II SA/Wr 94/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 maja 2017r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji polegającej na przebudowie drogi leśnej uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji;

Postanowieniem z dnia [...] r. (znak [...]) Burmistrz Miasta J. stosując przepis art. 149 § 1 i § 3 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił A. S. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pn. "Przebudowa drogi leśnej w leśnictwie G. -oddz. [...] realizowanego na działkach nr [...] (obręb G.), gmina J.". W uzasadnieniu postanowienia organ orzekający wyjaśnił m.in., że wniosek A. S. o wznowienie postępowania w opisanej powyżej sprawie, uzasadniony niezawinionym przez nią brakiem udziału w kwestionowanym podaniem postępowania wpłynął w dniu 10 maja 2016 r. Następnie Burmistrz Miasta J. wskazał, że organ właściwy do wznowienia postępowania jest zobligowany przede wszystkim ustalić prawidłowość formalną skierowanego do niego wniosku, stanowiącą warunek wszczęcia takiego postępowania weryfikacyjnego, w tym ustalić, czy podanie pochodzi od strony postępowania, czy została wskazana podstawa prawne żądania i czy podanie zostało wniesione z zachowaniem ustawowo określonego terminu. Organ stwierdził jednocześnie, że aby strona mogła skutecznie wnieść podanie o wznowienie postępowania, powinna udowodnić okoliczności wskazujące na dotrzymanie wymaganego miesięcznego terminu od chwili dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z dalszej części uzasadnienia wynika, że wnioskodawczyni wskazując jako podstawę żądania weryfikacyjnego to, że będąc stroną w sprawie bez własnej winy nie brała w niej udziału, zarzuciła, że organ w postępowaniu w sprawie o wydanie decyzji "Przebudowa drogi leśnej w Leśnictwie G. - dz. [...]", bezzasadnie uznał za stronę W. W., nie będącego od 2003 r. właścicielem działki [...], graniczącej bezpośrednio z częścią inwestycji mimo, że ona jest od 2003 r. właścicielką tej działki. Zdaniem wnioskodawczyni organ nie dopełnił obowiązku należytego", starannego i zgodnego ze stanem faktycznym ustalenia stron tego postępowania, czym naruszył art. 28 kpa w związku z art. 7 i 77 kpa. Pismem z dnia 18 maja 2016 r. organ odpowiadając na wniosek, wskazał, że zgodnie z art. 148 kpa termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej przez A. S., biegnie od dnia w którym dowiedziała się ona o decyzji i wynosi 1 miesiąc od tego dnia i wezwał ją do wskazania w terminie 7 dni od doręczenia tego pisma, kiedy i w jakich okolicznościach dowiedziała się o wydanej decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu zaznaczając, że zachowanie terminu z art. 148 kpa musi być udowodnione przez stronę. W piśmie z dnia 22 maja 2016 r. zatytułowanym "Uprawdopodobnienie powzięcia informacji o znajdowaniu się w obrocie prawnym decyzji z dnia [...] r.". A.S. oświadczyła, że o znajdowaniu się w obrocie prawnym tej decyzji dowiedziała się dnia 1 maja 2016 r. od swojego męża G. S., który dowiedział się o tym z akt sprawy. Organ podał następnie, że pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. doręczonym 8 czerwca 2016 r. Zastępca Burmistrza J., na podstawie art. 50 § 1 i art. 54 kpa wezwał A. S. do stawienia się w terminie 7 dni od daty otrzymania tego pisma, w Urzędzie Miasta w J. celem złożenia wyjaśnień w związku z prowadzonym postępowaniem o wznowienie postępowania dotyczącego wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji zaznaczając, że brak stawiennictwa w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie sprawy bez rozpoznania. Następnie w piśmie z dnia 14 czerwca 2016 r. A. S. wystąpiła o udzielenie informacji: jakich kwestii, faktów, zdarzeń, sytuacji mają dotyczyć jej wyjaśnienia, których domaga się organ i wniosła o wskazanie na piśmie charakteru czynności, które wymagają jej osobistego działania oraz zadanie pisemnie pytań na które ona gotowa jest udzielić na piśmie odpowiedzi. Następnie pismem z dnia 29 czerwca 2016 r. G. S. - pełnomocnik wnioskodawczyni, powiadomił Urząd Miasta J., że przebywa ona w D. Centrum Rehabilitacji w C. i po zakończeniu rehabilitacji odniesie się do pisma organu z dnia 22 czerwca 2016 r. Z kolei w piśmie z dnia 5 lipca 2016 r. A. S., odnosząc się do pisma organu z 22 czerwca 2016 r. zarzuciła, że nie ciąży na niej obowiązek udowodnienia, lecz jedynie obowiązek uprawdopodobnienia, że został zachowany termin do złożenia podania zgodnie z art. 148 kpa, co już zrobiła i potwierdziła własnoręcznym podpisem. Ponadto – powołując się na stan zdrowia uniemożliwiający jej przybycie do siedziby organu – wnioskodawczyni zwróciła się z prośbą o odebranie od niej wyjaśnień w miejscu zamieszkania i ponownie wskazała G. S. jako swojego pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2016 r. organ odmówił A. S. uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie czynności dowodowej w miejscu zamieszkania, a pismem z dnia 28 lipca 2016 r. ponownie wezwał wnioskodawczynie do złożenia w terminie 7 dni wyjaśnień w związku z prowadzonym postępowaniem, informując jednocześnie, że brak stawiennictwa spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Burmistrz Miasta J. podał również, że w dniu 3 sierpnia 2016 r. A. S. złożyła w siedzibie organu do protokołu pisemnie oświadczenie, że o decyzji dowiedziała się od swojego męża G. S. w dniu 1 maja 2016 r., jednak w żaden inny sposób nie udowodniła zachowania jednomiesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postepowania. Organ wskazał też, że w dniu 14 września 2016 r. w siedzibie Urzędu Miasta złożył protokolarnie udokumentowane wyjaśnienia G. S. wskazując datę 1 maja 2016 r. jako dzień przekazania żonie informacji o decyzji opisanej we wniosku wznowieniowym. Dodatkowo wyjaśnił, że ją pamięta, bo 1 maja to trzeci najważniejszy dla niego dzień w roku. W ocenie organu orzekającego twierdzenie to jest niewiarygodne, gdyż gdyby rzeczywiście miało to miejsce 1 maja 2016 r., czyli w bardzo ważny dla G. S. dzień w roku, to podałby on więcej szczegółów związanych z konkretnymi czynnościami i zdarzeniami tego dnia. Biorąc pod uwagę wielką społeczną aktywność G. S. oraz wiadomą organowi z urzędu okoliczność prowadzenia przez G. S. i A. S. osobnych gospodarstw domowych, niewiarygodne jest także twierdzenie, że świętował ten dzień samotnie tylko z żoną. W związku z powstałymi nowymi okolicznościami pismem z dnia 20 września 2016 r. organ wezwał A. S. do złożenia wyjaśnień uzupełniających. Pismem z dnia 17 października 2016 r. A. S. odmówiła stawienia się w Urzędzie uzasadniając odmowę tym, że złożone w dniu 3 sierpnia 2016 r. wyjaśnienia zawierały całą wiedzę A. S. w przedmiotowej kwestii i nie ma już nic więcej do wyjaśnienia. W ocenie organu wnioskodawczyni, o okoliczności, że nie brała udziału w postępowaniu, wiedziała już co najmniej kilka miesięcy wcześniej niż w dacie złożenia przedmiotowego wniosku. Opisane powyżej pozostawione zostało w toku instancyjnym zaskarżone przez A. S., które w zażaleniu zarzuciła, że na wezwanie organu pierwszej instancji do złożenia wyjaśnień, zgłosiła się do organu i złożyła żądane wyjaśnienia. Uważa, że dalsze wezwania do złożenia wyjaśnień nie wniosłyby nic nowego do sprawy, gdyż od dnia jej przesłuchania przez organ, nie wydarzyło się nic, nie wykryto żadnych nowych faktów, dowodów, które dawałyby podstawę formalną lub prawną do kolejnych przesłuchań. Zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie poinformował jej, jak ma udowodnić zachowanie jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Podniosła też, że fakt iż Pan G. S. dowiedział się o decyzji z dnia [...] r. znak: [...] w dniu 19 sierpnia 2015 r. nie uprawdopodabnia faktu, że także ona dowiedziała się o tej decyzji w tym samym czasie. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych oświadczyła, że wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu dotarła do niej w dniu 1 maja 2016 r. Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] r. wydanym art. 148 i art. 149 kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając orzeczenie Kolegium przedstawiło podjęte dotychczas czynności procesowe, a następnie wskazało, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowało się stanowisko, iż strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze"" (patrz wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 października 1998 r., III SA 2802/97, LEX nr 34954: oraz wyrok NSA we Wrocławiu z dnia 19 maja 2000 r., I SA/Wr 1038/97, LEX nr 43046). Strona występująca z wnioskiem o wznowienie postępowania powinna zadbać o dowody potwierdzające datę dowiedzenia się o istnieniu przesłanki do wznowienia ze ścisłością pozwalającą na ustalenie, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2012 r., VII SA/Wa 1954/11, LEX nr 1139818): Podobnie E. Iserzon (E. Iserzon, J. Starościak, Komentarz, 1964, s. 200) wskazuje ,że zachowanie terminu musi być przez stronę udowodnione. Nie wystarczy tutaj uprawdopodobnienie. Zachowanie tego terminu jest jednak badane także przez