II SAB/Bk 45/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale II posiedzeniu niejawnym w dniu 29 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. H. na bezczynność Burmistrza Sokółki w przedmiocie nieudostępnienia informacji o przeznaczeniu nieruchomości oddala skargę.

Wnioskiem z dnia 25 października 2023 r. biegły sądowy W. H. zwrócił się do Urzędu Miejskiego w Sokółce o przesłanie informacji dotyczącej przeznaczenia działki nr [...] w obrębie S., gmina Sokółka w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w przypadku zaś jego braku - o informacje zawarte studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i wydanych decyzjach o warunkach zabudowy wraz z kopiami tych decyzji. Do wniosku, złożonego za pośrednictwem ePUAP, dołączono kopię zlecenia sporządzenia operatu szacunkowego. W dniu 14 listopada 2023 r. Burmistrz Sokółki, w odpowiedzi na pismo skarżącego poinformował, że zgodnie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 poz. 977, dalej: "u.p.z.p.") każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów i w tym trybie można wystąpić o uzyskanie informacji o przeznaczeniu nieruchomości. Przeznaczenie danej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub kierunkach zagospodarowania jej w studium można sprawdzić pomocniczo na stronie internetowej Systemu Informacji Przestrzennej Urzędu Miejskiego w Sokółce pod adresem http://sokolka.e-mapa.net/. Zdaniem skarżącego jednak nieprawdą jest, że jedyną formą uzyskania informacji jest wykonanie własnej analizy i interpretacji dokumentów gminy i sporządzenie własnych wypisów, co wyjaśnił w piśmie z dnia 28 listopada 2023 r. Wskazał, że udostępnienie informacji wynika wprost z art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r. poz. 344, dalej: "u.g.n."), zaś urząd nadal nie przesłał mu żądanych informacji. W jego ocenie zwłoka urzędu wydłuża procedurę związaną z prowadzonym przez syndyka postępowaniem upadłościowym. W przypadku odmowy udzielenia informacji, skarżący zwrócił się o wydanie stosownej decyzji w trybie administracyjnym ze wskazaniem trybu odwoławczego. Pismo pozostało bez odpowiedzi. Dnia 2 stycznia 2024 r. skarżący wniósł skargę w związku z brakiem jego realizacji wniosku. Skarga pozostała bez odpowiedzi, w związku z czym 24 stycznia 2024 r. wystąpił z ponagleniem. Wskazał, że bezczynność urzędu powoduje brak możliwości sporządzenia opinii dotyczącej oszacowania nieruchomości dla syndyka, bowiem Urząd Miejski w Sokółce jest jedynym dysponentem informacji objętych żądaniem. Wobec braku odpowiedzi, skarżący wniósł skargę na bezczynność do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając organowi naruszenie art. 155 ust. 1 pkt. 5 u.g.n. w określonym terminie z uwzględnieniem art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw. Mając na uwadze tak sformułowany zarzut, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji zgodnie ze złożonym wnioskiem z dnia 25 października 2023 r. oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wyjaśnił, że skarżący w dalszym ciągu nie wystąpił z wnioskiem o uzyskanie informacji o przeznaczeniu nieruchomości. Natomiast ani przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wskazują pisma organu jako formy udzielenia informacji o przeznaczeniu nieruchomości. Przywołany przez skarżącego art. 155 u.g.n. w pkt. 2 , wskazuje właśnie formę uzyskania informacji dotyczącej nieruchomości, tj. wypisu i wyrysu z planu miejscowego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu, rzeczoznawca majątkowy, określając wartość nieruchomości, powinien przede wszystkim przeanalizować te dokumenty i sam dokonać interpretacji planów, czy studium. Organ wyjaśnił, że ustawodawca w podstawowych przepisach określających rodzaj dokumentów zawierających dane o nieruchomościach, koniecznych przy szacowaniu nieruchomości, wyraźnie wskazał na formę wypisów i wyrysów z dokumentów i rejestrów, nie zaś informacji. Skoro ustawodawca przewidział, jako formę wypis i wyrys - udostępniania treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, to bezpodstawnym jest w ocenie organu w tych warunkach żądanie wydania informacji. Odpowiednim przepisem w odniesieniu do sytuacji skarżącego jest zdaniem Burmistrza bez wątpienia art. 155 ust. 1 i 2 u.g.n. Przepis ten jednak wskazuje na formę wypisów i wyrysów, z których podczas czynności wyceny powinien skorzystać skarżący. Upór skarżącego w żądaniu wydania informacji, co do treści planów miejscowych, nie ma więc w przekonaniu Burmistrza żadnego racjonalnego usprawiedliwienia, poza - być może - chęcią zaoszczędzenia kosztów związanych z uzyskaniem wypisów i wyrysów z planu miejscowego. Z brzmienia art. 155 u.g.n. wynika, że jedynie wypisy i wyrysy z planu miejscowego zapewniają kompletną informację o stanie nieruchomości, co wydaje się być oczywistym warunkiem właściwego potwierdzenia danych do czynności zleconych przez sąd. Można domniemywać, że wychodząc z takich właśnie założeń, ustawodawca wskazał art. 155 u.g.n. na formę wypisów i wyrysów. Udzielenie pisemnej informacji przez organ nie w postaci wypisu czy wyrysu, zdaniem Burmistrza nie daje postawy do uwzględnienia ich w jakiejkolwiek opinii, gdyż nie posiada formy przewidzianej prawem. Wobec powyższego, Burmistrz uznał skargę za bezzasadną i wniósł o jej oddalenie, gdyż nie miał podstaw do udzielenia informacji w formie wskazanej przez skarżącego, tak więc prawidłowo poinformował go o sposobie