Wróć do: Orzeczenia NSA

Sygnatura

II SA/Wr 859/25

Wyrok WSA we Wrocławiu z 6 października 2026 r., II SA/Wr 859/25 – pozwolenie na budowę

Wynik

*Oddalono skargę w całości

Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia
6 października 2026
Prawomocne
nie

Treść rozstrzygnięcia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska - Wołyniak Protokolant: referent Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 października 2026 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 września 2025 r. nr 993/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości.

Analiza z kontekstem sprawy

Co to orzeczenie oznacza dla Twojej sprawy?

Zapytaj o skutki rozstrzygnięcia, podstawę prawną albo argumenty do wykorzystania. AnyLawyer rozpocznie od tej konkretnej sprawy.

Zapytaj AnyLawyer o to orzeczenie

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją nr 993/2025 z 29 września 2025 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania A. N. od decyzji o legalizacji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia z 25 lipca 2025 r. wydanej na podstawie art. 49 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie (montażu) ogrodu zimowego (tarasoli) na tarasie budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W., przyległego do lokalu mieszkalnego nr [...] (usytuowanego na 6 piętrze), zrealizowanej bez wymaganego zgłoszenia, wniesionego przez A. N., umorzył postępowanie odwoławcze. W odwołaniu od decyzji organu I instancji szczególną uwagę zwrócono na to, że A. N. jest właścicielką lokalu nr [...], a także współwłaścicielką nieruchomości gruntowej. Jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, tym samym jest stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Odwołująca zwróciła uwagę na kwestię emisji hałasu, zwłaszcza z ułożonych na posadzce desek, wskazując także swoją pozycję jako współwłaściciela nieruchomości. Zdaniem odwołującej organ I instancji niewystarczająco ocenił kwestie emisji hałasu. Ponadto wadliwe są ustalenia w zakresie charakteru wzniesionego obiektu, ponieważ nastąpiło zwiększenie kubatury i powierzchni użytkowej - dobudowana powierzchnia stanowi jedno pomieszczenie wraz z wcześniej nie zamkniętymi podcieniami. Według odwołującej dobudowany obiekt nie ma charakteru przydomowego, skoro nie znajduje się na gruncie, ale na 6 kondygnacji. Nie ma on charakteru tymczasowego, i jest używany jako pokój dzienny, ogrzewany, wykorzystywany do przebywania osób. Przekłada się to na parametry techniczne i własnościowe, w tym udziały w całym budynku. Niezależnie od tego dobudowa doprowadziła do degradacji całego budynku, np. poprzez zalewania sąsiadującego lokalu. Już sama okoliczność współwłasności nieruchomości gruntowej powinna przemówić za statusem strony dla odwołującej się. Oprócz tego pozbawiono A. N. czynnego udziału w postępowaniu, naruszono zasadę zaufania. Organ odwoławczy ocenił, że odwołująca nie ma w sprawie indywidualnego interesu prawnego, nie wykazała oddziaływania spornej tarasoli na swój lokal mieszkalny, co w konsekwencji musiało prowadzić do umorzenia postępowania odwoławczego, skoro odwołanie pochodziło od podmiotu nie będącego stroną. DWINB zauważył, że inwestycja ingerowała w części wspólne nieruchomości, a zatem to wspólnocie mieszkaniowej, jako ogółowi właścicieli, a nie indywidualnym właścicielom, przysługuje interes prawny. Indywidualny właściciel może być stroną wtedy, gdy wykaże wpływ inwestycji na jego indywidualne prawa i obowiązki związane z funkcjonowaniem lokalu mieszkalnego, w tym prawo własności. Sporny ogród zimowy został wybudowany bez wymaganego zgłoszenia, a procedura zgłoszeniowa dotyczy zwykle postępowań bez udziału stron z uwagi na obiekty, które z reguły nie charakteryzują się istotnym oddziaływaniem na nieruchomości sąsiednie. W ocenie DWINB wskazywane przez odwołującą natężenie hałasu w jej mieszkaniu, udokumentowane raportem, nie dowodzi, że to właśnie montaż ogrodu zimowego