II SAB/Gd 10/26

Dnia 22 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. na przewlekłość postępowania i bezczynność Marszałka Województwa Pomorskiego w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji w gospodarce odpadami 1. stwierdza, że Marszałek Województwa Pomorskiego dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Marszałka Województwa Pomorskiego na rzecz skarżącego P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. kwotę 580 zł (pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej też: Spółka, skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Marszałka Województwa Pomorskiego (dalej też: organ) w sprawie zmiany pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji w gospodarce odpadami, w której wniosła o: 1. zobowiązanie Marszałka Województwa Pomorskiego do załatwienia sprawy decyzją w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy; 2. stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłości, obejmującej również bezczynność postępowania; 3. stwierdzenie, że bezczynność miała charakter rażący; 4. wymierzenie organowi grzywny w wysokości 20.000 zł; 5. przyznanie skarżącej od organu sumy pieniężnej w wysokości 20.000 zł; 6. orzeczenie o kosztach postępowania. Skarga wniesiona została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 21 lutego 2020 r. do Marszałka Województwa Pomorskiego wpłynął wniosek Spółki o zmianę decyzji znak DROŚ-SO.7222.22.2015.ES z dnia 9 października 2015 r. (ze zm.) w przedmiocie dostosowania pozwolenia zintegrowanego na podstawie art. 215 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (zwanej dalej ustawą POŚ) do Decyzji Wykonawczej Komisji (UE) 2018/1147 z dnia 10 sierpnia 2018 r. ustanawiającej konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (Dz.U.L 208 z 17.08.2018 r.). Organ pismem z dnia 28 lutego 2020 r. wezwał stronę w trybie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej Kpa) do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie informacji i dokumentów wymienionych w art. 14 cyt. wyżej ustawy. Wniosek stanowiący wypełnienie obowiązku określonego w art. 10 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw wpłynął do Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego w Gdańsku (w skrócie UMWP) w dniu 5 marca 2020 r. Jednocześnie Spółka wniosła o zmianę posiadanej decyzji w związku z rozbudową zakładu o instalację wanien ociekowych oraz wprowadzonymi modyfikacjami na linii technologicznej instalacji IPPC - Oczyszczalni Wód Zaolejonych (OWZ). Organ pismem z dnia 13 maja 2020 r. ponownie wezwał stronę do usunięcia braków formalnych wniosku w zakresie art. 42 ust. 4a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, art. 184, art. 208 (łącznie z ust. 2 pkt 4) oraz art. 221 ust. 1 ustawy POŚ. Dodatkowo strona została wezwana do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w związku z nowym miejscem zbierania odpadów). W dniu 12 maja 2022 r. (pismem z dnia 10.05.2022 r.) strona przedłożyła aktualizację wniosku z dnia 5 marca 2020 r. W wyniku wyłączenia części zbiorników z funkcji magazynowych do tych celów został przeznaczony murowany zadaszony jednokondygnacyjny budynek, który zakwalifikowano jako nową instalację w gospodarce odpadami do magazynowania odpadów niebezpiecznych o całkowitej pojemności ponad 50 ton, co stanowi istotną zmianę pozwolenia. Dodatkowo przedłożono zaktualizowany program zapobiegania awariom na terenie zakładu. W dniu 3 sierpnia 2022 r. wpłynęła odpowiedź Spółki na wezwanie organu z dnia 13 maja 2020 r. do usunięcia braków formalnych. W dniu 10 sierpnia 2023 r. w siedzibie UMWP odbyło się spotkanie przedstawicieli Urzędu i Spółki w sprawie problemów z dostosowaniem się do rygorystycznych wymogów konkluzji BAT dla instalacji do przetwarzania odpadów tj. prowadzeniem monitoringu ścieków w szerokim zakresie i z dużą częstotliwością. W dniu 7 listopada 2023 r. na podstawie zawiadomienia z dnia 27 października 2023 r. pracownicy UMWP przeprowadzili oględziny instalacji do przetwarzania odpadów i miejsc zbierania odpadów zlokalizowanych w G. przy ul. [..] w G. na terenie zakładu pn. [...]". Omówiono także kwestie zawarte we wniosku, które budziły wątpliwości i wymagały doprecyzowania lub zmian np. w zakresie rodzajów odpadów przewidzianych do zbierania i przetwarzania, prowadzonych metod odzysku, proponowanych warunków monitoringu ścieków, warunków spełniania konkluzji BAT. Ustalono, że wniosek będzie uzupełniony i zmieniony we wskazanym przez organ zakresie. Ustalenia z oględzin zostały udokumentowane w notatce służbowej sporządzonej w dniu 13 listopada 2023 r. W nawiązaniu do powyższych ustaleń w dniu 19 grudnia 2023 r. wpłynęło uzupełnienie do wniosku odnoszące się wyłącznie do gospodarki wodno-ściekowej. Następnie w dniu 3 czerwca 2024 r. do organu wpłynęły 2 wnioski zmieniające wniosek z dnia 5 marca 2020 r.: jeden datowany na dzień 28 maja 2024 r. i drugi datowany na dzień 29 maja 2024 r., a 9 dni później wpłynęło kolejne uzupełnienie wniosku z dnia 5 marca 2020 r. opatrzone datą 10 czerwca 2024 r. Wymienione wyżej wnioski z dnia 28 maja 2024 r. i 29 maja 2024 r. zostały opracowane w związku z wybudowaniem nowego budynku magazynowego oraz zakończeniem budowy instalacji do przetwarzania odpadów - wanien ociekowych usytuowanych na szczelnej żelbetonowej tacy przeciwrozlewowej. Jak wskazała Spółka, Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego zakończył postępowanie ws. zawiadomienia dotyczącego "Budowy instalacji do przetwarzania odpadów - wanny ociekowe usytuowane na szczelnej tacy przeciwrozlewowej – żelbetonowej" w dniu 1 lutego 2024 r. i nie wniósł sprzeciwu w trybie art. 54 ustawy Prawo budowlane. Ponadto wnioskiem z dnia 28 maja 2024 r. zrezygnowano z prasy filtracyjnej. Natomiast wnioskiem z dnia 29 maja 2024 r. z uwagi na zakończenie budowy nowego magazynu i instalacji wanien ociekowych wprowadzono zmiany w zakresie ilości i rodzajów odpadów przetwarzanych i powstających w wyniku przetwarzania oraz ujęto w nim informację o sposobie przetwarzania odpadów. Nie przedstawiono jednakże informacji o ilościach magazynowanych odpadów bądź też o braku zmian w tym zakresie. Pismem opatrzonym datą 10 czerwca 2024 r. strona sprostowała treść wniosku zmieniającego z dnia 10 czerwca 2024 r. w zakresie sposobu i miejsca magazynowania odpadów. Wprowadzono także zmiany dotyczące mas odpadów przewidzianych do magazynowania, odpadów wytwarzanych oraz formy zabezpieczenia roszczeń. W dniu 7 stycznia 2025 r. Spółka wniosła do Ministra Klimatu i Środowiska ponaglenie na bezczynność organu oraz przewlekłość postępowania. Minister Klimatu i Środowiska postanowieniem z dnia 17 stycznia 2025 r., stwierdził, że Marszałek Województwa Pomorskiego dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, jednak przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz wyznaczył dodatkowy 2-miesięczny termin załatwienia sprawy liczony od dnia uzyskania przez organ wszystkich wymaganych prawem uzgodnień. Pismem z dnia 16 stycznia 2025 r. organ zwrócił się do Spółki o przesłanie ujednoliconej wersji wniosku obejmującej wszystkie aktualne zmiany wraz z uzasadnieniem tych zmian. Organ pismem z dnia 21 lutego 2025 r. wystosował do Spółki wezwanie do złożenia dalszych wyjaśnień w zakresie gospodarki wodno-ściekowej związane z kwestią dostosowania instalacji do konkluzji BAT. Odpowiedź na wezwanie wpłynęła w dniu 28 kwietnia 2025 r. W dniu 14 maja 2025 r. wpłynął do organu wniosek w formie ujednoliconej przekazany przez Spółkę pismem z dnia 8 maja 2025 r. Dodatkowo w piśmie przewodnim strona poinformowała, że nie wyłącza zbiornika magazynowego Z-4 z pozwolenia, natomiast zbiornik Z-3 jest obecnie w modernizacji, więc nie może zostać ujęty w pozwoleniu. W treści wniosku Spółka odniosła się do spełnienia dodatkowych zobowiązań określonych w pkt IX decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia 09.10.2015 r. ze zm. i wniosła o wprowadzenie stosownych zmian w pozwoleniu w tym zakresie. Organ pismem z dnia 1 lipca 2025 r. wystosował w trybie art. 50 i art. 77 Kpa wezwanie do uzupełnienia wniosku w zakresie gospodarki odpadami oraz do wyjaśnienia i skorygowania występujących we wniosku rozbieżności. Odpowiedź na wezwanie została przedłożona pismem z dnia 11 lipca 2025 r., po wcześniejszej konsultacji z pracownikiem organu za pośrednictwem poczty elektronicznej. W dniu 11 lipca 2025 r. organ wystosował do strony wezwanie do złożenia dalszych wyjaśnień i uzupełnień z zakresu gospodarki wodno-ściekowej. Organ pismem z dnia 29 lipca 2025 r. wystąpił z wnioskiem do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie kontroli instalacji przeznaczonych do przetwarzania odpadów oraz miejsc magazynowania odpadów w trybie art. 41 a ustawy o odpadach. Równocześnie działając w oparciu o art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, organ pismem datowanym również na dzień 29 lipca 2025 r. zwrócił się z prośbą do Prezydenta Miasta Gdańska o zaopiniowanie wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego zgodnie z zakresem swoich właściwości. Odpowiedź Spółki na wezwanie z dnia 11 lipca 2025 r. odnoszące się do gospodarki wodno-ściekowej wpłynęła do organu w dniu 7 sierpnia 2025 r. Kontrola miejsc magazynowania odpadów oraz instalacji do przetwarzania odpadów odbyła się w dniu 3 października 2025 r. z udziałem przedstawicieli Marszałka Województwa Pomorskiego i została zakończona wydaniem przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku w dniu 29 października 2025 r. postanowienia znak WP.7041.1.107.2025.DKM pozytywnie opiniującego spełnienie przez