II SAB/Bd 3/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej postanawia odrzucić skargę.

Pismem z 19 grudnia 2025 r. [...] (dalej: "skarżący") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] od decyzji [...] z dnia [...] W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 19 stycznia 2026 r. wezwano organ do wskazania, w terminie 7 dni, czy skarżący wniósł ponaglenie na bezczynność [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia 18 sierpnia 2025 r., a jeśli tak to również do przesłania ponaglenia do tut. Sądu. Jednocześnie, na podstawie tego samego zarządzenia, wezwano również skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, że wniósł ponaglenie na bezczynność [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...]. oraz wskazanie numeru PESEL. W odpowiedzi na powyższe wezwanie [...] pismem z dnia 20 lutego 2026 r. poinformował, że skarżący nie wniósł ponaglenia przed wniesieniem skargi na bezczynność. Skarżący w odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 16 marca 2026 r. wskazał wyłącznie swój numer PESEL. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Jednym z koniecznych warunków dopuszczalności przyjęcia skargi do rozpoznania przez sąd administracyjny jest konieczność wyczerpania przed jej wniesieniem środków zaskarżenia. Warunek ten przewidziany jest w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Zgodnie z art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej jako "k.p.a."), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność i przewlekłość organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z ponagleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Ponaglenie, o którym mowa we wskazanym przepisie, równoznaczne jest ze środkiem zaskarżenia i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 p.p.s.a. Należy dodać, że skarga wniesiona bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy. Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy podkreślić należy, że wniesiona skarga nie spełnia powyższych wymogów formalnych, a wezwanie do uzupełnienia dostrzeżonego braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że strona skarżąca wniosła ponaglenie na bezczynność organu przed wniesieniem skargi, pozostało bezskuteczne. Wezwanie to doręczone zostało skarżącemu 11 marca 2026 r. W zakreślonym terminie skarżący wniósł pismo z dnia 16 marca 2026 r., w którym wskazał wyłącznie swój numer PESEL. Nie odniósł się jednak w żaden sposób do wezwania w zakresie wykazania czy przed wniesieniem skargi wniósł ponaglenie na bezczynność [...]. W tym stanie rzeczy uznać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wniósł ponaglenia i tym samym nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § k.p.a. Dlatego też wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.