II SAB/Bd 66/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Jarzembski po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na bezczynność Prezydenta Miasta T w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę postanawia odrzucić skargę.

M.M. reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wniosku o pozwolenie na budowę. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem z dnia 18 czerwca 2014 r., Prezydent Miasta [...] wniósł o odrzucenie skargi. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2014r. Sąd wezwano pełnomocnika skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składał zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Prezydenta Miasta [...] – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem uznania, że skarżący z takim zażaleniem nie występował. Pełnomocnik skarżącego w zakreślonym siedmiodniowym terminie wyjaśnił, że M.M. nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia. Natomiast pismem z dnia 25 maja 2014 r. wezwał Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) powoływana dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak zauważyć, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy mieć na uwadze również art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w myśl którego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 KPA., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 KPA lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 KPA). Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych przekazanych Sądowi przez Prezydenta Miasta [...] skarżący przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero, bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącemu drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka skarżącemu drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 KPA.