C. Sp. z o. o. wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul [...] w G. Pismo zawierające wniosek o wydanie opinii w sprawie wniosku przez Prezydenta Miasta Gdańska zostało odebrane w dniu 29 lipca 2025 r. Prezydent nie zajął stanowiska w terminie określonym w art. 106 § 3 Kpa. Postanowieniem z dnia 12 listopada 2025 r. Marszałek Województwa Pomorskiego na podstawie art. 48a ust. 7 ustawy o odpadach ustanowił zabezpieczenia roszczeń w formie gwarancji bankowej w wysokości 386.400,00 zł. Na wniosek strony z dnia 26 listopada 2025 r. organ dokonał zmiany formy zabezpieczenia roszczeń z gwarancji bankowej na depozyt postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r. Strona dopełniła obowiązku ustanowienia zabezpieczenia roszczeń, wpłacając na rachunek bankowy Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego kwotę depozytu oraz informując o powyższym organ pismem z dnia 11 grudnia 2025 r. Pismem z dnia 29 listopada 2025 r. Wojewoda Pomorski przekazał zgodnie z właściwością do organu pismo Spółki z dnia 27 listopada 2025 r. dotyczące monitoringu jakości wód powierzchniowych. Następnie Marszałek Województwa Pomorskiego działając zgodnie z art. 218 ustawy POŚ w związku z art. 29, art. 30 i art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.), obwieszczeniem z dnia 11 grudnia 2025 r. podał do publicznej wiadomości informację o wszczętym postępowaniu administracyjnym prowadzonym na wniosek Spółki w sprawie zmiany decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego znak DROŚ-SO.7222.22.2015.ES z dnia 9 października 2015 r. ze zm. stanowiącej pozwolenie zintegrowane na prowadzenie instalacji w gospodarce odpadami zlokalizowanej przy ul. [...] w G. oraz o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz do składania uwag i wniosków w przedmiotowej sprawie w terminie 30 dni od daty ogłoszenia. Obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń i stronie BIP Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego na okres od dnia 15 grudnia 2025 r. do dnia 13 stycznia 2026 r. oraz przekazane pismem z dnia 11 grudnia 2025 r. do Prezydenta Miasta Gdańska z prośbą o umieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w Gdańsku w wyżej wskazanym terminie. W dniu 19 stycznia 2026 r. wpłynął skan obwieszczenia z potwierdzeniem upublicznienia dokumentu w dniach od 12 grudnia 2025 r. do dnia 13 stycznia 2026 r. (włącznie) na tablicy ogłoszeń oraz na stronie BIP Urzędu Miejskiego w Gdańsku. W dniu 17 stycznia 2026 r. do organu wpłynęło kolejne ponaglenie Spółki. Równolegle w dniu 16 stycznia 2026 r. strona reprezentowana przez pełnomocnika wniosła opisaną na wstępie skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa Pomorskiego. Spółka w uzasadnieniu skargi opisała przebieg postępowania w istotnym według niej zakresie i podsumowała, że postępowanie w sprawie trwa 6 lat. Mimo wyznaczenia organowi przez Ministra Klimatu i Środowiska dodatkowego 2 miesięcznego terminu załatwienia sprawy liczonego od dnia uzyskania przez organ wszystkich wymaganych prawem uzgodnień, co miało miejsce w dniu 29 października 2025 roku, Marszałek Województwa Pomorskiego na dzień wniesienia skargi wciąż nie wydał decyzji. Jak wynika z obwieszczenia z dnia 11 grudnia 2025 roku, został wyznaczony termin od dnia 15 grudnia 2025 roku do dnia 13 stycznia 2026 roku na zapoznanie się z dokumentacją i składanie uwag i wniosków. Również więc i ten termin upłynął. Nadto, zdaniem Spółki, konsultacje społeczne powinny być przeprowadzone na wcześniejszym etapie postępowania, a mianowicie po złożeniu "uzupełnionego" wniosku, co nastąpiło nie później niż w dniu 29 lipca 2025 roku. W dniu 29 lipca 2025 roku zostało bowiem skierowane pismo o uzgodnienia do WIOŚ, jak i Prezydenta Miasta Gdańska, po uznaniu przez Marszałka, że wniosek jest kompletny (zdaniem Spółki był on kompletny dużo wcześniej, a organ miał ponad 5 lat na to, aby wezwać wnioskodawcę do ewentualnych uzupełnień). Natomiast WIOŚ pismem z dnia 13 sierpnia 2025 roku "przedłużył" termin uzgodnień do dnia 10 listopada 2025 roku. Kontrola WIOŚ odbyła się w dniach 3-27 października 2025 r. i została zakończona stanowiskiem z dnia 29 października 2025 r. Dzień 29 października 2025 roku należy przyjmować jako dzień, od którego należy liczyć termin (wyznaczony przez Ministra) na załatwienie sprawy, choć już na wcześniejszym etapie, to jest po 17 stycznia 2025 roku Marszałek podejmował czynności mające znamiona przewlekłego prowadzenia postępowania (gdyby nie te działania wówczas Marszałek uzyskałby stanowisko organów współdziałających kilka miesięcy wcześniej), a mianowicie: w dniu 16 stycznia 2025 r. organ wezwał spółkę C. do przepisania wniosku i jego zmian z lat 2020-2025 (razem 700 stron), ujednolicenie i przepisanie w formie edytowalnej. Działanie to nosi cechy: działania pozornego, odraczającego działanie faktyczne w czasie, przerzucania czynności techniczno-biurowych, które leżą po stronie organu, żądanie nadmiernej ilości dokumentów (duplikowania wcześniej przesłanej treści). Znamienne jest to, że organ dopiero po 5 latach prowadzenia postępowania poprosił o tekst ujednolicony, gdy zostało złożone pierwsze ponaglenie. w dniu 21 lutego 2025 r. organ wezwał do dalszych wyjaśnień w zakresie gospodarki wodno-ściekowej oraz nakazał wykonywanie co najmniej kilkunastu pełnych analiz 22 oznaczeń, które były nadmierne i uciążliwe, a co najważniejsze dla organu - odwlekały sprawę o kolejne miesiące. Nikt nawet nie zakładał, że te wszystkie oznaczenia będą obowiązywały w nowym pozwoleniu. Niezasadność ich stosowania była przez Spółkę wyjaśniania już w piśmie z dnia 19 grudnia 2023 roku. w dniu 8 maja 2025 roku Spółka przesłała wersję ujednoliconą wniosku, organ jednak dopiero po 2 miesiącach (1 lipca 2025 roku) wezwał do kolejnych uzupełnień z zakresu gospodarki odpadami. Zdaniem Spółki, organowi należy zarzucić, że w okresie od 16 stycznia do 29 lipca 2025 roku podejmował działania pozorne i opóźniające rozpoznanie sprawy; nie ponaglał WIOŚ do zajęcia stanowiska w terminie ustawowym; konsultacje społeczne mógł przeprowadzić już po 29 lipca 2025 roku. Spółka podniosła, że od 2020 roku Marszalek Województwa Pomorskiego wydał 57 decyzji wymagających obwieszczenia, a w tym 28 dotyczących pozwoleń zintegrowanych (nowych i zmienionych), co do których wnioski o ich wydanie zostały złożone po dniu złożenia wniosku przez C., a więc opieszałości w sprawie z wniosku C. nie można w żaden sposób wytłumaczyć. Nierozpoznanie wniosku powoduje, że C. ponosi dodatkowe koszty wewnętrznego transportu. Spółce brakuje miejsc tymczasowego magazynowania odpadów, jak również generowane są dodatkowe problemy z funkcjonowaniem, których przezwyciężenie jest możliwe dzięki wnioskowanej zmianie pozwolenia zintegrowanego. Ponadto wybudowana i zrealizowana infrastruktura nie mogą być wykorzystywane na podstawie obowiązującego pozwolenia z 2015 r. ze zmianami, w związku z czym pozostają niewykorzystane i uniemożliwiają efektywne prowadzenie procesów oczyszczania odpadów. W tym czasie Spółka dokonała istotnego postępu technologicznego, którego wdrożenie nie jest do chwili obecnej możliwe, co skutkuje utratą konkurencyjności względem innych podmiotów na rynku. Marszałek Województwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że strona na przestrzeni 4 lat (2020-2024) dokonywała licznych zmian na terenie zakładu, modyfikując pracę istniejącej instalacji oraz dokonując rozbudowy zakładu o nowe instalacje IPPC, co skutkowało koniecznością rozszerzenia wniosku oraz licznymi zmianami, aktualizacjami czy też uzupełnieniami. Nie bez znaczenia jest obszerność składanych dokumentacji i załączników (łącznie co najmniej 1991 str.). Zadania organowi nie ułatwiał fakt, że początkowo wnioski co prawda były dołączane na płytach CD, jednakże nie w wersji edytowalnej. Od 2023 r. do papierowych wersji wniosków w ogóle nie załączano dokumentów w wersji elektronicznej wbrew art. 208 ust. 6 pkt 2 ustawy POŚ. Ponadto ponad połowa okresu, w którym było prowadzone postępowanie, to jest ponad 2 lata i 2 miesiące, upłynęła na oczekiwaniu na uzupełnienie przez stronę braków formalnych wniosku. Poza tym organ dołożył wszelkich starań, by Spółka nie pozostała bez decyzji, gdyż w przypadku niezłożenia wniosku, o którym mowa w art. 10 ustawy zmieniającej ustawę o odpadach, w terminie do dnia 5 marca 2020 r. pozwolenie zintegrowane w zakresie gospodarowania odpadami wygasłoby w dniu następnym. Potwierdza to pismo z dnia 28 lutego 2020 r. stanowiące wezwanie do usunięcia braków formalnych w zakresie art. 14 ww. ustawy. Oprócz tego z inicjatywy organu doszło do spotkania z przedstawicielami Spółki w dniu 10 sierpnia 2023 r. oraz do wizji na terenie zakładu w dniu 7 listopada 2023 r. Mimo że od czasu złożenia pisma z dnia 10 czerwca 2024 r. organ nie wystosował żadnego pisma do strony, to dokumentacja sprawy była poddawana analizie pod względem gospodarki ściekowej i emisji do powietrza, o czym przedstawiciel Spółki był informowany, gdyż pozostawał w kontakcie z pracownikami Urzędu. Na wydłużenie postępowania miały wpływ także inne czynniki. Strona przedkładając kolejne wnioski rozszerzające i zmieniające wniosek z dnia 5 marca 2020 r., nie wskazywała, które zapisy wcześniej złożonych wniosków i w jaki sposób ulegają zmianie. Wskutek tego wpływ kolejnej dokumentacji wymagał w pierwszej kolejności wnikliwej analizy, jakie zmiany zostały wprowadzone w stosunku do wcześniej złożonych wniosków, a następnie zweryfikowania, czy dokument nazwany uzupełnieniem lub aktualizacją spełnia wymogi formalne. Każdorazowo konieczne