II SAB/Bk 132/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2023 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Stowarzyszenia S. w W. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa S. w S. w przedmiocie informacji o środowisku 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Nadleśniczego Nadleśnictwa S. w S. do załatwienia wniosku Stowarzyszenia S. w W. z dnia 16 lutego 2021 r. w trybie ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. nie wymierza organowi grzywny; 5. zasądza od Nadleśniczego Nadleśnictwa S. w S. na rzecz strony skarżącej Stowarzyszenia S. w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wnioskiem z 4 listopada 2020 r., doprecyzowanym 19 stycznia 2021 r., Stowarzyszenie S. wystąpiła do Nadleśnictwa S. o udzielenie informacji o środowisku w zakresie konsultacji społecznych, zgłaszania uwag i współuczestniczenia strony społecznej w decyzjach o gospodarce leśnej, które odbyły się poza procesem tworzenia Planu Urządzenia Lasu (PUL) i miały miejsce w Nadleśnictwie na przestrzeni ostatnich trzech lat. Stowarzyszenie zawnioskowało o: 1. przesłanie listy przypadków z okresu ostatnich trzech lat, gdy przedstawiciele strony społecznej zgłaszali postulaty, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa, a dla każdego przypadku zawnioskowało o podanie: a. kto zgłaszał postulaty, wnioski i uwagi dotyczące prowadzenia gospodarki leśnej na terenie Nadleśnictwa, b. zagadnień, których dotyczyły postulaty, wnioski bądź uwagi zgłaszane przez stronę społeczną, c. kanałów komunikacji Nadleśnictwa ze stroną społeczną, d. rezultatów zgłaszania postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, a w szczególności informacji, czy w wyniku zaangażowania strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje plany prowadzenia gospodarki leśnej i jeżeli tak, to w jaki sposób, e. dokumentacji komunikacji ze stroną społeczną; 2. wskazanie czy w najbliższych 12 miesiącach Nadleśnictwo planuje wprowadzenie zmian w procesach rozpatrywania postulatów, wniosków i uwag strony społecznej oraz prowadzenia z nią dialogu na temat gospodarki leśnej, a jeżeli tak, to jakie zmiany są planowane. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z 2 lutego 2021 r. wezwał Stowarzyszenie do przesłania prawidłowo podpisanych wniosków z 4 listopada 2020 r. i 19 styczna 2021 r. pod rygorem pozostawienia ich bez rozpoznania, a także do wyjaśnienia w jakim zakresie uzyskanie przez Stowarzyszenie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na powyższe, Stowarzyszenie za pośrednictwem portalu ePUAP 16 lutego 2021 r. sformułowało kolejny wniosek, podpisany profilem zaufanym i zażądał: 1. wskazania wszelkich procesów konsultacji społecznych, zgłaszania uwag i współuczestniczenia strony społecznej w decyzjach o gospodarce leśnej, które: a. odbyły się poza procesem tworzenia Planu Urządzenia Lasu (PUL), czyli tych, które dotyczyły wdrażania już zatwierdzonego PUL, a nie tworzenia nowego PUL, b. miały miejsce w Nadleśnictwie od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2020 r.; 2. przesłania listy przypadków z okresu ostatnich trzech lat, gdy przedstawiciele strony społecznej składali wnioski, postulaty i uwagi odnośnie prowadzenia gospodarki leśnej w Nadleśnictwie, które były kierowane w postaci pism bądź petycji składanych lub przychodzących do sekretariatu pocztą tradycyjną bądź elektroniczną. Dla każdego przypadku Stowarzyszenie zawnioskowało ponadto o przesłanie stosownej dokumentacji, tj.: pism strony społecznej oraz wszystkich odpowiedzi Nadleśnictwa na nie wraz z załącznikami, przesłanie informacji o finalnych rezultatach zgłaszanych postulatów, wniosków i uwag przez stronę społeczną, a w szczególności informacji, czy w wyniku zaangażowania strony społecznej Nadleśnictwo zmodyfikowało swoje plany prowadzenia gospodarki leśnej i jeżeli tak, to w jaki sposób. Jeżeli przedstawicielami strony społecznej były osoby fizyczne i Nadleśnictwo nie mogło podać ich danych osobowych, Stowarzyszenie wniosło, aby opisać takiego przedstawiciela/-lkę ogólnie, precyzując o jaki typu przedstawicieli strony społecznej chodzi np.: grupa mieszkańców, lokalna aktywistka, etc . Jeżeli dokumentacja zawierałaby natomiast dane osobowe osób fizycznych, Stowarzyszenie wniosło o anonimizację dokumentów, a jeżeli uwagi wnoszone były anonimowo, Stowarzyszenie wniosło o udzielenie informacji na ten temat. W dniu 2 marca 2021 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa S. w odpowiedzi na przesłane przez Stowarzyszenie wnioski z 4 listopada 2020 r. i 19 stycznia 2021 r. pozostawił je bez rozpoznania, z powodu braku podpisu osób uprawnionych do reprezentacji. Jednocześnie, w uzasadnieniu ww. pisma organ odniósł