II SAB/Bk 6/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 6 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Białymstoku w przedmiocie przekazania wniosku p o s t a n a w i a odrzucić skargę. ,

B. C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Roślin i Nasiennictwa w Białymstoku w przedmiocie przekazania wniosku dotyczącego wszczęcia kontroli jakości nawozów. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 24 stycznia 2024 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, przez złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia do załatwienia sprawy. Przesyłka zawierająca wezwanie została skutecznie doręczona skarżącemu 5 lutego 2024 r. (k. 37). W piśmie z 7 lutego 2024 r., nadanym 8 lutego 2024 r. (k. 38-39) skarżący wskazał, że nie wnosił ponaglenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przystępując do rozpoznania skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Dlatego też sąd zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Stwierdzenie bowiem braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Jak wynika zaś z art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści § 2 tego przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Powyższe oznacza, że w przypadku skargi na bezczynność powinna być ona poprzedzona wyczerpaniem środka zaskarżenia w postaci ponaglenia. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca w piśmie z 7 lutego 2024 r. wprost wskazała, że nie wniosła ponaglenia do załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zobligowany był do odrzucenia skargi.