był jego przyczyną. W konsekwencji, ponieważ nie wykazano bezspornego oddziaływania tarasoli na lokal odwołującej się, nie można mówić o jej interesie prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniesionej na decyzję umarzającą postępowanie zarzucono: - naruszenie przepisów postępowania w postaci: 1. art. 7, 77§1, 8 § 1, 11, 80 k.p.a. przez niedostatki wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego co doprowadziło do błędnych ustaleń, zwłaszcza w zakresie rzeczywistej powierzchni pomieszczenia uzyskanej wskutek dobudowy tarasoli - brak ustalenia czy przekracza ona 35 m2, nieodniesienie się do szeregu zarzutów odwołania; 2. art. 10 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie i niezawiadomienie o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się; 3. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji; 4. wadliwe ustalenia faktyczne w zakresie tymczasowego charakteru zabudowy i charakteru związania z gruntem, charakteru zabudowy jako ogrodu zimowego, a nie jako pokoju dziennego, błędne przyjęcie co do dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, błędne przyjęcie, że nie dochodzi do degradacji budynku, wadliwe wyliczenie opłaty legalizacyjnej; - naruszenie przepisów prawa materialnego, tzn.: art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego przez odmowę przyznania statusu strony, art. 48b ust. 2 Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie i błędną wykładnię art. 29 ust. 1 pkt 15 i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie skarżącej DWINB nie rozpoznał istoty sprawy, co przełożyło się na wadliwe ustalenie w zakresie statusu strony. Pominięto, że skarżąca jest właścicielką lokalu nr [...] położonego pod istotnym w sprawie lokalem nr [...], ale także współwłaścicielką nieruchomości gruntowej, co powinno decydować o jej statusie jako strony. Inwestor legitymuje się wyłącznie zgodą wspólnoty na ustawienie tarasoli, a nie na zabudowę tarasu wraz z podcieniami, i włączenie tej nowej powierzchni do jego lokalu. W ocenie skarżącej fakt immisji może być samodzielną podstawą do uznania statusu strony, nawet gdy inwestycja dotyczy cześci wspólnych. Według skarżącej art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie wyklucza uznania jej za stronę. Skarżąca powołała orzeczenia sądowe aby wykazać, że w sprawie doszło do powiększenia powierzchni użytkowej, a organ wadliwie przyjął, że mamy do czynienia z ogrodem zimowym. Ponadto organ wadliwie ustalił powierzchnię dobudowaną pomijając, że stanowi jedno pomieszczenie wraz z wcześniej niezamkniętymi podcieniami. Oprócz tego wzniesione przegrody mają charakter stały, opierają się siłom przyrody, czego organ nie dostrzegł, zauważając zresztą zamocowanie tarasoli za pomocą kotew do ścian zewnętrznych budynku. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, uwzględnienie skargi przez organ w trybie autokontroli, zasądzenie kosztów, rozpoznanie sprawy na rozprawie, dopuszczenie wskazanych dowodów (opinia biegłego, nagrania, postanowienie PINB z 13 marca 2025 r.). W odpowiedzi na skargę DWINB podtrzymał swoje stanowisko. W piśmie procesowym skarżącej z 21 listopada 2025 r. pełnomocnik skarżącej przedkłada jako dowody rzuty lokali mające wskazywać, że powierzchnia łącznej zabudowy to 45 m2. W piśmie z 9 kwietnia 2026 r. jej pełnomocnik akcentuje zagadnienie dysponowania przez Ł. K. nieruchomością wspólną na cele budowlane, i brak uwzględnienia tego przez organy. Zabudowa zwiększa powierzchnię użytkową lokalu nr [...], co z kolei przekłada się na zmiany w udziałach w nieruchomości wspólnej. Ponadto zarzuca wadliwość uchwale Wspólnoty z 2017 r. jak też wskazuje błędną kwalifikacje obiektu przez organy administracji budowlanej. Odnosząc się do stanowiska skarżącej, uczestnik postępowania Ł. K. zwraca się o oddalenie skargi, przedkładając opinię rzeczoznawczy budowlanego na okoliczność braku oddziaływania inwestycji na lokal skarżącej, i wnosząc o