II SAB/Bk 118/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 27 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Białymstoku w przedmiocie informacji publicznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. ,

A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Podlaskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Białymstoku w przedmiocie informacji publicznej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 20 listopada 2024 r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 21 listopada 2024 r. (k. 23). Pismem z 21 listopada 2024 r. skarżący wniósł o wycofanie złożonej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. Zgodnie z § 3 tego przepisu, skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wskazanego braku nie uzupełnił, jednak wniósł o cofnięcie skargi, co świadczy o tym, że nie chce kontynuować zainicjowanego przed sądem postępowania. Oświadczenie o cofnięciu skargi nie mogło być jednak uznane za wiążące dla sądu, ponieważ cofnąć można skargę jedynie po jej skutecznym wniesieniu. Skarga musi być zatem wolna od braków formalnych i fiskalnych. W tej sytuacji prawnoprocesowej skarżącego, z uwagi na jego intencję wyrażoną pismem z 20 listopada 2024 r., sąd postanowił zatem, że uzna skargę za wniesioną nieskutecznie (nieopłaconą) i podlegającą przez to odrzuceniu, co w efekcie będzie pozostawało w zgodzie z wolą skarżącego. Mając powyższe na względzie, sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.