było przeprowadzenie od nowa oceny merytorycznej złożonych dokumentów. Na czas trwania postępowania wpływ miało też: Konieczność przeprowadzenia kontroli przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku zgodnie z art. 41a ustawy o odpadach (należy przy tym uwzględnić czas oczekiwania na wyznaczenie terminu kontroli, czas oczekiwania na postanowienie oraz ustawowy termin na wniesienie zażalenia). Obowiązek uzyskania opinii Prezydenta Miasta Gdańska zgodnie z art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach (organ opiniujący ma 2 tygodnie na zajęcie stanowiska w formie postanowienia, przy czym należałoby uwzględnić ustawowy termin na wniesienie zażalenia). Obowiązek ustanowienia zabezpieczenia roszczeń w formie gwarancji bankowej zgodnie z art. 48a ustawy o odpadach, co wiąże się nie tylko z przygotowaniem postanowienia, ale również z analizą draftów gwarancji bankowej pod względem zgodności z cyt. wyżej przepisem (w celu wyeliminowania klauzuli wyłączających odpowiedzialność gwaranta) i koniecznością uwzględnienia ustawowego terminu na wniesienie zażalenia. Konieczność zapewnienia udziału społeczeństwa (30 dni) od uzyskania ostatniego dokumentu w sprawie zgodnie z art. 218 ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z art. 29, art. 30 i art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.). Obszerny zakres zmian i duży stopień skomplikowania sprawy, w szczególności w zakresie gospodarki odpadowej oraz wodno-ściekowej. Co równie ważne Spółka w swoich wnioskach nie wykazała spełnienia wymogów BAT w odniesieniu do nowych instalacji IPPC. Zgodnie z art. 211 ust. 5 ustawy POŚ w pozwoleniu zintegrowanym dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego określa się zakres i sposób monitorowania wielkości emisji zgodny z wymaganiami dotyczącymi monitorowania określonymi w konkluzjach BAT, jeżeli zostały one określone. W świetle powyższego monitoring ścieków przemysłowych wytwarzanych przez Spółkę C. powinien być prowadzony od dnia 18 sierpnia 2022 r., tj. od dnia kiedy upłynął 4-letni termin na dostosowanie instalacji do wymagań określonych w konkluzjach BAT. Dla przedmiotowej instalacji mają zastosowanie dopuszczalne poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT-AELs) w odniesieniu do zrzutów bezpośrednich do odbiornika wodnego (BAT 20 tabela 6.1.) dla procesu oczyszczania odpadów płynnych na bazie wody. Przez zrzut bezpośredni rozumie się zrzut do odbiornika wodnego bez dalszego oczyszczania ścieków. Aby spełnić wymagania konkluzji BAT 20, należy wykazać, że wskaźniki zanieczyszczeń w ściekach pochodzących z instalacji nie przekraczają poziomów emisji (BAT-AELs) w zakresie wybranych parametrów wskazanych w konkluzjach BAT. Aby spełnić wymagania konkluzji BAT 7, pobór prób i pomiar stężenia zanieczyszczeń w zakresie wybranych wskaźników w oczyszczonych ściekach przemysłowych powinien odbywać się ze wskazaną w BAT częstotliwością. Jednocześnie konkluzje BAT dają możliwość ograniczenia częstotliwości badań jakości ścieków w określonych przypadkach, jeżeli poziomy emisji okazują się wystarczająco stabilne (przypis 1 pod tabelą BAT 7). Aby móc zastosować ten przypis, organ powinien dysponować wynikami badań, które potwierdzą jakość ścieków przemysłowych. Zgodnie ze stanowiskiem Ministra Klimatu i Środowiska ustalając częstotliwość pobierania prób oraz wykonywania analizy laboratoryjnej, należy kierować się wytycznymi "Wytyczne dotyczące oceny stabilności poziomów emisji w aspekcie ograniczenia częstotliwości wykonywania pomiarów", opublikowanymi na stronie internetowej E. W ramach prowadzonego postępowania zebrano obszerną dokumentację, w tym wniosek o zmianę pozwolenia, pisma z wyjaśnieniami Spółki, wyniki badań ścieków, dokumenty przedstawione przez Spółkę, tj. "Analiza możliwości wykonywania badania ścieku oczyszczonego w laboratoriach akredytowanych na terenie województwa pomorskiego" oraz "Analiza możliwości wykonywania badania ścieku oczyszczonego w laboratorium Przedsiębiorstwa C. Sp. z o.o.". Powyższe wiąże się z koniecznością przeprowadzenia szczegółowej analizy wyników badań monitoringowych ścieków przemysłowych odprowadzanych z instalacji Spółki C. do [...] w latach 2013-2024 w kontekście wytycznych Ministra Klimatu i Środowiska. Dokumentacja zebrana w sprawie jest bardzo obszerna, a nałożenie na Spółkę wymagań BAT wymaga dokładnego przemyślenia. Ustalenie zakresu monitoringu ścieków musi być wykonalne dla prowadzącego instalację, niemniej jednak musi również czynić zadość przepisom prawa. Organ wskazał, że wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie zintegrowane przed upływem I półrocza 2024 r. nie było możliwe, gdyż budowa nowych instalacji została zakończona dopiero na początku 2024 r. (co wynika wprost z treści pisma z dnia 28.05.2024 r.), a wnioski zmieniające wpłynęły do Urzędu w połowie 2024 r. Biorąc pod uwagę ilość i zakres zmian wprowadzonych przez Spółkę w pierwotnym wniosku oraz obszerność przedłożonej dokumentacji, a jednocześnie mając na względzie interes strony, jakim jest możliwie najszybsze wydanie decyzji, Marszałek Województwa Pomorskiego pismem z dnia 16 stycznia 2025 r. zwrócił się do Spółki o przesłanie ujednoliconej wersji wniosku obejmującej wszystkie aktualne zmiany wraz z uzasadnieniem tych zmian. Organ uznał, że Spółka jako prowadzący instalacje i przygotowujący dokumentację jest najlepiej zorientowana, a tym samym właściwa do sporządzenia syntezy wnioskowanych zmian w postaci tekstu jednolitego, co pozwoli na uniknięcie ewentualnych błędów lub przeoczeń na etapie przygotowania decyzji. Zasadność opracowania tekstu jednolitego wniosku wynikała również z faktu, że występując do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku o przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 41 a ust. 1 ustawy o odpadach, oraz do Prezydenta Miasta Gdańska o wydanie opinii na podstawie art. 41 ust. 6a ww. ustawy, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przekazać kopię dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia kontroli oraz do wydania opinii. Ilość zgromadzonego materiału obejmująca co najmniej 1991 str., w tym samych wniosków i pism - 708 str., jest trudna do analizy, a liczba zmian może wywoływać dezorientację, zwłaszcza że w przedkładanych kolejnych uzupełnieniach i aktualizacjach strona nie wskazywała, które zapisy i w jaki sposób uległy zmianie w stosunku do wcześniej złożonej dokumentacji. Organ podkreślił, że skarga została wniesiona 3 dni po upływie terminu upublicznienia obwieszczenia (czyli 16 stycznia 2026 r.), co jest niezrozumiałe, tym bardziej, że w wiadomości elektronicznej z dnia 12 grudnia 2025 r. przedstawiciel strony został szczegółowo poinformowany o czynnościach, które zostaną podjęte przez organ po dokonaniu wpłaty depozytu. Ponadto w przedmiotowej sprawie doszło również do rozbieżnej interpretacji zapisów postanowienia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 17 stycznia 2025 r. dotyczącego "dodatkowego 2-miesięcznego terminu załatwienia sprawy, liczonego od dnia uzyskania przez organ wszystkich wymaganych prawem uzgodnień". Przedstawiciel Spółki dawał wyraz oczekiwaniu, że decyzja zostanie wydana zaraz po upływie 2 miesięcy od daty wydania przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku postanowienia w przedmiocie spełnienia przez Spółkę wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska (to jest od dnia 29.10.2025 r.). Pracownicy UMWP wyjaśniali telefonicznie, że nie jest to możliwe z uwagi na konieczność ustanowienia zabezpieczenia roszczeń oraz obowiązek zapewnienia udziału społecznego, a także wypowiedzenia się w sprawie innych stron postępowania, to jest Ministra Infrastruktury. Strona błędnie uznała, że dodatkowy termin biegnie od dnia 29 października 2025 r., gdyż przed wydaniem rozstrzygnięcia konieczne jest dochowanie procedury. Marszałek Województwa podkreślił też, że pracownicy UMWP pozostawali w ciągłym kontakcie z przedstawicielem Spółki. W celu usprawnienia procedury poza oficjalnym obiegiem dokumentów równolegle prowadzona była korespondencja elektroniczna. Prowadzone też były wielogodzinne rozmowy i konsultacje. Niejednokrotnie przedstawiciel Spółki konsultował zapisy wniosku przed wysłaniem oficjalnego pisma. Spółka otrzymała także od organu wzory gwarancji bankowych. Można zatem uznać, że zaangażowanie pracowników wykraczało poza przyjęte normy. Ponadto niezależnie od wykonywanych w ramach procedury administracyjnej czynności przygotowywany jest równocześnie projekt decyzji. Jednakże w trakcie prac nad decyzją nadal pojawiają się wątpliwości wynikające z rozbieżnych lub niejednoznacznych zapisów w dokumentacji, które wymagają zweryfikowania przez Spółkę. Jeżeli decyzja zmieniająca pozwolenie zintegrowane ma zostać wydana zgodnie ze stanem faktycznym oraz zgodnie z żądaniem strony, organ ma obowiązek wyjaśnienia tych wątpliwości przed jej wydaniem. W piśmie procesowym z dnia 3 marca 2026 r. Spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podniosła, ż w jej ocenie działania podejmowane przez Marszałka po złożeniu skargi do sądu, polegające na dalszej weryfikacji ujednoliconego wniosku, pogłębiają stan przewlekłości postępowania obejmującej bezczynność. Zagadnienia, o które pyta Marszałek, w styczniu 2026 r. i lutym 2026 r, były już wyjaśnianie w roku 2023. Nadto Marszałek zweryfikował wniosek ujednolicony w lipcu 2025 r. a więc 6 miesięcy wcześniej niż pytania ze stycznia i lutego 2026 roku i go zaakceptował, skoro zwrócił się do WIOŚ i Prezydenta o wyrażenie stanowiska, organ podejmuje więc zbędne czynności. Nadto