organ, por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., I OSK 463/11, LEX nr 1145113: "Mimo że z regulacji zawartej w przepisie art. 148 kpa wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia, organ administracji publicznej nie jest zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności". Kolegium wskazało, że żądane przez organ wyjaśnienia strona mogła złożyć osobiście lub przez swojego pełnomocnika, ustnie, pisemnie oraz w każdej innej formie pozwalającej uznać organowi za udowodnione dochowanie przez stronę terminu. Z akt sprawy wynika, że o decyzji z dnia [...] r. (znak: [...]) i o jej treści, pełnomocnik A. S. - jej mąż G. S., dowiedział się z akt sprawy znak [...], które otrzymał w trybie dostępu do informacji publicznej już w dniu 19 sierpnia 2015 r., czyli na 9 miesięcy wcześniej. Zdaniem organu odwoławczego skoro tą informację powziął mąż wnioskodawczyni wspólnie z nią mieszkający, którego obdarza tak dużym zaufaniem, że ustanowiła go pełnomocnikiem w niniejszym postępowaniu, to brak jest podstaw do uznania, że o tak istotnej sprawie, poinformował ją dopiero w dniu 1 maja 2016r., czyli po 9 miesiącach od powzięcia tej wiadomości Organ wskazał też, że w aktach sprawy nie ma dowodu, że A. S. także w dniu 19.08.2015r. dowiedziała się o wydaniu tej decyzji i o jej treści, ale wnioskodawczyni nie przedstawiła też dowodu potwierdzającego powzięcie przez nią tej wiadomości dopiero w dniu 1 maja 2016r. Twierdzeń strony zainteresowanej wynikiem postępowania i wyjaśnień jej pełnomocnika występującego w postępowaniu w interesie strony, nie sposób uznać za dowód potwierdzający dochowanie terminu, gdy jest to jedyny dowód przedstawiony przez stronę, nie znajdujący potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Złożone przez A. S. i jej pełnomocnika wyjaśnienia jedynie uprawdopodobniają powzięcie wiadomości o decyzji i jej treści w dniu 1 maja 2016r., a sama wnioskodawczyni podnosi, że nie przedstawi innych dowodów w tej kwestii, gdyż od dnia jej przesłuchania przez organ, nie wydarzyło się nic i nie wykryto żadnych nowych faktów ani dowodów. Nie znajduje też uzasadnienia w obowiązujących przepisach zarzut, że organ pierwszej instancji nie poinformował jej, jak ma udowodnić zachowanie jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż zgodnie z cytowanym orzecznictwem sądów administracyjnych strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia. Co prawda organ pierwszej instancji nie jest zwolniony od przeprowadzenia czynności wyjaśniających w tej kwestii, ale ciężar dowodu obciąża wnioskodawcę. W zakończeniu uzasadnienia Kolegium wskazało, że to w interesie strony, składającej wniosek o wznowienie postępowania, leży wykazanie okoliczności stanowiących dowód zachowania terminu z art. 148 kpa Jeżeli pomimo wezwania organu, strona tych dowodów nie przedstawiła, mimo wyznaczania jej stosownych terminów, to należy uznać, że w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie odmówił skarżącej wznowienia postępowania z powodu nie zachowania jednomiesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania w sprawie. Prawidłowość postanowienia wydanego w postępowaniu zażaleniowym zakwestionowała A. S. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze zarzuciła naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. przepisów art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów art. 157 § 2 i art. 156 § 1 pkt 2 poprzez brak wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności własnej decyzji (znak: [...]) o środowiskowych uwarunkowaniach, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi zamieszczone zostały obszerne fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych obu instancji dotyczących powinności wszczęcia przez organ administracji publicznej nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego z urzędu w przypadkach, kiedy wymaga tego ochrona praworządności. W zakończeniu skargi A. S. zwróciła się o zbadanie przez Sąd zgodności z prawem wszystkich trzech postanowień (nazwanych błędnie decyzjami) wydanych w sprawie tj. postanowień o odmowie wszczęcia postępowania wznowieniowego oraz postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego uznającego za nieuzasadnione zażalenie skarżącej na przewlekłe prowadzenie postępowania i niezałatwienie sprawy w terminie. W odpowiedzi na skargę przedstawionej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu 13 lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko przyjęte przy orzekaniu w sprawie. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi Kolegium powołało argumenty zbieżne z zamieszczonymi w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a ponadto odniosło się do zarzutów skargi, które uznało za nie zasługujące na uwzględnienie. W toku postępowania administracyjnego (w dniu 3 marca 2017 r.) do akt sprawy złożone zostało pismo procesowe skarżącej, w którym A. S. podtrzymała twierdzenie i zarzuty zawarte w skardze i wcześniej w zażaleniu, a ponadto zwróciła się o rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd i "nieodsyłanie" jej do Kolegium oraz o wezwanie na rozprawę i przesłuchanie pod przysięgą" G. S. na okoliczność daty przekazania jej informacji o znajdowaniu się w obiegu prawnym decyzji [...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących okoliczności prawnych stwierdził naruszenie prawa obligujące do uwzględnienia skargi przy jednoczesnym skorzystaniu z dyspozycji art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), z którego wynika, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Istotne również jest, że w ustawowo określonych ramach kompetencji kontrolnych sądów administracyjnych ustawodawca nie uwzględnił uprawnienia tych sądów do merytorycznego orzekania w sprawie będącej przedmiotem instancyjnego postępowania administracyjnego, co powoduje, że zasadność skargi skutkuje jedynie wydaniem orzeczenia kasacyjnego lub o innej szczególnej treści wynikającej z przepisów art. 145 - 150 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec takich warunków prawnych Sąd nie mógł uwzględnić zawartego w skardze wniosku o rozstrzygnięcie merytorycznie sprawy i "nieodsyłanie jej z powrotem do SKO", czyli orzeczenie o wznowieniu postępowania. Kwestionowanym w skardze postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Miasta J. wydane na podstawie art. 149 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego, uznając tym samym zasadność odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia 16 maja 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pr. "Przebudowa drogi leśnej w leśnictwie G. – oddz. [...] realizowanego na działkach nr [...] (obręb G.) gmina J. z powodu nieudokumentowania przez wnioskodawcę – A. S. zachowania jednomiesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania w opisanej sprawie. Zaskarżona czynność orzecznicza i czynność ją poprzedzająca podjęte zostały przy zastosowaniu przepisów regulujących jeden z nadzwyczajnych trybów weryfikowania orzeczeń administracyjnych tj. wznowienia postępowania. Tryb ten umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczenia administracyjnego dotkniętego kwalifikowaną wadą o charakterze formalnych, a jego skuteczność uzależniona jest od wykazania zaistnienia jednej z przesłanek wymienionych w sposób taksatywny w przepisie art. 145 § 1 pkt 1-8 kpa, typowanej przez podmiot, który inicjuje czynności procesowe. Stwierdzenie tej okoliczności następuje w toku postępowania, którego przeprowadzenie musi być poprzedzone postanowieniem o wznowieniu postępowania wydanym na podstawie art. 149 § 1 kpa. Inicjatywę w zakresie wszczęcia postępowania wznowieniowego ustawodawca - generalnie - przyznał organowi administracji publicznej, który orzekał w sprawie w postępowaniu jurysdykcyjnym oraz stronie postępowania, czyli podmiotowi legitymowanemu wg kryteriów wskazanych w art. 28 kpa. Podanie (wniosek) o wznowienie postępowania zakończonego ostatecznym orzeczeniem stanowi podstawę dla dokonania przez właściwy w sprawie wznowienia organ, oceny w zakresie dopuszczalności wznowienia postępowania oraz zachowania ustawowego terminu do złożenia wniosku, który określony został w przepisie art. 148 § 1 kpa stanowiącym m.in., że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ocenę tę organ formalizuje w orzeczeniu podjętym albo w trybie art. 149 § 1 kpa, albo w trybie art. 149 § 3 kpa. Należy też podkreślić, że orzekając na podstawie art. 149 § 3 kpa o odmowie wznowienia postępowania właściwy organ stwierdza wyłącznie niedopuszczalność wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych albo uchybienie ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Miasta J. z dnia [...] r. wynika, że organy właściwe instancyjnie uznały, iż A. S. wnioskując na podstawie art. 145 § 1 pkt kpa o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza Miasta J. z dnia [...] r. wcześniej opisywaną, nie zastosowała się do wymogów terminowych zastrzeżonych dla takiej czynności w przywołanym powyżej przepisie art. 148 § 1 kpa i wystąpiła z żądaniem