II SAB/Bd 185/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U. B. na bezczynność Inne w przedmiocie przedstawienia oferty pracy postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz U. B. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

U. B. (skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na bezczynność Inne zarzucając brak podejmowania realnych działań mających na celu pomoc w znalezieniu przez nią pracy odpowiadającej jej kwalifikacjom (w szczególności brak przedstawiania ofert pracy, brak szkoleń itp.)". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z 10 grudnia 2025 r. skarżąca została wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, poprzez podanie numeru PESEL oraz przedłożenie dowodu na okoliczność, że skarga została poprzedzona ponagleniem, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej [...] grudnia 2025 r. W przedłożonym osobiście w biurze podawczym tut. Sądu piśmie z [...] grudnia 2025 r. skarżąca podała numer PESEL. Do pisma dołączyła odpowiedź Ministerstwa Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej informujące m.in. o przekazaniu pisma z jej uwagami co do obsługi osób bezrobotnych Inne i T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Kontrola dopuszczalności skargi, poprzedzająca ocenę jej merytorycznej zasadności, przewiduje w pierwszej kolejności ustalenie, czy zaskarżony akt lub czynność (bezczynność) podlega kognicji sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie kontrola ta sprowadzała się do odpowiedzi na pytanie, czy przedstawienie osobie bezrobotnej oferty pracy przez urząd pracy należy do "innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa", o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie powinno bowiem budzić wątpliwości konstatacja, że właściwy urząd pracy nie ma podstaw do wydania decyzji lub postanowienia w tym zakresie. Do sądu administracyjnego może być zaskarżona czynność, która posiada charakter publicznoprawny, czyli została podjęta przez państwowe lub niepaństwowe jednostki organizacyjne, które uprawnione są do prowadzenia działalności mieszczącej się w zakresie pojęcia działalności administracji publicznej. Nadto czynność podlegająca zaskarżeniu musi dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czyli musi stwierdzać, potwierdzać lub odmawiać stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków. Zaskarżona czynność musi mieć charakter zewnętrzny, czyli być skierowana do indywidualnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani też służbowo organowi podejmującemu daną czynność. Przez akty lub czynności organu administracji publicznej podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego należy rozumieć głównie działania materialno-techniczne wywołujące określone skutki prawne. Działania te mogą mieć również charakter władczy, z tym że nie są to rozstrzygnięcia władcze, gdyż wówczas mamy do czynienia z decyzją administracyjną (vide: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2003 r., sygn. akt OPS 2/03, dostępna na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedstawienie bezrobotnemu oferty pracy należy niewątpliwie do podstawowych zadań urzędów pracy (art. 81 i 89 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia – Dz. U. z 2025 r., poz. 620). Nie można jednak uznać, że stanowi to czynność, która podlegałaby kontroli sądów administracyjnych. Ogłoszenie oferty pracy nie ma charakteru czynności zindywidualizowanej, ponieważ nie jest skierowane do konkretnych, imiennie oznaczonych podmiotów. Nie dotyczy też żadnych uprawnień lub obowiązków, jej przedstawienie nie rodzi bowiem obowiązku jej przyjęcia, ani też nie daje uprawnienia do żądania zawarcia umowy. Nadto, nie stwierdza, nie potwierdza, ani też nie odmawia stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków (vide: postanowienie WSA w Warszawie z dnia 14 września 2011 r., sygn. II SAB/Wa 311/11 – dostępne jw.). Konsekwencją uznania, że przedstawienie oferty pracy przez urząd pracy nie stanowi czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jest przyjęcie, że skarga na bezczynność w tym zakresie również nie podlega kontroli sądu administracyjnego i jako taka jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że zaskarżenie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ możliwe jest po wyczerpaniu środków zaskarżenia – co wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. Środkiem zaskarżenia w przypadku skargi na bezczynność jest wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., zgodnie z którym stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (art. 37 § 2 k.p.a.). Według art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia Ponaglenie powinno zatem wskazywać na niewykonanie przez organ czynności w określonym czasie, a ponadto powinno być kierowane do organu wyższego stopnia. Sąd stwierdził, że skarżąca nie wykazała, że niniejsza skarga na bezczynność poprzedzona została jej ponagleniem w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. Przedłożyła jedynie odpowiedź z Ministerstwa Rodziny, Pracy o Polityki Społecznej nr [...], informująca skarżącą o losach jej skargi w zakresie braku zainteresowania i pomocy ze strony urzędników PUP. Ww. pismo ministerstwa nie dotyczyło zbyt długiego trwania postępowania (była to raczej skarga dotycząca sposobu wykonywania zadań przez PUP), a ponadto nie zostało skierowane do organu wyższego stopnia (organem takim wobec dyrektora powiatowego urzędu pracy jest wojewoda). Tym samym uznać należy, że skarżąca nie wyczerpała trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a. - nie wniosła uprzednio ponaglenia do organu wyższego stopnia nad organem bezczynnym. Dlatego też wniesiona skarga jest niedopuszczalna również z powodu braku wyczerpania środków zaskarżenia. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.