Spółka wskazała, że nadal nie jest informowana o przyczynach niezałatwienia sprawy i nowym terminie jej załatwienia, co stanowi naruszenie art. 36 k.p.a. Zarzut ten łączy się z brakiem reakcji Marszałka na wyznaczenie przez WIOŚ odległego terminu dokonania przez ten organ swoich czynności. Wskazała też, że w dniu 23 lutego 2026 r. zostało wystawione zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego oraz pouczenie, które miało zbyt lakoniczną treść. W związku z tym Spółka była zmuszona wystąpić do Marszałka z wnioskiem o doprecyzowanie. W piśmie z dnia 10 marca 2026 r. Marszałek Województwa Pomorskiego odniósł się również do zarzutów: narażenia Spółki na dodatkowe koszty związane z niewydaniem decyzji; niedochowania 2-miesięcznego terminu na załatwienie sprawy wyznaczonego przez Ministra Klimatu i Środowiska w postanowieniu dnia 17 stycznia 2025 r.; przebiegu sprawy w okresie od 2020 roku do czerwca 2024 roku, który był przedmiotem ponaglenia z dnia 07.01.2025 r. i rozstrzygnięcia Ministra Klimatu i Środowiska w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2025 r.; terminu przeprowadzenia konsultacji społecznych; nieterminowego i niekompletnego przekazania akt sprawy w ramach ponaglenia i skargi; braku ponaglenia Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony środowiska w Gdańsku przez Marszałka Województwa Pomorskiego; rzekomego podejmowania działań pozornych i opóźniających rozpoznanie sprawy od dnia 16 stycznia 2025 r.; częstotliwości badań ścieków, zakresu wykonywanych oznaczeń oraz wysokości stężeń badanych wskaźników; długości prowadzonego postępowania administracyjnego; naruszenia zasady równego traktowania innych przedsiębiorców. Końcowo, odnosząc się do zarzutu braku informowania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie zgodnie z art. 36 § 1 Kpa, organ wskazał, że po dniu 17 stycznia 2025 r. nie było podstaw do informowania strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, gdyż na tym etapie nie doszło do przewlekłości postępowania ani do bezczynności organu, co potwierdził Minister Klimatu i Środowiska w postanowieniu z dnia 2 lutego 2026 r. Natomiast na wcześniejszym etapie postępowania w postanowieniu z dnia 17 stycznia 2025 r. Minister stwierdził, że Marszałek wprawdzie dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, jednak uznał, że przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem organu, wpływ na czas trwania postępowania ma postawa strony. Strona winna była w pierwszej kolejności umożliwić organowi wydanie decyzji dostosowującej treść pozwolenia do przepisów prawa, a dopiero później po wybudowaniu instalacji wanien ociekowych, to jest w połowie 2024 r., wystąpić z wnioskiem o zmianę decyzji w tym zakresie, zwłaszcza że zgodnie z art. 46 ust. 1f ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, gdy na terenie, którego wniosek dotyczy, nie ma instalacji, obiektu budowlanego lub jego części. Przyjęcie wskazanego wyżej podejścia ograniczyłoby ilość i zakres zmian objętych jednym postępowaniem i usprawniłoby procedowanie wniosku oraz wydanie decyzji. Spółka C. odniosła się do pisma Marszałka w piśmie z dnia 1 kwietnia 2026 r. polemizując z argumentacją organu i podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Podkreśliła m.in., że zwłoka po stronie Marszałka w wydaniu decyzji prowadzi do utraty konkurencyjności na rynku. Sprzeciwiła się insynuacji, jakoby "Spółka powinna była" wykonywać badania ścieków z częstotliwością określoną w przepisach odrębnych. Obowiązkiem spółki jest wykonywanie badań zgodnie z postanowieniami wiążącego ją pozwolenia zintegrowanego i z tego obowiązku wywiązuje się. Twierdzenie, że Spółka czerpie korzyści z przewlekłości postępowania, którego gospodarzem jest Marszałek i od którego to organu zależy sprawność tego postępowania wręcz narusza dobra osobiste skarżącego. Spółka podtrzymała swoje stanowisko dotyczące przekroczenia 2 miesięcznego terminu na załatwienie sprawy liczonego od dnia uzyskania przez Marszałka wszystkich wymaganych uzgodnień, wyznaczonego w postanowieniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 17 stycznia 2025 roku. Podkreśliła, że okres do dnia 17 stycznia 2025 roku został oceniony przez Ministra Klimatu i Środowiska, który stwierdził, że Marszałek dopuścił się przewlekłości postępowania. W tym zakresie Marszałek jest związany postanowieniem Ministra, w tym co do terminu zakończenia postępowania i nie powinien polemizować z zawartym w nim rozstrzygnięciem. O ile Spółka zgadza się i wskazuje, że okres 2 lat i 2 miesięcy powiązany był z przepisami szczególnymi dotyczącymi COVID-19, o tyle nie może zgodzić się na nazywanie tego okresu jako "zwłoka" ze strony skarżącej. Wyłączając ten okres ze swoich "pretensji", mowa jest wciąż o ponad 3 latach bezczynności ze strony Marszałka, co w obecnej sytuacji rynkowej ma negatywne konsekwencje przede wszystkim w utrzymaniu konkurencyjności przez brak możliwości wdrożenia nowych technologii. W piśmie z dnia 17 kwietnia 2026 r. Spółka poinformowała, że decyzja wciąż nie została wydana. Zdaniem Spółki, bezczynność i przewlekłość w niniejszej sprawie mają charakter rażący, gdyż oprócz dotychczasowej argumentacji, wskazać należy, że organ w sposób ostentacyjny łamie obowiązek informowania Spółki o terminie załatwienia sprawy, przyczynach kolejnych miesięcy bezczynności. Dodatkowo, Marszałek ignorując pismo Spółki z dnia 2 marca 2026 roku i nie udzielając stosownych informacji podczas zapoznawania się z aktami uniemożliwia Spółce odniesienie się do zawiadomienia z dnia 23 lutego 2026 roku opartego również o art. 79a § 1 k.p.a., co może spowodować wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem Spółki, a w konsekwencji kolejne odsunięcie w czasie możliwości uzyskania przez C. decyzji ostatecznej (wykonalnej). W dniu 21 kwietnia 2026 r. wydana została przez Marszałka Województwa Pomorskiego decyzja nr DROŚ-S.7222.14.2020/AŁ/EZ w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego kończąca postępowanie w sprawie, o czym organ poinformował Sąd w piśmie z tej samej daty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1b). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i pkt 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepisu sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 §6. W niniejszej sprawie skarżąca zarzuca bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Marszałka Województwa Pomorskiego w przedmiocie zmiany pozwolenia zintegrowanego na prowadzenie instalacji w gospodarce odpadami. W pierwszej kolejności wskazać należy, że warunkiem skuteczności wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W sprawie skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania środkiem takim jest ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, wnoszone na podstawie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2025r., poz. 1691), dalej "k.p.a.". Jak wynika z akt sprawy skarżąca dopełniła powyższego wymogu, kierując pismami z 7 stycznia 2025 r. i 16 stycznia 2026 r. ponaglenie do właściwego Ministra. Warunkiem wniesienia skargi jest poprzedzenie jej ponagleniem, nie zaś jego uwzględnienie przez organ wyższego stopnia, więc należy uznać, że skarga w niniejszej sprawie jest formalnie dopuszczalna. Sąd rozstrzygając w przedmiocie wniesionej skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego nie jest związany sposobem rozstrzygnięcia w sprawie wniesionego ponaglenia. Skardze podlega zaniechanie przez organ wykonania obowiązku procesowego, nie zaś rozstrzygnięcie załatwiające ponaglenie na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. (por. wyroki NSA z dnia 30 stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK 3092/19 i 29 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2011/19 ). Dla swej skuteczności ponaglenie musi zostać wniesione w toku postępowania, którego dotyczy zarzucana organowi opieszałość. Natomiast to, czy w ogóle, a jeśli tak, to w jaki sposób ponaglenie zostało rozpatrzone przez właściwy organ nie ma znaczenia dla dopuszczalności skargi ani dla jej skuteczności. Skarga jest dopuszczalna zatem niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia rozpatrzy ponaglenie oraz niezależnie od tego, czy jego stanowisko będzie pozytywne lub negatywne. Wobec tego treść postanowień Ministra Klimatu i Środowiska z dna 17 stycznia 2025 r. i 2 lutego 2026 r. nie mogła stanowić podstawy oceny, czy organ pozostawał w zwłoce w załatwieniu sprawy, jaką przybrała postać i jaki miała charakter (rażący czy nie). Ocenie Sądu podlega też sprawność całego postępowania prowadzonego przez Marszałka Województwa Pomorskiego, a nie tylko ta jego część, która przypada po rozpatrzeniu ponaglenia przez Ministra Klimatu i Środowiska. Przechodząc do merytorycznej oceny wniesionej skargi wskazać należy, że naczelną zasadą postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 k.p.a., jest obowiązek działania organów sprawnie, wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). Zgodnie z art. 35 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1). Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym (także zażaleniowym - przypis Sądu) - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). Przepisy szczególne mogą określać inne terminy niż określone w § 3 (§ 4). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (§ 5). Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Przywołując uzasadnienie uchwały siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r., sygn. II OPS 5/19, wskazać trzeba, że pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., po zmianach tej ustawy dokonanych ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), uzyskały odmienny znaczeniowo sens. I tak bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy, zaś przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z treści przywołanych definicji normatywnych należy wywieść, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Uwzględniając treść art. 104 § 1, art. 36, art. 12 § 1, art. 35 art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. i zawarte w nich definicje bezczynności i przewlekłości, przyjąć trzeba, że skarga na bezczynność jest skargą na naruszający prawo stan postępowania administracyjnego, w którym mimo upływu określonego prawem terminu właściwego dla załatwienia indywidualnej sprawy, rozstrzygnięcie nie zostało wydane. Z kolei skarga na przewlekłość jest skargą na stan postępowania, w którym opieszałość organu powoduje niezałatwienie sprawy niezwłocznie lub szybciej, niż to wynika z art. 35 § 1-3a k.p.a. lub z przepisów szczególnych. Skarga na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. Mając to na uwadze Sąd - rozpoznając niniejszą skargę, w której skarżąca domaga się stwierdzenia, że organ był bezczynny i prowadził postępowanie w sposób przewlekły, doszedł do przekonania, że istotnie Marszałek Województwa Pomorskiego dopuścił się bezczynności w podanym wyżej rozumieniu, ze względu na brak dochowania obowiązku wskazania stronie terminu załatwienia sprawy, przy czym bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. Zarzut natomiast przewlekłości postępowania okazał się niezasadny. Zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a., jako że sprawa niewątpliwie należy do skomplikowanych, zasadniczy termin do załatwienia sprawy wynosił 2 miesiące. Termin do załatwienia przez organ administracji sprawy, w której postępowanie zostało wszczęte na żądanie strony, biegnie od dnia złożenia przez stronę żądania wszczęcia postępowania (art. 61 § 3). Braki formalne podania nie mają znaczenia dla ustalenia daty wszczęcia postępowania, uzasadniają natomiast odliczenie okresu związanego z ich uzupełnieniem, jako niezawinionego przez organ administracji publicznej, zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. W niniejszej sprawie Spółka wystąpiła z wnioskiem o zmianę pozwolenia zintegrowanego, w związku z wymogami wynikającymi z ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018r., poz. 1592). Zgodnie z art. 10 tej ustawy, prowadzący instalację, który posiada pozwolenie zintegrowane uwzględniające zbieranie odpadów lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę tego pozwolenia, w celu dostosowania go do przepisów zmienionych niniejszą ustawą. W przypadku gdy prowadzący instalację nie dopełnił tego obowiązku, pozwolenie to wygasa w zakresie gospodarowania odpadami. Przepisy art. 14 ust. 1-7 stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 1 tej ustawy, posiadacz odpadów, który przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jest obowiązany, w terminie do dnia 5 marca 2020 r., złożyć wniosek o zmianę posiadanej decyzji, wskazując we wniosku określone informacje, oświadczenia i załączając określone dokumenty. Zgodnie z art. 14 ust. 4 ww. ustawy, jeżeli posiadacz odpadów nie złoży wniosku spełniającego wymagania, o których mowa w ust. 1 i 2, w terminie, o którym mowa w ust. 1, zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów albo pozwolenie na wytwarzanie odpadów, w zakresie określenia wymagań dotyczących zbierania lub przetwarzania odpadów, wygasa. Pierwszy wniosek Spółka złożyła w organie w dniu 21 lutego 2020 r., nie odpowiadał on jednak wymogom wynikającym z art. 14 ww. ustawy, w związku z czym organ wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Wniosek o zmianę pozwolenia zintegrowanego stanowiący wypełnienie obowiązku określonego w art. 14 ww. ustawy wpłynął do organu w dniu 5 marca 2020 r., znów jednak obarczony był brakami formalnymi. Organ wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych podania pismem z dnia 13 maja 2020 r., a wezwanie to zostało wykonane dopiero w dniu 3 sierpnia 2022 r. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., w brzmieniu obowiązującym w 2020 r., gdy wystosowano wezwanie do uzupełnienia braków podania, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu. Zgodnie z tym przepisem, okres "spoczywania" postępowania do czasu usunięcia braków formalnych podania przez wnioskodawcę nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy. W istocie zatem od 3 sierpnia 2022 r., a nie od dnia 21 lutego 2020 r., należy liczyć bieg terminu do załatwienia sprawy. Decyzja kończąca postępowanie wydana zaś została w dniu 21 kwietnia 2026 r. Sprawa niewątpliwie nie została załatwiona w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., nawet uwzględniając okresy, których zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. nie wlicza się do terminów załatwienia sprawy. Terminy załatwienia spraw ustanowione w art. 35 § 3 k.p.a. mogą być przedłużane na zasadach określonych w art. 36 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, określonym w art. 35 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.). Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Marszałek Województwa Pomorskiego prowadził postępowanie przez 6 lat, ani razu nie informując strony o nowym terminie załatwienia sprawy z podaniem przyczyn zwłoki. Skoro organ nie stosował art. 36 § 1 k.p.a., obowiązywał go zasadniczy termin załatwienia sprawy wynikający z art. 35 § 3 k.p.a. Termin ten, jak wyżej wskazano, nie został dotrzymany. Oznacza to, że organ popadł w bezczynność, która zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. definiowana jest jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. Tym samym wszystkie czynności w sprawie podejmowane były przez Marszałka Województwa Pomorskiego w warunkach bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Co istotne, dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty w wymaganym terminie, ani też sprawność postępowania rozumiana jako podejmowanie czynności przez organ bez zbędnej zwłoki. Ustawodawca wiąże bowiem stan bezczynności wyłącznie z faktem niewydania decyzji w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Wobec licznych zarzutów strony skarżącej trzeba jednoznacznie przy tym podkreślić, że uchybienie przez organ obowiązkowi z art. 36 § 1 k.p.a. jest jedynym zarzutem, jeśli chodzi o sprawność postępowania, który można Marszałkowi Województwa Pomorskiego postawić w tej sprawie. Sąd nie podziela bowiem stanowiska strony skarżącej, aby organ prowadził postępowanie w sprawie w sposób opieszały, nieefektywny, mnożąc czynności ponad potrzebę czy wykonywał czynności pozorne. Przeciwnie, w ocenie Sądu postępowanie prowadzone było sprawnie i adekwatnie do stopnia jego skomplikowania, z poszanowaniem praw strony i jednocześnie poszanowaniem obowiązku dokładnego wyjaśnienia sprawy. Podkreślić bowiem należy, że wynikająca z art. 12 § 1 i 2 k.p.a. zasada szybkości i prostoty postępowania nie jest jedyną zasadą, jaką organy się kierują prowadząc postępowanie. Muszą bowiem mieć na uwadze również zasadę ogólną praworządności i zasadę ogólną prawdy obiektywnej, której należy przyznać pierwszeństwa przed zasada wynikającą z art. 12 k.p.a. (J. Borkowski, B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024, art. 35.). Obowiązkiem organu administracji publicznej jest sprawne prowadzenie postępowania wyjaśniającego, ale nie z pogwałceniem przepisów prawa. Ten aspekt umiejscowienia zasady ogólnej szybkości z zasadą prawdy obiektywnej podkreślił NSA w wyroku z 10.7.2018 r., sygn. akt II OSK 630/18: "Okoliczność, że organ wyższego stopnia, po rozpatrzeniu zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., wyznaczy organowi właściwemu do merytorycznego załatwienia sprawy określony termin, a z treści art. 80 k.p.a. wynika, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, nie oznacza, że organ administracyjny zwolniony jest z obowiązku dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Związanie terminem, o którym mowa w art. 37 § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ II instancji) nie może być rozumiane w ten sposób, że organ nie dysponując materiałem dowodowym wystarczającym do wydania końcowego rozstrzygnięcia w sprawie wydaje jednak decyzję, ponieważ bez względu na wszystko musi się zmieścić w terminie wyznaczonym przez organ wyższego stopnia. Zasada szybkości postępowania wyrażona w art. 12 k.p.a. nie może prowadzić do naruszenia przepisów prawa i w konsekwencji naruszać uprawnień procesowych stron w imię "szybkości" postępowania. Każda sprawa administracyjna musi być rozpoznana wnikliwie, z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 k.p.a. trafnie ujął R. Orzechowski, pisząc, że "działanie bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1), to innymi słowy zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu" (R. Orzechowski, w: J. Borkowski i in., KPA. Komentarz, 1989, s. 128). Stan faktyczny sprawy opisany przez organ w odpowiedzi na skargę i znajdujący potwierdzenie w przesłanych Sądowi aktach administracyjnych, w zakresie istotnym z punktu widzenia oceny sprawności postępowania, jest następujący: - Pismem z dnia 5 marca 2020 r. strona wniosła o zmianę pozwolenia zintegrowanego (na 161 str. wraz z załącznikami na 300 str.) wypełniając obowiązek określony w art. 10 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw i jednocześnie wniosła o zmianę posiadanej decyzji w związku z rozbudową zakładu o instalację wanien ociekowych oraz wprowadzonymi modyfikacjami