II SAB/Gd 102/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania dotyczącego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia odrzucić skargę.

W dniu 17 września 2018 r. A. B. – reprezentowany przez adwokata T. P., wniósł do Sądu skargę na bezczynność Starosty w sprawie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania dotyczącego ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei, art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, od dnia 1 czerwca 2017 r., wyczerpanie środków zaskarżenia następuje więc poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 Kpa ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Stosownie zaś do treści art. 36 § 1 Kpa organ administracji publicznej jest obowiązany pouczyć stronę o prawie wniesienia ponaglenia tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, również z przyczyn niezależnych od organu. Z treści powołanych przepisów wynika więc, że jednym z warunków formalnych, który musi zostać spełniony przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia tj. wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Skarga wniesiona bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia jest zaś niedopuszczalna. Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) otwiera skarżącym drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 23 października 2018 r., wezwano pełnomocnika skarżącego do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty skarżący zwracał się z ponagleniem do właściwego organu. Przesyłkę zawierającą wezwanie do wskazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty skarżący zwracał się z ponagleniem do właściwego organu pełnomocnik skarżącego otrzymał w dniu 29 października 2018 r. Tym samym termin na wykonanie powyższego wezwania upływał w dniu 5 listopada 2018 r. Z akt sprawy wynika, że w terminie tym pełnomocnik skarżącego jak i sam skarżący nie udzielili odpowiedzi na powyższe wezwanie. Zgodnie zaś z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji.