II SAB/Bd 165/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski (sprawozdawca) asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 lipca 2026 r. sprawy ze skargi S. J. na bezczynność Dyrektora Oddziału w Bydgoszczy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Oddziału w Bydgoszczy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z 29 września 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zawiadomienia organów ścigania; 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązuje Dyrektora Oddziału w Bydgoszczy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad do rozpoznaniu wskazanego w pkt 1. wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi prawomocnego wyroku; 4. oddala wniosek o nałożenie na organ grzywny; 5. zasądza od Dyrektora Oddziału w Bydgoszczy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz S.J. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

1. Pismem z 14 października 2025 r. S. J. (dalej: "Skarżący", "Wnioskodawca") wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału w Bydgoszczy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "organ", "Dyrektor GDDKiA") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wnioskodawca podał, że 29 września 2025 r. złożył drogą mailową na adres Dyrektora GDDKiA wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zawiadomienia organów ścigania o złożeniu przez firmę T. sp. z o.o. Sp. k. nieprawdziwych informacji. Wskazał, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi na złożony wniosek. Wobec powyższego Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek oraz nałożenie na organ grzywny. 2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor GDDKiA wniósł o jej odrzucenie z uwagi na skierowanie jej do organu, który nie istnieje wskazując, że nie istnieje taki podmiot prawny jak Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. Wdając się w spór co do istoty sprawy organ wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. W ocenie organu udzielona została pełna odpowiedź na wniosek Skarżącego, a tym samym nie pozostaje on w bezczynności. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor GDDKiA pismem z 23 października 2025 r. udzielił bowiem Skarżącemu informacji przekazując, że "postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego pn.: "Rozbudowa drogi krajowej nr [...] na odcinku [...]" przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych. W trakcie badania i oceny ofert nie było podstaw, ani uzasadnienia dla zaniechania kontynuacji czynności związanych z zawarcie umowy z wykonawcą. Podkreślić należy, że wykonawca wykazał spełnienie warunków udziału w postępowaniu – w tym zakresie wymaganego oświadczenia kierownika robót drogowych. Tym bardziej, brak podstaw prawnych, aby wykluczyć wykonawcę z przetargu". Odpowiedź ta została przesłana Skarżącemu drogą mailową 23 października 2025r., a następnie 29 października 2025 r. (w tej samej treści co mailu z 23 października 2025 r.), co w pełni wyczerpało obowiązek udzielenia informacji publicznej. Ponadto w ocenie organu, mail z 29 września 2025 r. nie był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w związku z powyższym obowiązywały terminy wynikające z k.p.a. i organ w ciągu 30 dni udzielił odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. 3. Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym w tym trybie mogą zostać rozpoznane sprawy, których przedmiotem jest skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W pierwszej kolejności Sąd obowiązany był ocenić zasadność wniosku organu o odrzucenie skargi z uwagi na jej skierowanie do podmiotu, który – zdaniem organu – nie istnieje. Zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Z treści skargi jednoznacznie wynika bowiem, że jej przedmiotem jest bezczynność Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Bydgoszczy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Okoliczność, że w treści skargi użyto określenia "Dyrektor GDDKiA" i wskazano adres w Bydgoszczy nie pozostawia wątpliwości co do podmiotu, którego działanie zostało zaskarżone. Nadto, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wykonuje swoje zadania przy pomocy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w skład której wchodzą oddziały wojewódzkie kierowane przez dyrektorów oddziałów. Dyrektor oddziału jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej pozostającej w posiadaniu kierowanej przez niego jednostki. 4. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była zatem ocena, czy organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, orzekając m.in. w sprawach skarg na bezczynność organów. Bezczynność zachodzi wówczas, gdy podmiot zobowiązany, pomimo ustawowego obowiązku, nie podejmuje wymaganej prawem czynności lub nie kończy sprawy w przewidzianym terminie. W przypadku wniosków o udostępnienie informacji publicznej obowiązek ten konkretyzuje art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), zgodnie z którym udostępnienie informacji następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli udostępnienie informacji w tym terminie nie jest możliwe, podmiot zobowiązany obowiązany jest zawiadomić wnioskodawcę o przyczynach opóźnienia i wskazać nowy termin jej udostępnienia, nie dłuższy niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien zostać załatwiony przez udostępnienie żądanej informacji, wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia albo decyzji o umorzeniu postępowania w przypadkach przewidzianych ustawą. W sytuacji natomiast, gdy żądane dane nie mają charakteru informacji publicznej, podmiot zobowiązany powinien poinformować o tym wnioskodawcę. Dopiero wykonanie jednej z powyższych czynności oznacza prawidłowe rozpoznanie wniosku. Dla stwierdzenia bezczynności organu konieczne jest zatem ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. 