na linii technologicznej instalacji IPPC - Oczyszczalni Wód Zaolejonych (OWZ). Ponieważ podanie zawierało braki formalne, organ pismem z dnia 13 maja 2020 r. wezwał do ich usunięcia w zakresie art. 42 ust. 4a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, art. 184, art. 208 (łącznie z ust. 2 pkt 4) oraz art. 221 ust. 1 ustawy POŚ. Dodatkowo Strona została wezwana do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w związku z nowym miejscem zbierania odpadów). Jak wynika z powyższego, wezwanie obejmowało bardzo szeroki zakres do uzupełnienia. - W dniu 12 maja 2022 r. pismem z dnia 10 maja 2022 r. Strona przedłożyła aktualizację wniosku z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek liczył 172 str., raport początkowy - 165 str., a pozostałe załączniki - co najmniej 457 str., gdyż część plików dostarczonych na płycie CD była pozbawiona dostępu). W wyniku wyłączenia części zbiorników z funkcji magazynowych do tych celów został przeznaczony murowany zadaszony jednokondygnacyjny budynek, który należało zakwalifikować jako nową instalację w gospodarce odpadami do magazynowania odpadów niebezpiecznych o całkowitej pojemności ponad 50 ton, co stanowi istotną zmianę pozwolenia. Dodatkowo przedłożono zaktualizowany program zapobiegania awariom na terenie zakładu. - W dniu 3 sierpnia 2022 r. wpłynęła odpowiedź Spółki na wezwanie organu z dnia 13 maja 2020 r. do usunięcia braków formalnych podania z dnia 5 marca 2020r. Przesłany dokument datowany na dzień 28 lipca 2022 r. obejmował 93 str., załączniki 124 str., natomiast raport początkowy z załącznikami 158 str. (nie licząc plików uszkodzonych, niemożliwych do odczytu). - W dniu 19 grudnia 2023 r. wpłynęło uzupełnienie do wniosku odnoszące się wyłącznie do gospodarki wodno-ściekowej (wniosek obejmował 17 str., załączniki natomiast 88 str.). - W dniu 3 czerwca 2024 r. wpłynęły 2 wnioski zmieniające wniosek z dnia 5 marca 2020 r.: jeden datowany na dzień 28.05.2024 r. (7 str.) i drugi datowany na dzień 29.05.2024 r. (70 str.). Zostały one opracowane w związku z wybudowaniem nowego budynku magazynowego oraz zakończeniem budowy instalacji do przetwarzania odpadów - wanien ociekowych usytuowanych na szczelnej żelbetonowej tacy przeciwrozlewowej. Jak wskazała Spółka, Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego zakończył postępowanie ws. zawiadomienia dotyczącego "Budowy instalacji do przetwarzania odpadów - wanny ociekowe usytuowane na szczelnej tacy przeciwrozlewowej - żelbetonowej" w dniu 1 lutego 2024 r. i nie wniósł sprzeciwu w trybie art. 54 ustawy Prawo budowlane. Ponadto wnioskiem z dnia 28 maja 2024 r. zrezygnowano z prasy filtracyjnej. Natomiast wnioskiem z dnia 29 maja 2024 r. z uwagi na zakończenie budowy nowego magazynu i instalacji wanien ociekowych wprowadzono zmiany w zakresie ilości i rodzajów odpadów przetwarzanych i powstających w wyniku przetwarzania oraz ujęto w nim informację o sposobie przetwarzania odpadów. Nie przedstawiono jednakże informacji o ilościach magazynowanych odpadów bądź też o braku zmian w tym zakresie. - W dniu 12 czerwca 2024 r. wpłynęło uzupełnienie wniosku z dnia 5 marca 2020 r. opatrzone datą 10 czerwca 2024 r. (152 str.). Strona sprostowała treść wniosku zmieniającego w zakresie sposobu i miejsca magazynowania odpadów. Wprowadzono także zmiany dotyczące mas odpadów przewidzianych do magazynowania, odpadów wytwarzanych oraz formy zabezpieczenia roszczeń. Na tym etapie postępowania pełen zakres wniosku po aktualizacjach i uzupełnieniach na przedstawiał się następująco: dostosowanie zapisów pozwolenia zintegrowanego do najlepszych dostępnych technik (BAT) w odniesieniu do przetwarzania odpadów zgodnie z art. 215 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska; dostosowanie zapisów pozwolenia na podstawie art. 10 do wymogów określonych w art. 14 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1592 z późn. zm.) poprzez wskazanie maksymalnej masy poszczególnych rodzajów odpadów i maksymalnej łącznej masy wszystkich rodzajów odpadów, które mogą być magazynowane w tym samym czasie oraz które mogą być magazynowane w okresie roku; największej masy odpadów, które mogłyby być magazynowane w tym samym czasie w wyznaczonych miejscach magazynowania odpadów, wynikającej z ich wymiarów; całkowitej pojemności (wyrażonej w Mg) miejsc magazynowania odpadów; proponowanej formy i wysokości zabezpieczenia roszczeń w odniesieniu do miejsc magazynowania odpadów; rozszerzenie pozwolenia zintegrowanego o nową instalację - wanny ociekowe; rozszerzenie pozwolenia zintegrowanego o nową instalację IPPC do magazynowania odpadów niebezpiecznych o całkowitej pojemności ponad 50 ton - murowany zadaszony jednokondygnacyjny budynek o powierzchni użytkowej 96,27 m2; rozszerzenie pozwolenia zintegrowanego poprzez uwzględnienie pozwolenia na wytwarzanie odpadów dla instalacji terminala przeładunków kolejowych - stanowisko rozładunkowo-załadunkowe cystern kolejowych; rozszerzenie pozwolenia zintegrowanego poprzez uwzględnienie zezwolenia na zbieranie odpadów dla nowego miejsca zbierania odpadów. W takim stanie sprawy trudno zasadnie zarzucić organowi, że pismem z dnia 16 stycznia 2025 r. zwrócił się do Spółki o przesłanie ujednoliconej wersji wniosku obejmującej wszystkie aktualne zmiany wraz z uzasadnieniem tych zmian. Słusznie organ uznał, że Spółka jako prowadzący instalacje i przygotowujący dokumentację jest najlepiej zorientowana, a tym samym właściwa do sporządzenia syntezy wnioskowanych zmian w postaci tekstu jednolitego, co pozwoli na uniknięcie ewentualnych błędów lub przeoczeń na etapie przygotowania decyzji. Zasadność opracowania tekstu jednolitego wniosku wynikała również z faktu, że występując do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku o przeprowadzenie kontroli, o której mowa w art. 41 a ust. 1 ustawy o odpadach, oraz do Prezydenta Miasta Gdańska o wydanie opinii na podstawie art. 41 ust. 6a ww. ustawy, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek przekazać kopię dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia kontroli oraz do wydania opinii. Nie ulega wątpliwości, że ilość zgromadzonego materiału obejmująca co najmniej 1991 str., w tym samych wniosków i pism - 708 str., jest trudna do analizy, a liczba zmian może wywoływać dezorientację, zwłaszcza że w przedkładanych kolejnych uzupełnieniach i aktualizacjach strona nie wskazywała, które zapisy i w jaki sposób uległy zmianie w stosunku do wcześniej złożonej dokumentacji. Wezwanie zatem Spółki do przedłożenia ujednoliconego tekstu wniosku było działaniem ukierunkowanym na sprawne i zgodne z prawem załatwienie sprawy, a nie przedłużanie postępowania. Było to tym bardziej zasadne w sytuacji, gdy część dokumentacji Spółka przedkładała w formie papierowej, podczas gdy przepis art. 208 ust. 6 pkt 2 ustawy POŚ wymaga dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia zintegrowanego zapisu wniosku w postaci elektronicznej na informatycznych nośnikach danych. Organ miał zatem pełne podstawy do zwrócenia się do Spółki o przesłanie ujednoliconej wersji wniosku w formie edytowalnej, wymaganej wskazanym wyżej przepisem. Trudno też zgodzić się z argumentacją Spółki, że organ powinien był wcześniej zwrócić się o taką syntezę, skoro jej potrzeba powstała dopiero na skutek dokonywania kolejnych zmian wniosku i składania dodatkowej dokumentacji. W dniu 14 maja 2025 r. Spółka przesłała wniosek w formie ujednoliconej (360 str. wraz z 20 załącznikami na ok. 591 str.), informując jednocześnie, że nie wyłącza zbiornika magazynowego Z-4 z pozwolenia, natomiast zbiornik Z-3 jest obecnie w modernizacji, więc nie może zostać ujęty w pozwoleniu. W treści wniosku Spółka odniosła się do spełnienia dodatkowych zobowiązań określonych w pkt IX decyzji Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia 9 października 2015 r. ze zmianami i wniosła o wprowadzenie stosownych zmian w pozwoleniu w tym zakresie. Tym samym Strona dokonała kolejnej zmiany wniosku. Organ pismem z dnia 1 lipca 2025 r. wystosował do strony wezwanie do uzupełnienia wniosku w zakresie gospodarki odpadami oraz do wyjaśnienia i skorygowania występujących we wniosku rozbieżności. Spółka upatruje przewlekłości w tym, że powyższe wezwanie wystosowane zostało przez organ po upływie niespełna dwóch miesięcy od wpływu ujednoliconego wniosku. Warto jednak wskazać, że przygotowanie ujednoliconej wersji wniosku zajęło stronie – najlepiej wszak zorientowanej w sprawie – cztery miesiące. Wniosek ten liczył 591 strony i zawierał kolejną modyfikację wniosku. Analiza tej dokumentacji przez organ wymagała odpowiedniego czasu i nie można uznać, aby okres od 15 maja do 1 lipca 2025 r. był okresem zbyt długim, jeśli weźmie się pod uwagę obszerność złożonej dokumentacji jak i jej tematykę. Organ miał też prawo wystosować do Spółki kolejne wezwanie do uzupełnienia wniosku w zakresie gospodarki odpadami oraz do wyjaśnienia i skorygowania występujących we wniosku rozbieżności, skoro dostrzegł taką potrzebę w wyniku analizy nadesłanej dokumentacji. Argumenty Spółki, że wezwanie dotyczyło kwestii już wcześniej wyjaśnionych, ma charakter wyłącznie polemiczny, a nie merytoryczny. Nie można zgodzić się ze Spółką, że wezwanie przez organ w dniu 21 lutego 2025 r. do złożenia wyjaśnień w zakresie gospodarki wodno-ściekowej oraz nakazanie wykonywania co najmniej kilkunastu pełnych analiz 22 oznaczeń, było zobowiązaniem nadmiernie uciążliwym ukierunkowanym na przedłużenie czasu trwania postępowania. Organ wyjaśniał stronie zasadność tych wezwań w toku postępowania, wyjaśnił też tę kwestię w piśmie procesowym z