i trybie uzyskania żądanych informacji. W piśmie z dnia 9 maja 2024 r. skarżący odniósł się do odpowiedzi na skargę. Wskazał, że urząd nie zrealizował wprost ciążących na nim obowiązków związanych z dostępem do danych objętych wnioskiem. Nadto nie odmówił w formie decyzji dostępu do tych danych. Do pisma skarżący dołączył szereg dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm., w skrócie "p.u.s.a."), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Z przepisu art. 1 p.u.s.a. wynika, że sądowoadministracyjna kontrola administracji publicznej zawsze powinna uwzględniać trzy aspekty, a mianowicie: 1) ocenę zgodności rozstrzygnięcia z prawem materialnym; b) ocenę dochowania wymaganej procedury; c) ocenę respektowania reguł kompetencji. Kontrola ta polega więc na wszechstronnym zbadaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, a sąd powinien poddać szczególnie gruntownej ocenie i analizie te wszystkie aspekty sprawy, w odniesieniu do których istnieją wątpliwości, a ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń strony. Należy również dodać, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.")). Nie ulega w sprawie wątpliwości, że Skarżący wystąpił o udzielenie informacji obwarowanych innymi przepisami, niż Skarżącemu się wydaje. Nie każdy bowiem wniosek jest rozpoznawany w trybie dostępu do informacji publicznej. Jak się wydaje Skarżący właśnie tak uważał, występując z wnioskiem. Tymczasem zgodnie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo wglądu do studium lub planu miejscowego oraz otrzymania z nich wypisów i wyrysów i w tym trybie można wystąpić o uzyskanie informacji o przeznaczeniu nieruchomości. Przeznaczenie danej nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub kierunkach zagospodarowania jej w studium można sprawdzić pomocniczo na stronie internetowej Systemu Informacji Przestrzennej Urzędu Miejskiego w Sokółce pod adresem http://sokolka.e-mapa.net/ . Skarżący jednak nie wystąpił z takim wnioskiem. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ani ustawy o gospodarce nieruchomościami nie wskazują pisma organu jako formy udzielenia informacji o przeznaczeniu nieruchomości. Przywołany zasadnie przez organ art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w pkt. 2 , wskazuje właśnie formę uzyskania informacji dotyczącej nieruchomości, tj. wypisu i wyrysu z planu miejscowego lub studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Rzeczoznawca majątkowy, określając wartość nieruchomości, powinien przede wszystkim przeanalizować te dokumenty i sam dokonać interpretacji planów czy studium. W kwestii interpretacji powyższego przepisu wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 7 grudnia 2012 r. II SA/Wr 636/12 w którym orzekł : "...że zgodnie z art. 155 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm., dalej u.g.n.) przy szacowaniu nieruchomości wykorzystuje się wszelkie niezbędne i dostępne dane o nieruchomości, zawarte m.in. w planach miejscowych, studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniach na budowę. Wykorzystane w operacie szacunkowym dane poświadczone przez rzeczoznawcę majątkowego mogą mieć formę wypisów i wyrysów z dokumentów lub rejestrów, a właściwe organy są obowiązane udostępnić rzeczoznawcom majątkowym dane określone w ust. 1 art. 155 u.g.n. (art. 155 ust. 2 i 3 u.g.n.)" . Organ w swoim piśmie słusznie wyjaśnił, że ustawodawca w podstawowych przepisach określających rodzaj dokumentów zawierających dane o nieruchomościach, koniecznych przy szacowaniu nieruchomości, wyraźnie wskazał na formę wypisów i wyrysów z dokumentów i rejestrów, nie zaś informacji. Skoro ustawodawca przewidział, jako formę wypis i wyrys - udostępniania treści miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, to bezpodstawnym jest w tych warunkach żądanie wydania informacji w innym trybie (pozaustawowym) i w formie pisma organu. Przepisem takim w odniesieniu do sytuacji skarżącego jest bez wątpienia art. 155 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Przepis ten jednak wskazuje na formę wypisów i wyrysów, z których podczas czynności wyceny powinien skorzystać Skarżący. Stanowisko skarżącego w żądaniu wydania informacji co do treści planów miejscowych nie ma żadnego racjonalnego usprawiedliwienia, poza - być może - chęcią zaoszczędzenia kosztów związanych z uzyskaniem wypisów i wyrysów z planu miejscowego. Z brzmienia art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami, wynika, że jedynie wypisy i wyrysy z planu miejscowego zapewniają kompletną informację o stanie nieruchomości, co wydaje się być oczywistym warunkiem właściwego potwierdzenia danych przez Skarżącego do czynności zleconych przez Sąd. Można domniemywać, że wychodząc z takich właśnie założeń, ustawodawca wskazał art. 155 ustawy o gospodarce nieruchomościami na formę wypisów i wyrysów. Udzielenie pisemnej informacji przez organ nie w postaci wypisu czy wyrysu, zdaniem Sądu nie daje postawy do uwzględnienia ich w jakiejkolwiek opinii, gdyż nie posiada formy przewidzianej prawem. To, że Skarżący nie chce ponosić kosztów wypisu i wyrysu oraz nie chce osobiście stawić się w organie celem ich uzyskania, nie usprawiedliwia występowania przez Skarżącego o udzielenie tych informacji bezpłatnie w formie pisemnej. Rzeczoznawca majątkowy, jako podmiot profesjonalnie wykonujący swoje usługi, powinien o tym wiedzieć. Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.