potraktowanie jej jako dowodu. Uczestnik podkreśla, że od decyzji wpłynęły dwa odwołania, w tym odwołanie Wspólnoty. Decyzja odnosząca się do odwołania Wspólnoty jest decyzją ostateczną, nie kwestionowaną w sądzie administracyjnym. Zdaniem uczestnika tarasola nie oddziałuje na lokal skarżącej w rozumieniu obszaru oddziaływania obiektu. Inwestycja obejmowała części wspólne, ale nie ingerowała w żaden z wyodrębnionych lokali mieszkalnych. Brak też dowodów, że to montaż tarasoli spowodował natężenie hałasu. Trudno też przyjąć ograniczenia w zabudowie. Taras przynależy wyłącznie do lokalu uczestnika. Uczestnik zwrócił także uwagę na umiejscowienie spornego obiektu względem lokali wskazując, że mieszkanie nr [...] nie znajduje się pod tarasolą - mieszkanie nr [...] znajduje się pod lokalem nr [...], ale nie dotyczy to tarasoli, która położona jest na lokalem dostępnym z odrębnej klatki schodowej. W piśmie z 3 sierpnia 2026 r. skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i dopuszczenie wskazanych dowodów, w tym z opinii biegłego na okoliczność hałasu (w tym w sypialni w jej lokalu) oraz wykorzystania tarasoli jako pomieszczenia na pobyt ludzi. Według skarżącej tarasola wraz sąsiadującym pomieszczeniem stanowi całość, co sprawia, że znajduje się nad jej lokalem. Skarżąca powołała ogłoszenia internetowe mające wskazywać, że tarasola ma walory użytkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 poz. 143), dalej jako p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jak stanowi art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 p.p.s.a. rozstrzygając w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 p.p.s.a.: sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; pkt 2: stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; pkt 3: stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W przypadku braku zajścia wskazanych wyżej przesłanek sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja umarzającą postępowanie odwoławcze ze względu na brak przymiotu strony, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.). Przepis brzmi: organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. Uwzględniając rodzaj zaskarżonego aktu zaznaczyć trzeba, że przeprowadzana przez sąd administracyjny kontrola decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie obejmuje oceny zgodności z prawem decyzji organu pierwszej instancji ani też kwestii materialnoprawnych związanych z przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym wydano tę decyzję. Sąd koncentruje się jedynie na zbadaniu, czy istniały prawnie uzasadnione przesłanki do umorzenia postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy, ze względu na brak interesu prawnego. Z tego też względu Sąd zasadniczo nie badał zaskarżonej decyzji w kontekście tych zarzutów skargi, które odnosiły się do kwestii merytorycznych i procesowych niezwiązanych z istotą rozpoznawanej sprawy. Przepisy k.p.a., w szczególności art. 127, procesowe uprawnienie do wniesienia odwołania wiążą ze statusem strony. Nie przyniesie oczekiwanego skutku żądanie rozpoznania odwołania przez podmiot nie będący stroną. Status strony postępowania administracyjnego jest kategorią obiektywną, wynikającą z mocy prawa, a nie subiektywną i zależną od woli organu. Jeżeli podmiot legitymuje się interesem prawnym, a toczące się postępowanie dotyczy jego interesu prawnego, jest on stroną postępowania i to niezależnie od woli lub uznania organu, jeżeli zaś nie - stroną postępowania nie jest. W przypadku natomiast stwierdzenia wniesienia odwołania przez osobę nie będącą stroną postępowania, w rozumieniu art. 28 k.p.a. organ odwoławczy umarza postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2026 r. sygn. akt II OSK 1787/25, Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Ogólne określenie strony formułuje art. 28 k.p.a., z kolei art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418) stanowi o stronach w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W kontrolowanym postępowaniu nie mamy do czynienia z pozwoleniem na budowę, więc znaczenie ma interes prawny, o którym mowa w art. 28 k.p.a. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tj. normą, którą można wskazać jako jego podstawę i której legitymujący się tym interesem prawnym może wywodzić swoje racje. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy więc to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (wyrok NSA z 20 sierpnia 2026 r., sygn. akt II OSK 974/24). Interes prawny oznacza istnienie więzi o charakterze materialnoprawnym między określoną normą prawną a danym podmiotem. Powiązanie to powinno być przy tym osobiste i rzeczywiste, a nie tylko hipotetyczne lub potencjalne. Interes ten występuje wówczas, gdy istnieje związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu na gruncie administracyjnym. Podkreśla się przy tym, że generalnie interes prawny wynikać powinien z przepisu prawa materialnego, w tym także z normy prawa cywilnego (wyrok NSA z 16 czerwca 2026 r. sygn. akt III OSK 2179/25). Interes prawny strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. powinien zatem wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie czy środek zaskarżenia, tj. na jego uprawnienia lub obowiązki. Nie wystarczy wykazać jakikolwiek interes, ale musi mieć on charakter prawny, a więc musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do określonego podmiotu możliwości wydania określonej decyzji lub podjęcia czynności. Od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, w ramach którego podmiot jakkolwiek pozostaje bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie można wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności od organu administracji. Przyjmuje się, że interes faktyczny to interes indywidualny, który nie został w żaden wyraźny sposób wzięty pod ochronę przez obowiązujące prawo (wyrok NSA z 28 maja 2026 r. sygn. akt II OSK 1409/25). Tylko ilustracyjnie można wskazać, że nawet uwzględnienie definicji strony z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie przyniosłoby pożądanego przez skarżącą skutku, ponieważ w definicji obszaru oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego) mowa o ograniczeniach w zabudowie terenu, a okoliczności sprawy w żaden sposób nie dowodzą, że realizacja spornego ogrodu zimowego powoduje jakiekolwiek ograniczenia w zabudowie dla skarżącej. Prowadzi to do wniosku, że dokonując kontroli we wskazanym zakresie należało zbadać, czy organ odwoławczy stwierdzając po stronie skarżącej brak legitymacji do bycia stroną postępowania oraz rozważając w tym zakresie jej interes prawny, wyjaśnił dokładnie stan faktyczny sprawy, a także rozpoznał badaną kwestię w jej całokształcie i przeprowadził wyczerpującą ocenę (art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Trzeba przypomnieć, że przepis art. 7 k.p.a. obliguje organ administracji do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej oceny. W myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są przy tym prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, co wyraża się m.in. w podejmowaniu czynności zmierzających do dokonania wyczerpującej oceny, w tym w ramach postępowania odwoławczego, także w odniesieniu do okoliczności powoływanych przez podmiot wnoszący odwołanie. Zasada ta wiąże się z zasadą przekonywania, sformułowaną w art. 11 k.p.a., zgodnie z którą organy powinny wyjaśniać zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W kontekście zasad z art. 8 i art. 11 k.p.a. doniosłą rolę pełni więc uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a., wedle którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Z przytoczonego przepisu wynika, że uzasadnienie decyzji nie może być sformułowane ogólnikowo i w przypadku postępowania odwoławczego powinno służyć przekonaniu strony odwołującej do tego, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę i rozważone w