dnia 10 marca 2026 r. Zgodnie z art. 211 ust. 5 ustawy POŚ w pozwoleniu zintegrowanym dla instalacji wymagających uzyskania pozwolenia zintegrowanego określa się zakres i sposób monitorowania wielkości emisji zgodny z wymaganiami dotyczącymi monitorowania określonymi w konkluzjach BAT, jeżeli zostały one określone. Dla przedmiotowej instalacji mają zastosowanie dopuszczalne poziomy emisji powiązane z najlepszymi dostępnymi technikami (BAT-AELs) w odniesieniu do zrzutów bezpośrednich do odbiornika wodnego (BAT 20 tabela 6.1.) dla procesu oczyszczania odpadów płynnych na bazie wody. Przez zrzut bezpośredni rozumie się zrzut do odbiornika wodnego bez dalszego oczyszczania ścieków. Aby spełnić wymagania konkluzji BAT 20, należy wykazać, że wskaźniki zanieczyszczeń w ściekach pochodzących z instalacji nie przekraczają poziomów emisji (BAT-AELs) w zakresie wybranych parametrów wskazanych w konkluzjach BAT. Aby spełnić wymagania konkluzji BAT 7, pobór prób i pomiar stężenia zanieczyszczeń w zakresie wybranych wskaźników w oczyszczonych ściekach przemysłowych powinien odbywać się ze wskazaną w BAT częstotliwością. Jednocześnie konkluzje BAT dają możliwość ograniczenia częstotliwości badań jakości ścieków w określonych przypadkach, jeżeli poziomy emisji okazują się wystarczająco stabilne (przypis 1 pod tabelą BAT 7). Aby móc zastosować ten przypis, organ powinien dysponować wynikami badań, które potwierdzą jakość ścieków przemysłowych. Zgodnie ze stanowiskiem Ministra Klimatu i Środowiska ustalając częstotliwość pobierania prób oraz wykonywania analizy laboratoryjnej, należy kierować się wytycznymi "Wytyczne dotyczące oceny stabilności poziomów emisji w aspekcie ograniczenia częstotliwości wykonywania pomiarów", opublikowanymi na stronie internetowej E. Powyższe wiąże się z koniecznością przeprowadzenia szczegółowej analizy wyników badań monitoringowych ścieków przemysłowych odprowadzanych z instalacji Spółki C. do [...] w latach 2013-2024 w kontekście wytycznych Ministra Klimatu i Środowiska. Dokumentacja zebrana w sprawie jest bardzo obszerna, a nałożenie na Spółkę wymagań BAT wymaga dokładnego przemyślenia. Ustalenie zakresu monitoringu ścieków musi być wykonalne dla prowadzącego instalację, niemniej jednak musi również czynić zadość przepisom prawa. Kierowane zatem do strony przez organ wezwania do złożenia wyjaśnień w zakresie gospodarki wodno-ściekowej oraz nakazanie wykonywania co najmniej kilkunastu pełnych analiz 22 oznaczeń miały oparcie w przepisach prawa, wiązały się z koniecznością wyjaśnienia sprawy pod kątem dostosowania każdego z zapisów pozwolenia zintegrowanego do konkluzji BAT. Zastosowanie tych konkluzji niewątpliwie wymagało od organu starannego rozważenia, zwłaszcza, że zakład prowadzony przez Spółkę jako jedyna tego typu instalacja w województwie p. wprowadza oczyszczone ścieki przemysłowe bezpośrednio do odbiornika wodnego, tj. wód powierzchniowych M. Nawet jeśli organ ostatecznie odstąpił od żądania niektórych oznaczeń i zmodyfikował zakres żądanych badań, samo w sobie nie oznacza to jeszcze, że były to działania zbędne skutkujące przewlekłością postępowania. Spółka może kwestionować zasadność zlecenia niektórych badań, ale w ramach merytorycznej kontroli decyzji, a nie w kontekście przewlekłości postępowania. Brak jest bowiem podstaw do tego, aby uznać zlecenie tych badań, za czynność w sposób oczywisty zbędną dla wyjaśnienia sprawy, a tym samym skutkującą przewlekłością postępowania. Kierowane zatem do Spółki wezwania, skoro nie są w sposób oczywisty zbędne dla rozstrzygnięcia, a organ wyjaśnia merytorycznie podstawy ich kierowania, nie mogą być uznane za czynności pozorne, ukierunkowane na odwleczenie w czasie podjęcia rozstrzygnięcia. Dalej prowadząc postępowanie organ w dniu 11 lipca 2025 r. wystosował do strony wezwanie do złożenia dalszych wyjaśnień i uzupełnień z zakresu gospodarki wodno-ściekowej. Pismem z dnia 29 lipca 2025 r. organ wystąpił z wnioskiem do Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o przeprowadzenie kontroli instalacji przeznaczonych do przetwarzania odpadów oraz miejsc magazynowania odpadów w trybie art. 41a ustawy o odpadach. Równocześnie działając w oparciu o art. 41 ust. 6a ustawy o odpadach, tut. Organ pismem datowanym również na dzień 29.07.2025 r. zwrócił się z prośbą do Prezydenta Miasta Gdańska o zaopiniowanie wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego zgodnie z zakresem swoich właściwości. Odpowiedź Spółki na wezwanie z dnia 11 lipca 2025 r. odnoszące się do gospodarki wodno- ściekowej wpłynęła do organu w dniu 7 sierpnia 2025 r. Następnie w dniu 3 października 2025 r. odbyła się kontrola przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska miejsc magazynowania odpadów oraz instalacji do przetwarzania odpadów z udziałem przedstawicieli Marszałka Województwa Pomorskiego jako organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie, która została zakończona wydaniem przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku w dniu 29 października 2025 r. postanowienia znak WP.7041.1.107.2025.DKM pozytywnie opiniującego spełnienie przez C. Sp. z o.o. wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska na terenie działki nr [...] obręb [...] przy ul.[...] w G. Spółka zarzuca organowi, że nie ponaglał Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do zajęcia stanowiska w terminie ustawowym a jest to rola organu prowadzącego postępowanie jako gospodarza a nie strony. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Postępowanie przed organem współdziałającym (tu: Pomorskim Wojewódzkim Inspektorem Ochrony Środowiska) jest postępowaniem odrębnym od postępowania głównego, w którym dochodzi do wydania decyzji w sprawie. Gospodarzem postępowania przed organem współdziałającym jest organ współdziałający, czyli Pomorski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, a nie Marszałek Województwa Pomorskiego. W postępowaniu w sprawie zajęcia stanowiska przez organ współdziałający stosuje się przepisy art. 36–38 dotyczące konsekwencji niezałatwienia sprawy w terminie, jednak ponaglenie przysługuje stronie, a nie organowi załatwiającemu sprawę. To właśnie rzeczą strony, której zależy na jak najszybszym rozpatrzeniu sprawy przez organ współdziałający, jest monitorowanie sprawności postępowania przez ten organ. W tym celu strona dysponuje prawem do wniesienia ponaglenia także w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ współdziałający przy wydawaniu decyzji w terminie, o którym mowa w art. 106 § 3 (nie dłuższym niż dwa tygodnie od doręczenia żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin) - art. 106 § 6 k.p.a. W sprawie tej Spółka z prawa wniesienia ponaglenia na przewlekłość postępowania Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska nie skorzystała, przerzucając odpowiedzialność za to na Marszałka Województwa Pomorskiego, który jednak nie ma narzędzi prawnych, aby mobilizować organ współdziałający do szybszego rozpatrzenia sprawy. Czas zatem trwania postępowania prowadzonego przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska jest okresem, który zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a. nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy prowadzonej przez Marszałka Województwa Pomorskiego i nie można temu organowi zarzucić w tym zakresie jakiegokolwiek uchybienia zasadzie szybkości postępowania. Na kolejnym etapie postępowania Marszałek Województwa Pomorskiego na podstawie art. 48a ust. 7 ustawy o odpadach najpierw postanowieniem z dnia 12 listopada 2025 r. ustanowił zabezpieczenia roszczeń w formie gwarancji bankowej, a następnie, na wniosek strony, dokonał zmiany formy zabezpieczenia roszczeń z gwarancji bankowej na depozyt postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r. W tym zakresie strona nie wnosi uwag. Skarżąca ma natomiast zastrzeżenia co do etapu, na jakim przeprowadzone zostały konsultacje społeczne – niezbędny element postępowania. Marszałek Województwa Pomorskiego działając zgodnie z art. 218 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w związku z art. 29, art. 30 i art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.), obwieszczeniem z dnia 11 grudnia 2025 r. podał do publicznej wiadomości informację o wszczętym postępowaniu administracyjnym. Obwieszczenie zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń i stronie BIP Urzędu Marszałkowskiego Województwa Pomorskiego na okres od dnia 15.12.2025 r. do dnia 13.01.2026 r. Zdaniem Spółki, organ konsultacje społeczne mógł przeprowadzić już po 29 lipca 2025 roku. Spółka wskazuje, że z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, konsultacje społeczne są prowadzone niezależnie od współdziałania z innymi organami i organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku – ale i prawa, jak twierdzi Spółka – wstrzymania się z konsultacjami społecznymi do czasu uzyskania stanowiska innych organów (vide: pismo z dnia 3 marca 2026 r.). Sąd stanowiska tego nie podziela. Przede wszystkim, wbrew wątpliwościom skarżącej, art. 33 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ma zastosowanie w postępowaniu niniejszym, którego przedmiotem jest wydanie decyzji dotyczącej istotnej zmiany instalacji, co wynika z art. 218 ustawy POŚ. Po drugie, z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. nie wynika, aby organ "nie miał prawa" wstrzymać się z konsultacjami społecznymi do czasu uzyskania stanowiska organów współdziałających. Słusznie organ uznał, że konsultacje społeczne powinny mieć miejsce na ostatnim etapie postępowania, dzięki czemu społeczeństwo ma