II SAB/Bk 31/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. K. i T. K. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym F. i T. K. wpis od skargi w kwocie 100 (stu) złotych.

W dniu [...] kwietnia 2014r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarga F. K. i T. K. na bezczynność Wójta Gminy P. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tut. Sądu z dnia 5 maja 2014r. wezwano skarżących do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że wniesienie skargi skarżący poprzedzili złożeniem zażalenia na bezczynność Wójta do organu wyższego stopnia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Powyższe wezwania doręczono skarżącym 12 maja 2014r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k.21, 22). W dniu 15 maja 2014r. skarżący uiścili wpis sądowy od skargi, a w piśmie z dnia 14 maja 2014r. poinformowali, że wniesiona przez nich skarga na bezczynność Wójta nie została poprzedzona złożeniem zażalenia do organu wyższego stopnia, albowiem przepisy prawa nie przewidują takiego zażalenia. Na poparcie powyższego stanowiska skarżący powołali uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 3 września 2013r., sygn. akt I OPS 2/1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzenie dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych, na skutek uchwały podjętej w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13, przesądzone zostało, że w przypadku, gdy organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, mimo że nie zachodzą przesłanki warunkujące podjęcie tej czynności materialno – technicznej to pozostaje on w bezczynności, bo odmawia rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji. W konsekwencji pozostawienie podania bez rozpoznania stanowi bezczynność organu, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Stosownie zaś do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W odniesieniu do skarg na bezczynność środkiem takim jest, co do zasady, zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Uprzednie złożenie zażalenia jest formalnym wymogiem wniesienia skargi. Bez wyżej opisanego zażalenia skarga nie może zatem zostać skutecznie wniesiona do sądu, a jeśli sytuacja taka by zaistniała, sąd administracyjny obowiązany będzie skargę odrzucić, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., jako niedopuszczalną (tak: NSA w postanowieniu z 19 lutego 2014r. II OSK 363/14 oraz WSA w Krakowie w postanowieniu z 26 marca 2014r. III SA/Kr 319/13, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Uwzględniając powyższe należy stwierdzić, wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżących, iż warunkiem koniecznym dopuszczalności skargi na bezczynność organu do sądu jest wcześniejsze złożenie zażalenia. Skarga zaś wniesiona bez wyczerpania tego środka, jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W sprawie niniejszej skarżący wprost oświadczyli, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Wójta Gminy P. nie wyczerpali trybu zażaleniowego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie skarżącym wpisu od skargi orzeczono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 powołanej ustawy.