II SAB/Bd 2/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Włodarska po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S., B. G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości postanawia odrzucić skargę.

Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. E. S., B. G. dalej skarżące wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 19 stycznia 2015 r. wezwano skarżące do udzielenia informacji, czy przed wniesieniem skargi do Sądu składały zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na bezczynność Wojewody [...] – w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem uznania, że skarżące z takim zażaleniem nie występowały Skarżące w zakreślonym siedmiodniowym terminie wskazały, że nie składały "skargi do organu wyższego stopnia na bezczynność Wojewody, ponieważ zgodnie z terminarzem ustalonym w kodeksie postępowania administracyjnego decyzja Starosty M. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], jest prawomocna z uwagi na niezachowanie przez Wojewodę terminów". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do przepisu art. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. skarga może dotyczyć bezczynności organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a tego przepisu, a zatem bezczynności w sprawach: decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty oraz postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Należy jednak pamiętać, że zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Należy mieć na uwadze również art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w myśl którego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.). Na wezwanie Sądu, we wskazanym terminie, skarżące nie przedłożyły dowodu potwierdzającego wyczerpanie przed wniesieniem skargi opisanego wyżej trybu zaskarżenia bezczynności w trybie administracyjnym. Pismem zaś z dnia 5 stycznia 2015 r. podkreśliły, że nie występowały ze skargą do organu wyższego stopnia. Z akt administracyjnych nie wynika również by skarżące przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy występowały z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia na bezczynność [...], co powoduje, że skarga do sądu administracyjnego na obecnym etapie jest niedopuszczalna. Dopiero, bowiem wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed organami administracji publicznej) może otworzyć skarżącym drogę do złożenia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Fakt odrzucenia skargi nie zamyka skarżącym drogi do ponownego wystąpienia ze skargą na bezczynność organu administracyjnego czy przewlekłość postępowania po wyczerpaniu trybu określonego w art. 37 k.p.a.