II SAB/Bd 50/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. P. na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej wypłaty odszkodowania postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 30 marca 2014 r. W. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej wypłaty odszkodowania. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 ppsa przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej powoływanej jako kpa) - zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że w następstwie skierowania przez skarżącego do Komendanta [...] Policji w [...] pismem z dnia 20 grudnia 2013 r. wezwania do wydania decyzji przyznającej odszkodowanie na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), na które to Komendant [...] Policji w [...] odpowiedział pismem z dnia [...] grudnia 2013 r., wskazując że skarżącemu nie przysługuje odszkodowanie, gdyż w sprawie nie zaistniał fakt zwolnienia i przywrócenia go do służby, skarżący wniósł pismem z dnia 31 grudnia 2013 r. odwołanie do Komendanta [...] Policji w [...] od pisma z dnia [...] grudnia 2013 r., podnosząc że pismo to choć nie nosi nazwy decyzji, zawiera wszystkie jej elementy i powinno być traktowana jako decyzja. Podkreślić należy także, że Komendant [...] Policji w [...] w piśmie z dnia [...] marca 2014 r., wydanym w związku z wniesieniem przez skarżącego do tego organu zażalenia na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w zakresie rozpoznania odwołania z dnia 31 grudnia 2013 r., zobowiązał Komendanta [...] Policji w [...] do rozpatrzenia w trybie przewidzianym procedurą administracyjną odwołania skarżącego z dnia 31 grudnia 2013 r. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę stanowisko skarżącego co do charakteru pisma Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. tj. okoliczność, że traktuje on je jako decyzję administracyjną, a także uwzględniając uruchomiony przez niego tryb weryfikacji pisma (decyzji) z dnia [....] grudnia 2013 r., tj. fakt zakwestionowania go w drodze odwołania, nie ma podstaw do uznania, że to pismo (odwołanie z dnia 31 grudnia 2013 r.) stanowi zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie wydania decyzji dotyczącej wypłaty odszkodowania. Skoro skarżący traktuje pismo z dnia [...] grudnia 2013 r. jako decyzję administracyjną, którą kwestionuje w drodze odwołania, należy stwierdzić, że nie wniósł on zażalenie na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...]. To samo bowiem pismo nie może stanowić jednocześnie odwołania od decyzji organu I instancji, i zażalenia na bezczynność organu I instancji w wydaniu tej decyzji. Skierowanie więc odwołanie do Komendanta [...] Policji w [...] od pisma (decyzji) Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nie wyczerpuje trybu określonego w art. 37 § 1 kpa, co wobec okoliczności nie wniesienia do Komendanta [...] Policji w [...] innego pisma stanowiącego zażalenie na bezczynność organu, obliguje do uznania, iż w sprawie nie wyczerpano środków zaskarżania i w konsekwencji przesądza o niedopuszczalności skargi. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, należało skargę jako niedopuszczalną odrzucić.