możliwość zapoznania się nie tylko z wnioskiem Spółki i przedłożoną przez nią dokumentacją, ale też z wynikami kontroli przeprowadzonej przez Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Gdańsku oraz stanowiskiem Prezydenta Miasta Gdańska w zakresie zgodności wniosku z aktami prawa miejscowego. Może też zweryfikować dochowanie przez organ procedury związanej choćby z ustanowieniem zabezpieczeń. Przepisy te nie powinny być wykładane w sposób czyniący iluzorycznym uprawnienia społeczeństwa do udziału w ochronie środowiska. Wymóg konsultacji społecznych nie jest tylko zbędnym wymogiem formalnym, ale ma służyć efektywnej kontroli przez społeczeństwo działań organów administracji publicznej z zakresu ochrony dobra wspólnego jakim jest środowisko. Przeprowadzenie konsultacji społecznych na ostatnim etapie procedury nie stanowiło naruszenia prawa proceduralnego i nie można organowi z tego powodu czynić zarzutu przewlekłości postępowania. Bez znaczenia jest też sposób prowadzenia przez organ innych postępowań. W tej sprawie organ przedstawił wyczerpujące wyjaśnienia dotyczące zarzucanej mu opieszałości, szczegółowo wyjaśniając powody każdego z podjętych w toku postępowania działań, co było wystarczające dla rozstrzygnięcia. Podsumowując, niezasadne okazały się zasadnicze zarzuty Spółki, że organ w okresie od 16 stycznia do 29 lipca 2025 roku podejmował działania pozorne i opóźniające rozpoznanie sprawy; nie ponaglał WIOŚ do zajęcia stanowiska w terminie ustawowym a jest to rola organu prowadzącego postępowanie jako gospodarza a nie strony; konsultacje społeczne mógł przeprowadzić już po 29 lipca 2025 roku. Pozostałe zarzuty podnoszone w kolejnych pismach procesowych miały charakter polemiki z argumentacją organu i nie wpływają na zasadniczy w tej sprawie wniosek, że czynności podejmowane przez organ ukierunkowane były na rzetelne załatwienie sprawy . Wbrew zarzutom strony, organ prowadził postępowanie w sposób ukierunkowany na jak najszybsze i jednocześnie zgodne z prawem załatwienie sprawy. Podczas postępowania organ udzielał stronie niezbędnych wyjaśnień i pomocy, w zakresie nawet wykraczającym poza zwykłe obowiązki procesowe, na co wskazuje korespondencja mailowa między stronami. Również spotkanie, które odbyło się w dniu 10 sierpnia 2023 r., a z którego sporządzona została adnotacja służbowa, dotyczyło udzielenia Spółce wyjaśnień w kwestii problemów Spółki z dostosowaniem się do rygorystycznych wymogów konkluzji BAT dla instalacji do przetwarzania odpadów, tj. prowadzeniem monitoringu ścieków w szerokim zakresie i z dużą częstotliwością. Wszystkie te okoliczności oceniane łącznie wskazują, że organ mając świadomość znaczenia działalności Spółki w zakresie gospodarki odpadami przykładał należytą wagę do jak najsprawniejszego prowadzenia postępowania (przy czym jedynym zarzutem, jaki można mu postawić, to niedochowanie obowiązków wynikających z art. 36 k.p.a.). Zasadniczy wpływ na czas trwania postępowania miały natomiast skomplikowana tematyka, obszerność dokumentacji, wymogi procedury (organy współdziałające, konsultacje społeczne) jak i wreszcie kolejne, liczne zmiany wniosku dokonywane przez skarżącą. Dokonywanie zmian wniosku jest uprawnieniem strony, niemniej jednak korzystanie z niego wiąże się z przedłużeniem czasu trwania postępowania w sposób obiektywny. Spółka nie może oczekiwać, że organ będzie prowadził postępowanie szybko ze szkodą dla zasady legalizmu. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że organ dopuścił się w niniejszej sprawie bezczynności. Z mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd zobligowany był jednocześnie stwierdzić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ze względu na to, że ustawodawca nie zdefiniował kryteriów stanu rażącego naruszenia prawa, dokonanie kwalifikacji bezczynności lub przewlekłości pozostawiono uznaniu sądu orzekającego. Uznanie to zaś cechuje brak sztywnych ram wartościowania danego stanu rzeczy, opiera się ono na analizie całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu pewnych wskazań ustawowych, zasad doświadczenia życiowego i zawodowego. Taka kwalifikacja będzie więc zasadna, gdy stan bezczynności lub przewlekłości jest znaczny, oczywisty, uporczywy i nie daje się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 3 lutego 2021 r. sygn. akt II SAB/Gd 107/20), a także, gdy zwłoka jest efektem działań (zaniechań) organu, które można interpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Jak wyżej wskazano, odnosząc się do zarzutów strony, organ prowadził postępowanie w sposób ukierunkowany na jak najszybsze i jednocześnie zgodne z prawem załatwienie sprawy. Podczas postępowania organ udzielał stronie niezbędnych wyjaśnień i pomocy, w zakresie nawet wykraczającym poza zwykłe obowiązki procesowe, na co wskazuje korespondencja mailowa między stronami. Jedynym procesowym uchybieniem było brak przedłużenia terminu załatwienia sprawy na podstawie art. 36 k.p.a. co jednak nie jest wystarczające, aby uznać bezczynność za rażącą. Podsumowując, Sąd stwierdził, że Marszałek Województwa Pomorskiego dopuścił się w sprawie bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. (punkt 1. sentencji wyroku). Sąd nie odnosił się do zarzutów strony skarżącej dotyczącej postępowania organu po wniesieniu skargi. Zgodnie bowiem z art. art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd ocenia istnienie bezczynności i jej charakter na dzień wniesienia skargi. Sąd orzeka też na podstawie nadesłanych akt sprawy, które nie obejmowały dokumentów dotyczących czynności podejmowanych po ich przekazaniu Sądowi. Organ poinformował jedynie Sąd o wydaniu decyzji w dniu 21 kwietnia 2026 r., który to fakt został uwzględniony przy orzekaniu, skutkując odpadnięciem podstawy do zobowiązania organu do załatwienia sprawy. Dostrzec należy, że ustawodawca zróżnicował, jak wskazano na wstępie, w art. 149 § 1 p.p.s.a. rozstrzygnięcia jakie mogą być wydane na skutek uwzględnienia skargi na bezczynność. W sytuacji takiej jak w przedmiotowej sprawie, gdzie organ nie zachował terminu, ale jednak później dokonał rozpoznania wniosku w przewidzianej przez ustawę formie, wyłączona zostaje możliwość wyrokowania w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i zobowiązywania organu do rozpoznania wniosku. Konieczne jest natomiast stwierdzenie w oparciu o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu sprawy. Bezczynność ta trwała bowiem na dzień wniesienia skargi, ustała natomiast przed datą wydania wyroku. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w zakresie żądania przyznania skarżącej od organu sumy pieniężnej w kwocie 20.000 zł oraz wymierzenia organowi grzywny w kwocie 20.000 zł na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Użyte w przytoczonym przepisie sformułowanie, iż sąd "może ponadto orzec" oznacza, że decyzja o wymierzeniu grzywny lub przyznaniu sumy pieniężnej (albo zastosowaniu obu tych środków), została pozostawiona uznaniu sądu. Za ich orzeczeniem przemawia w szczególności sytuacja, gdy stwierdzona bezczynność lub przewlekłość ma kwalifikowany charakter, tj. wystąpiła z rażącym naruszeniem prawa, ale można też je orzec w przypadku, gdy bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z analizowanego przepisu nie wynika bowiem, by zastosowanie przewidzianych w nim instytucji ograniczało się jedynie do wyjątkowych sytuacji. Sąd winien wziąć pod uwagę możliwość zastosowania tych środków także wówczas, gdy okoliczności danej sprawy są niemożliwe do zaakceptowania w kontekście ochrony praw strony. Grzywnie przypisuje się funkcję represyjną i prewencyjną - ma ona na celu zdyscyplinowanie organu. Natomiast suma pieniężna stanowi środek o charakterze kompensacyjnym w tym sensie, że ma zrekompensować stronie dolegliwości, niedogodności, negatywne przeżycia, na jakie została ona narażona wskutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z treści przepisu art. 149 § 2 p.p.s.a. wprost wynika, że sąd "może" orzec o wymierzeniu grzywny i o przyznaniu od organu sumy pieniężnej, ale nie jest do tego zobligowany w każdej sytuacji, to jest nawet wówczas, gdy strona wykaże doznanie uszczerbku, straty lub krzywdy. Sąd ma tutaj swobodę odnośnie przyznania sumy pieniężnej i możliwości jej miarkowania, co należy również odnieść do grzywny. W ocenie Sądu przyznanie na gruncie art. 149 § 2 p.p.s.a. sumy pieniężnej czy też wymierzenie grzywny powinno być zastrzeżone jedynie do istotnych uchybień zasadzie efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Zastosowanie tychże instrumentów prawnych jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu, można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania załatwienia sprawy, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tego rodzaju sytuacja w realiach niniejszej sprawy – jak już wyżej wyjaśniono - nie miała miejsca, co przemawia za niezasadnością żądania strony co do zastosowania dodatkowego środka dyscyplinującego lub kompensacyjnego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w zakresie, w jakim jej żądania dotyczyły przyznania skarżącej sumy pieniężnej i wymierzenie organowi grzywny, oddalił w punkcie. 2. sentencji wyroku jako bezzasadną. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając od Marszałka Województwa Pomorskiego na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, tj. 580 zł, na które składa się wysokość uiszczonego wpisu (100 zł), oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 118 ze zm.). Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie w którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).