się do będącego przedmiotem niniejszej skargi wniosku Stowarzyszenia z 16 lutego 2021r. i podniósł, iż wniosek ten nie został podpisany, pomimo opatrzenia go zwrotami: "dokument został podpisany" oraz "podpis elektroniczny". Ponadto Nadleśnictwo wskazało, że wniosek ten nie zawiera również wyjaśnień w jakim zakresie żądane przez Stowarzyszenie informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność organu w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji o środowisku z 4 listopada 2020 r. Wyrokiem z 22 lipca 2021 r., II SAB/Bk 52/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Stowarzyszenia, albowiem uznał, że wniosek z 04 listopada 2020r. wysłany został drogą poczty elektronicznej email i nie zawierał podpisów osób uprawnionych do działania w jego imieniu, nie został też opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP. WSA dokonał również analizy podstawy prawnej żądania przez Stowarzyszenie informacji i wskazał, iż istotnie powinna być nią ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm., dalej jako: "u.i.o.ś"). Sąd wskazał, że zakwalifikowanie przez Nadleśniczego wniosku jako złożonego w trybie ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.) było błędem. Dodatkowo WSA podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż wniosek Stowarzyszenia z 16 lutego 2021r. został opatrzony podpisem elektronicznym, w związku z czym nie jest zrozumiałe twierdzenie Nadleśnictwa wyrażone w piśmie z 2 marca 2021 r., że dokument ten nie został podpisany. Sąd wskazał, że stanowisko organu w tym zakresie pozostaje niejasne i jego doprecyzowanie powinno nastąpić już w trybie udzielenia odpowiedzi na wniosek z 16 lutego 2021r., albowiem przedmiotem tamtejszego postępowania sądowego była bezczynność organu w zakresie wniosku z 4 listopada 2020 r. Pismem z 7 grudnia 2022 r. Stowarzyszenie zwróciło się do WSA w Białymstoku ze skargą na bezczynność Nadleśnictwa S., zarzucając naruszenie: 1. art. 74 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 Nr 78 poz. 483 ze zm.), poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie Stowarzyszeniu informacji o środowisku, o które wnioskowało w swoim piśmie z 16 lutego 2021 r., podczas gdy żądane przez Stowarzyszenie informacje mieszczą się w pojęciu informacji o środowisku i jego ochronie; 2. art. 14 ust. 1 u.i.o.ś., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie Stowarzyszeniu informacji o środowisku, o które wnioskował w swoim piśmie z 16 lutego 2009r., podczas gdy w sprawie zachodziła podstawa do rozpoznania wniosku, albowiem wniosek ten spełniał wymogi formalne i udostępnienia Stowarzyszeniu żądanych informacji; 3. art. 64 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), poprzez jego zastosowanie i pozostawienie bez rozpoznania wniosku Stowarzyszenia o udostępnienie informacji o środowisku z 16 lutego 2021 r., pomimo iż nie zawierał on braków formalnych. Mając na względzie powyższe, autor skargi wniósł o: zobowiązanie Nadleśnictwa do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z 16 lutego 2021 r. o udzielenie informacji o środowisku, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie na rzecz Stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Stowarzyszenie wskazało, że organ dysponował oceną WSA w Białymstoku dotyczącą kwalifikacji żądnych przez stronę informacji jako mieszczących się w zakresie u.i.o.ś., potraktowania pisma Stowarzyszenia z 16 lutego 2021 r. jako nowego wniosku, który należy rozpoznać we właściwym trybie. Jednak pomimo powyższego, do dnia sporządzania niniejszej skargi, a więc przez ponad rok, nie podjął żadnych kroków w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności na podstawie art. 56 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") w zw. z art. 14 ust 1 i 2 u.i.o.ś. W przypadku zaś nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi – jej oddalenie, ewentualnie umorzenie postępowania ze względu na fakt udzielenia żądanych informacji wnioskodawcy. Organ wskazał, że skarga powinna zostać odrzucona ze względu na niewniesienie przez stronę ponaglenia. Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi, organ wskazał, że żądana wnioskiem z 16 lutego 2021 r. informacja została skarżącemu udzielona 23 grudnia 2022 r. Na dzień przekazywania skargi organ nie pozostaje w bezczynności. Zaznaczył, że aż do otrzymania skargi 9 grudnia 2022 r. organ nie zdawał sobie sprawy z tego, że może pozostawać w bezczynności. Spowodowane to było okolicznością, że poprzednia skarga Stowarzyszenia została przez sąd administracyjny oddalona i organ pozostawał w przeświadczeniu, że skarga oraz wyrok dotyczyły wszystkich wniosków złożonych przez skarżącego - tj. z 4 listopada 2020 r., 19 stycznia 2021 r. i 16 lutego 2021 r., gdyż organ traktował te wszystkie wnioski jako jedną sprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości podjętych działań organu w kontekście rozpoznania wniosku Stowarzyszenia z 16 lutego 2021 r. o udzielenie informacji o środowisku. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów. Na gruncie ustawy środowiskowej, analogicznie jak w przypadku spraw dotyczących informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji o środowisku w sposób przewidziany tą ustawą, wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji o środowisku bądź o umorzeniu postępowania. Należy przy tym zauważyć, że wedle art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, pod warunkiem że nie ograniczają obowiązków przekazywania informacji publicznej do centralnego repozytorium informacji publicznej, o którym mowa w art. 9b ust. 1 u.d.i.p. Jest to norma kolizyjna, wyłączająca stosowanie przepisów u.d.i.p. w sytuacji, w której ustawa szczególna reguluje w sposób odmienny od u.d.i.p., zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. W orzecznictwie wskazuje się, że regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania u.d.i.p. Istnienie innych zasad, czy trybu udostępniania informacji publicznych, wyłącza stosowanie u.d.i.p., w zakresie regulowanym wyraźnie tymi szczególnymi ustawami. Ww. przepis oznacza, że wszędzie tam, gdzie konkretne sprawy dotyczące zasad i trybu dostępu do informacji będącej informacją publiczną, uregulowane są inaczej w u.d.i.p., a inaczej w ustawie szczególnej dotyczącej udostępnienia informacji, zaś stosowania obu tych ustaw nie da się pogodzić – pierwszeństwo mają przepisy ustawy szczególnej (por. wyrok NSA z 26 lutego 2020 r., I OSK 3322/18 oraz uchwała NSA z 9 grudnia 2013 r., I OPS 8/13; ONSAiWSA 2014, nr 3, poz. 38, wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia są dostępne na internetowej stronie bazy orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem ustawa środowiskowa określa zasady i tryb postępowania w sprawach udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie (vide: art. 1 pkt 1 lit. a ustawy środowiskowej), przepisy u.d.i.p. w tym zakresie nie znajdują zastosowania (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2016 r., I OSK 462/15). Należy zaznaczyć, że skarga na bezczynność w postępowaniu toczącym się na podstawie ustawy środowiskowej, analogicznie jak w przypadku informacji publicznej, nie musi być poprzedzona środkiem zaskarżenia, tzn. nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. np. postanowienie NSA z 29 czerwca 2016 r., II OSK 1391/16). Skargę na bezczynność w rozpoznawanej sprawie należy więc uznać za dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy środowiskowej władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów i trybunałów – działalności orzeczniczej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że na zasadzie art. 3 pkt 9 lit. a. i b. oraz pkt 15a ustawy środowiskowej, do podmiotów powołanych na mocy prawa do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony, należą jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego - Lasy Państwowe, realizującego zadania publiczne związane z ochroną lasów na podstawie ustawy o lasach. W konsekwencji Nadleśniczy Nadleśnictwa A. należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie zgodnie z art. 8 w zw. z art. 3 pkt 9 i 15a ustawy środowiskowej. Zakres przedmiotowy informacji o środowisku i jego ochronie, które podlegają udostępnieniu, w trybie ustawy środowiskowej, określa natomiast art. 9 ust. 1 tej ustawy. W myśl tego przepisu udostępnieniu podlegają m.in. informacje dotyczące: stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności (pkt 1); środków, takich jak: środki administracyjne, polityki, przepisy prawne dotyczące środowiska i gospodarki wodnej, plany, programy oraz porozumienia w sprawie ochrony środowiska, a także działań wpływających lub mogących wpłynąć na elementy środowiska, o których mowa w pkt 1, oraz na emisje i zanieczyszczenia, o których mowa w pkt 2, jak również środków i działań, które mają na celu ochronę tych elementów (pkt 3); raportów na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska (pkt 4); analiz kosztów i korzyści oraz innych analiz gospodarczych i założeń wykorzystanych w ramach środków i działań, o których mowa w pkt 3 (pkt 5). Wobec tego, że wedle art. 74 ust. 3 Konstytucji RP każdy ma prawo do informacji o stanie i ochronie środowiska, w piśmiennictwie oraz orzecznictwie podnosi się, że prawo to ma zakres znacznie bardziej szerszy, aniżeli wynikać to by mogło z literalnej treści art. 9 ust. 1 ustawy środowiskowej (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 kwietnia 2021 r., II SA/Go 147/21 oraz wyrok NSA z 9 stycznia 2020 r., I OSK 3483/18). Udostępnieniu podlega bowiem każda informacja o środowisku, niezależnie od tego, czy została ona wymieniona w art. 9 ust. 1 ustawa środowiskowa, chyba, że organ ochrony środowiska, na podstawie przepisów ustawy wykaże, że w konkretnej sprawie nie ma możliwości udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie (por. B. Rakoczy, U.i.i.