5. W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że 29 września 2025 r. Skarżący zwrócił się do Dyrektora Oddziału GDDKiA w Bydgoszczy z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej tego, czy organ zawiadomił organy ścigania o złożeniu przez spółkę T. sp. z o.o. Sp.k. nieprawdziwych informacji. Nie budzi również wątpliwości, że informacja ta stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a Dyrektor Oddziału GDDKiA jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia na zasadach określonych w tej ustawie. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera zaś przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.). W doktrynie i orzecznictwie szeroko wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W świetle powyższego informacją publiczną jest także informacja o tym czy dany podmiot podjął działanie w postaci złożenia zawiadomienia o przestępstwie. 6. Nie jest sporne w sprawie (i wynika z akt sprawy), iż organ skierował do skarżącego pisma z 23 października 2025 r., a następnie ponownie w dniu 29 października 2025 r., przekazując treść tożsamą z wcześniejszą odpowiedzią. Okoliczność skierowania do Skarżącego wskazanych pism nie oznacza jednak, że organ wykonał obowiązek wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Dla uznania, że wniosek został prawidłowo rozpoznany, konieczne jest bowiem udostępnienie informacji odpowiadającej zakresowi żądania sformułowanego przez wnioskodawcę. Tego właśnie w kontrolowanej sprawie zabrakło. W rozpoznawanej sprawie przedmiot wniosku został określony jednoznacznie. Skarżący domagał się udostępnienia informacji, czy organ zawiadomił organy ścigania o złożeniu przez spółkę T. sp. z o.o. Sp.k. nieprawdziwych informacji. W w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Wniosek nie dotyczył ani oceny prawidłowości postępowania o udzielenie zamówienia publicznego ani zasadności wyboru wykonawcy. Tymczasem w udzielonej odpowiedzi organ wskazał jedynie, że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych, nie było podstaw do odstąpienia od zawarcia umowy z wybranym wykonawcą ani do wykluczenia go z postępowania. Stanowisko to niewątpliwie pozostaje związane z okolicznościami sprawy, jednak nie stanowi odpowiedzi na pytanie objęte wnioskiem Skarżącego. Innymi słowy, organ odniósł się do przyczyn, dla których – w jego ocenie – postępowanie przetargowe zostało przeprowadzone prawidłowo, podczas gdy Skarżący oczekiwał udzielenia informacji o określonym fakcie, tj. czy zostało skierowane zawiadomienie do organów ścigania. Są to dwie odrębne kwestie, których nie można utożsamiać. 7. Udzielenie odpowiedzi odnoszącej się do innego zagadnienia niż objęte wnioskiem nie może zostać uznane za wykonanie obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Skoro organ nie udostępnił informacji, o którą zwrócił się Skarżący, należało przyjąć, że pozostawał w bezczynności. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że odpowiedź organu została udzielona również z przekroczeniem ustawowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek wpłynął do organu 29 września 2025 r., a zatem termin do jego załatwienia upłynął w dniu 13 października 2025 r. Tymczasem pierwsza odpowiedź została udzielona dopiero 23 października 2025 r., zaś ponownie przesłana 29 października 2025 r. Organ nie skorzystał również z możliwości przewidzianej w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., albowiem nie zawiadomił Skarżącego o przyczynach opóźnienia ani o nowym terminie udostępnienia informacji. W konsekwencji należało uznać, że organ naruszył art. 13 ust. 1 u.d.i.p., nie udostępniając w ustawowym terminie żądanej informacji publicznej, co skutkowało stwierdzeniem jego bezczynności oraz zobowiązaniem do rozpoznania wniosku Skarżącego. 8. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdził bezczynność organu i zobowiązał Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Bydgoszczy do rozpoznania wniosku Skarżącego z 29 września 2025 r. w terminie określonym w pkt 3 sentencji wyroku. 9. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do stwierdzenia, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych o rażącym naruszeniu prawa można mówić wówczas, gdy bezczynność ma charakter oczywisty, niebudzący wątpliwości, wynika z całkowitego lekceważenia obowiązków ustawowych lub cechuje się szczególnie znacznym przekroczeniem terminów, któremu nie towarzyszą żadne usprawiedliwiające okoliczności. Okoliczności niniejszej sprawy nie pozwalają na przypisanie organowi takiego stopnia naruszenia prawa. Organ podjął bowiem czynności zmierzające do rozpoznania wniosku i udzielił Skarżącemu odpowiedzi, błędnie jednak odczytując zakres żądania. W konsekwencji odniósł się do zagadnienia związanego z przedmiotem sprawy, lecz nieobjętego wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Choć działanie to skutkowało pozostawaniem organu w bezczynności, brak jest podstaw do uznania, że miało ono charakter rażącego naruszenia prawa. Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., nie stwierdził, aby bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. (pkt 4 wyroku). 10. O należnych Skarżącemu kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt 5 wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. uwzględniając uiszczony wpis w wysokości 100 zł.