawy. W tej sytuacji wobec braku wystąpienia przesłanek z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2017, poz.1369) skarga winna być oddalona w całości, na koszt skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A. w zakresie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia 17 października 2017 r. dotyczący wskazania przez Prezydenta Miasta "w oparciu o jakie dokumenty i tytuły prawne (wszelkie kolejne umowy najmu, dzierżawy, pisma, zarządzenia, rozporządzenia, wytyczne) B. oraz Szkoła Społeczna zajmują (chronologicznie od 1991 r. do dnia dzisiejszego) mienie, na które składają się odpowiednio budynki i budowle, w tym budynek o pow. ok. 530 m2 - ogrodzenia, oświetlenia, chodniki oraz inne elementy infrastruktury (użytkowane przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta do czasu przeniesienia się na ul. P.) posadowione na gruncie Gminy, oddanym w dzierżawę na podstawie umowy z dnia 01.12.2001 r." Tytułem wstępu wskazać należy, że problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), przywoływanej dalej w skrócie jako "u.d.i.p.". Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania (por. wyrok z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 - Lex nr 1264728). W u.d.i.p. nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14 – Lex nr 1839074). W przekonaniu Sądu, nie ulega wątpliwości, że Prezydent Miasta jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeśli tylko ją posiada. Charakter żądanych przez stronę skarżącą informacji jako informacji publicznej również nie budzi zastrzeżeń, bowiem posiada walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. i art. 6 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.d.i.p. Nie kwestionują tego również strony postępowania. Stosownie do treści art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępnienia w centralnym repozytorium (pkt 4). Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego złożono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), wydając decyzję administracyjną. Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej sprostał obowiązkowi wynikającemu z art. 10 u.d.i.p. We wniosku z dnia 17 października 2017 r. skarżąca Spółka zwróciła się o udzielenie informacji dotyczącej "w oparciu o jakie dokumenty i tytuły prawne (wszelkie kolejne umowy najmu, dzierżawy, pisma, zarządzenia, rozporządzenia, wytyczne) B. oraz Szkoła Społeczna zajmują (chronologicznie od 1991 r. do dnia dzisiejszego) mienie, na które składają się odpowiednio budynki i budowle, w tym budynek o pow. ok.530 m2 - ogrodzenia, oświetlenia, chodniki oraz inne elementy infrastruktury (użytkowane przez Dyrekcję Rozbudowy Miasta do czasu przeniesienia się na ul. P.) posadowione na gruncie Gminy, oddanym w dzierżawę na podstawie umowy z dnia 01.12.2001 r.. W odpowiedzi na powyższy wniosek, w piśmie z 13 grudnia 2017 r. organ wskazał, że całość posiadanej dokumentacji w tematyce objętej wnioskiem o udzielenie informacji publicznej przekazał stronie skarżącej w lutym 2017 r. na wniosek o tożsamej treści złożony wcześniej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że odpowiedź na wielokrotnie składane przez skarżącą wnioski o tożsamej treści została udzielona skarżącej, nadto podkreślenia wymaga, że Sąd nie ma prawnych możliwości, aby weryfikować prawdziwość i jakość udzielonej w tym zakresie informacji. Sąd administracyjny nie jest bowiem uprawniony do oceny, czy udzielone odpowiedzi są prawidłowe i wyczerpujące. Ocenie sądu nie podlega kwestia jakości udzielonych informacji, a jedynie to, czy zostały one udzielone i czy zostały udzielone we wskazanym ustawą terminie. Przedmiotem tej sprawy jest bowiem tylko to, czy organ dopuścił się bezczynności czy też przewlekłości, a nie to, czy sprawę załatwił prawidłowo (por. wyrok NSA O.Z. we Wrocławiu z 10 września 2002r., II SAB/Wr 78/02, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt II SAB/Ol 50/11, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trudno też uznać, aby odpowiedź organu nie odnosiła się do zakresu wnioskowanej informacji, czy też była nieadekwatna do treści wniosku. Co więcej, w sytuacji, w której organ nie dysponuje informacją, o której dostęp ubiega się skarżącą, to nie można mu zarzucić bezczynności, jeśli tylko w terminie ustawowym poinformuje o tym wnioskodawcę. Informacja publiczna dotyczy bowiem jedynie sfery faktów, a prawo dostępu do informacji publicznej oznacza dostęp do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i nie może być utożsamiane z prawem do inicjowania działań mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej. Powyższe uprawnia do przyjęcia, że wniosek zainteresowanego rodzi po stronie organu administracji obowiązek udostępnienia informacji publicznej jedynie w sytuacji, gdy ta informacja publiczna znajduje się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 736/12, Lex nr 1216575). Ponadto z treści akt sprawy wynika, że skarżąca kwestionuje w istocie uprawnienie Miasta do udostępnienia osobie trzeciej mienia, co do którego jak twierdzi skarżąca ona powinna mieć prawo po dokonanych przekształceniach własnościowych. Jednak dowodzenie swoich racji powinna skarżąca prowadzić na drodze postępowania cywilnego, nie zaś w trybie dostępu do informacji publicznej. Reasumując, Sąd nie stwierdziwszy podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.