ś. Komentarz, LexisNexis 2010, t. 1 do art. 9 oraz ww. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim). Ustalając przedmiotowy zakres informacji o środowisku, które mają być udostępnione, należy zatem mieć na względzie, że prawo do tych informacji jest gwarantowane konstytucyjnie, co potwierdza art. 4 ustawy środowiskowej, stanowiący o powszechnym dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie. Oznacza to, że udostępnienie tego rodzaju informacji jest regułą, a odstępstwa od niej mają charakter wyjątkowy i powinny wprost wynikać z przepisów prawa jednoznacznie określających, jakiego rodzaju informacje nie podlegają udostępnieniu (vide: art. 16 ustawy środowiskowej). W ocenie sądu nie ma wątpliwości, że wniosek Stowarzyszenia i wnioskowane informacje stanowią informacji o środowisku. W tym względzie sąd podziela stanowisko innych sądów administracyjnych w przedmiocie analogicznych skarg na bezczynność nadleśniczych w zakresie udostępnienia informacji o środowisku na podstawie tożsamych treściowo wniosków (por. m. in. wyroki WSA w Lublinie z 15 listopada 2022 r., II SAB/Lu 111/22, z 11 października 2022 r., II SAB/Lu 107/22 i II SAB/Lu 108/22; z 27 października 2022 r., II SAB/Lu 88/22, II SAB/Lu 90/22, II SAB/Lu 100/22; wyroki WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 października 2022 r., II SAB/Go 64/22; z 27 października 2022 r., II SAB/Go 76/22; z 10 listopada 2022 r., II SAB/Go 75/22; wyroki WSA w Opolu z 29 września 2022 r., II SAB/Op 45/22 i II SAB/Op 48/22; z 10 października 2022 r., II SAB/Op 50/22; z 24 października 2022 r., II SAB/Op 46/22; wyrok WSA w Krakowie z 13 września 2022 r., II SA/Kr 572/22). Podkreślić należy, że plan urządzenia lasu to podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej (art. 6 ust. 1 pkt 6 ustawy o lasach), według którego prowadzi się trwale zrównoważoną gospodarkę leśną (art. 7 ust. 1 ustawy o lasach), prowadzoną również z zachowaniem m.in. zasad: powszechnej ochrony lasów, trwałości ich utrzymania oraz ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasów (art. 8 pkt 1-3 ustawy o lasach). Każde więc działanie związane z realizacją planu urządzenia lasu, ma związek ze środowiskiem oraz jego ochroną. Terminy udostępniania informacji o środowisku zostały określone szczegółowo w art. 14 ustawy środowiskowej. Z przepisu tego wynika, że z zasady udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie powinno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku, przy czym termin ten może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. Organ winien w rozpoznawanej sprawie albo udostępnić wnioskowane informacje o środowisku i jego ochronie w formie czynności materialno-technicznej w ww. terminach zgodnie z art. 14 ustawy środowiskowej albo wydać decyzję o odmowie ich udostępnienia na podstawie art. 20 ust. 1 tej ustawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności, skoro informacja objęta wnioskiem stanowi informację o środowisku i jego ochronie i dopiero po złożeniu skargi przez Stowarzyszenie, w dniu 23 grudnia 2022 r. nadleśnictwo odpowiedziało na wniosek (k. 18 akt administracyjnych). Zatem sprawa przed jej rozstrzygnięciem została załatwiona. Powyższe na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligowało Sąd do umorzenia postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku Stowarzyszenia, o czym orzeczono w pkt 1 sentencji wyroku. Stwierdzając, że organ dopuścił się bezczynności, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. (punkt 3 sentencji wyroku) Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przy ocenie w tym zakresie sąd miał na uwadze, że organ finalnie rozpoznał wniosek Stowarzyszenia po wpłynięciu do organu skargi do sądu administracyjnego. Powyższe spowodowało również brak podstaw do wymierzenia organowi grzywny, o czym orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności radców prawnych w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na zasądzoną kwotę kosztów sądowych składa się wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika (480 złotych) oraz opłata skarbowa od dokumentu pełnomocnictwa (17 złotych). Sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a podstawę ku temu stanowi art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.