II SAB/Bd 114/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) kwotę 200 (dwieście) złotych, tytułem wpisu uiszczonego od skargi.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r. obywatel Tajlandii P. M. (dalej skarżący, strona) zwrócił się do Wojewody Dolnośląskiego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Dnia [...] kwietnia 2022 r. Wojewoda Dolnośląski przekazał sprawę Wojewodzie Kujawsko – Pomorskiemu (data wpływu do organu [...] kwietnia 2022r.). Pismem z dnia [...] czerwca 2022r. skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł ponaglenie do Urzędu Do Spraw Cudzoziemców w Warszawie w związku z bezczynnością i opieszałością Wojewody Kujawsko-Pomorskiego. Pismem z dnia [...] lipca 2022r. strona wniosła to tut. Sądu skargę na bezczynność Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy przeniesione z Województwa Dolnośląskiego dnia [...] kwietnia 2022r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując m.in., że [...] lipca 2022r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski wydał decyzję kończącą postepowanie o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę skarżącego, która została skutecznie doręczona pełnomocnikowi strony w dniu [...] sierpnia 2022r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 735, ze zm. – dalej "k.p.a."). Bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych albo w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. W rozpoznawanej sprawie skarżący [...] lipca 2022r. wywiódł skargę na bezczynność Wojewody Kujawsko-Pomorskiego w sprawie rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Z akt administracyjnych sprawy oraz informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że [...] lipca 2022r. organ wydał decyzję udzielającą skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę do dnia [...] lipca 2024r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po wydaniu decyzji, czyli po ustaniu stanu bezczynności organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020r. sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu decyzji przez organ (po załatwieniu sprawy), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.