weryfikacyjnym do właściwego organu administracji publicznej po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przyjmując takie ustalenia organy orzekające w postępowaniu instancyjnym uznały jednocześnie, że A. S. pomimo wezwania organu pierwszej instancji i wyznaczania kolejnych terminów dla zadośćuczynienia temu wezwaniu, nie przedstawiła dowodów na okoliczność uzyskania dopiero w dniu 1 maja 2016 r. wiedzy o wydaniu w dniu [...] r. przez Burmistrza Miasta J. decyzji objętej wnioskiem wznowieniowym. Sąd w składzie orzekającym nie podziela oceny przyjętej w tym zakresie przez organy orzekające, nie kwestionując przy tym zasadności konsekwentnie podnoszonego przez organy instancyjne argumentu o konieczności udowodnienia przez podmiot wnoszący podanie o wznowienie postępowania, kiedy(w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, że A. S. w swoim wniosku o wznowienie postępowania skonkretyzowała przesłankę żądania weryfikacyjnego, powołując przepis art. 145 § 1 pkt 4 kpa, co oznacza, że bieg jednomiesięcznego terminu ustawowego liczony jest od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Wypracowany przez doktrynę i orzecznictwo administracyjne pogląd, stosownie do którego od strony wnioskującej o wznowienie postępowania wymaga się udowodnienia okoliczności zachowania ustawowego terminu jednomiesięcznego warunkującego skuteczność prawną podania zawierającego wniosek weryfikacyjny, potwierdza również obowiązek organu właściwego dla wznowienia postępowania weryfikowania twierdzeń wnioskodawcy dotyczących zachowania terminu jednomiesięcznego i daty dowiedzenia się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Usytuowanie ciężaru dowodu w omawianym zakresie po stronie jednostki wnioskującej o wznowienie postępowania nie zwalnia organu uprawnionego do prowadzenia postępowania z obowiązku kierowania czynnościami wyjaśniającymi i z odpowiedzialności za prawidłowość dokonanych ustaleń. Organ korzysta oczywiście z prawa do swobodnej oceny dowodów w tej kwestii i może uznać za wiarygodny i wystarczający w sprawie dowód samo oświadczenie strony (E. Iserzon: KPA komentarz, warszawa 1970). Z materiału sprawy, na podstawie którego orzeka Sąd administracyjny, wynika że Burmistrz Miasta J. prowadząc postępowanie w omawianym zakresie ukierunkował czynności wyjaśniające, poprzez które zamierzał dokonać ustaleń terminowych. Z inicjatywy organu przeprowadzone zostały dowody z wyjaśnień G. S. złożonych w dniu 14 września 2016 r. i A. S. złożonych w dniu 3 sierpnia 2016 r., protokolarnie udokumentowanych oraz dodatkowego pisemnego oświadczenia z dnia 31 sierpnia 2016 r.- A. S.. Oboje jednoznacznie wykazywali datę 1 maja 2016 r. jako dzień, w którym A. S. dowiedziała się wydaniu przez Burmistrza Miasta J. decyzji wcześniej opisywanej. Wyjaśnili też okoliczności rozmowy, podczas której informacja ta została przekazana wnioskodawczyni przez G. S.. W ocenie Sądu nieuprawnione są twierdzenia organów właściwych instancyjnie poddające w wątpliwość oświadczenia A. S. i G. S. z jednoczesnym sugerowaniem, że w dniu przekazania informacji o istnieniu decyzji zakwestionowanej wnioskiem wznowieniowym, określonym przez nich jako szczególny i uroczysty towarzyszyły im inne osoby, mogące potwierdzić ten fakt. Nie można również – w uznaniu Sądu – zaakceptować działań organów orzekających, wymagających od A. S. dalszych dowodów na okoliczność potwierdzenia daty, w której dowiedziała się o decyzji, podanej we wniosku wznowieniowym na jednoczesnego wskazania – w kontekście wcześniej złożonych przez A. S. i G. S. wyjaśnień – jakich środków dowodowych organ oczekuje, skoro w rozmowie, w której przekazana została informacja o tej decyzji uczestniczyły tylko dwie osoby tj. A.S. i G. S. Z względów powyżej przedstawionych Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta J. wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to obligowało Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego poprzez uwzględnienie skargi. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powoływanej wcześniej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Rozpatrując sprawę ponownie właściwy organ powinien uwzględnić uwagi Sądu zawarte w uzasadnieniu. Dodatkowo Sąd uznał za konieczne wyjaśnić, że ustawodawca w regulacji, powyżej wskazanej, nie przewidział uprawnienia do przeprowadzenia przez sąd administracyjny dowodów w postaci innej niż dokumenty, co powoduje, że niemożliwe było uwzględnienie wniosku skarżącej o "przesłuchanie pod przysięgą" G. S..