kontekście wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, zaś w przypadku stwierdzenia braku legitymacji odwołującego, powinno dokładnie wyjaśniać przyczyny dokonanej w tym zakresie oceny. W rezultacie w pierwszym rzędzie Sąd przeanalizował postępowanie organu w zakresie ustalenia u odwołującej się A. N. interesu prawnego, czyli przesłanki wniesienia odwołania. Sąd podzielił przy tym pogląd, zgodnie z którym w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa budowlanego mających związek z nieruchomością wspólną, legitymację do reprezentowania interesu podmiotu zbiorowego - ogółu właścicieli lokali, ma utworzona przez nich wspólnota mieszkaniowa. Ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową, która może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana. W sprawach tego rodzaju, interes właścicieli poszczególnych lokali chroniony jest zatem przez wspólnotę mieszkaniową, która występuje wówczas w postępowaniu jako strona. Nie oznacza to, że członek wspólnoty nie może samodzielnie wystąpić jako strona postępowania. Może to jednak nastąpić wyłącznie wtedy, gdy wykaże on swój indywidualny, własny interes oparty na przepisie prawa. (wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1059/15). Ocenie organu powinno zatem podlegać, czy właściciel wyodrębnionej nieruchomości lokalowej był w stanie wykazać, że doszło do negatywnego oddziaływania na jego nieruchomość w znaczeniu wykazania interesu prawnego, poprzez dopuszczenie do realizacji prac w postaci montażu tarasoli. W wyniku postępowania w sprawie budowy ogrodu zimowego bez wymaganego zgłoszenia PINB wydal decyzję z 25 lipca 2025 r. (nr 1584/2025) zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie (montażu) ogrodu zimowego, przy czym należy odnotować, że organ w toku postępowania informował skarżącą o braku podstaw do traktowania jej jako strony (pismo z 6 maja 2024 r.). Odwołanie wniesione przez Wspólnotę Mieszkaniową nie przyniosło skutku (decyzja DWINB nr 994/2025 z 29 września 2025 r.), a decyzja DWINB nie została oprotestowana skargą do sądu administracyjnego. Należy zatem zgodzić się, że Wspólnota, z definicji odpowiedzialna za stan części wspólnych nieruchomości i reprezentująca właścicieli (a więc także skarżącą), skorzystała ze swoich uprawnień, akceptując finalnie stanowisko wyrażone przez organy nadzoru budowlanego. Z kolei odwołanie skarżącej nakierowane jest degradację obiektu budowlanego, błędną kwalifikację tarasoli (z czym wiąże się ustalenie opłaty legalizacyjnej), dokumenty przedkładane w toku postępowania legalizacyjnego. W ocenie Sądu takie zarzuty nie wykazują interesu prawnego skarżącej, i nie precyzują obowiązków prawnych ani ograniczeń, które miałyby względem niej powstać. Natomiast w odniesieniu do części wspólnych - to jak wskazano wcześniej - prymat w działaniu na rzecz ich ochrony przysługuje wspólnocie. Immisja, wskazywana zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, zwłaszcza hałasu, należy bardziej do sfery faktycznej niż prawnej w realiach sprawy, ponieważ sam fakt posadowienia tarasoli nie jest źródłem hałasu. Ewentualne zachowania jej użytkowników powodujące nadmierny hałas mogą być przyczyną innych postępowań prawnych, analogicznie ewentualne usterki w zakresie konstrukcji stropu, prowadzące do zbytniego przenoszenia dźwięków. Zarzucane przez odwołującą wadliwe ustalenia faktyczne Sąd skonfrontował z aktami sprawy, i także w tym zakresie nie doszukał się istotnych wadliwości przekładających się na interes prawny A. N. Mianowicie z akt sprawy (w tym dokumentacji projektowej) wynika wzajemne umiejscowienie lokali, w tym spornej tarasoli. Lokal skarżącej (nr [...]) znajduje się na niższej kondygnacji, bezpośrednio pod lokalem uczestnika postępowania (nr [...]). Trzeba przy tym zaznaczyć, że taras, na którym umiejscowiona jest tarasola, położony jest nie nad lokalem skarżącej, ale nad lokalem z sąsiedniej klatki schodowej. Wskazywana w toku postępowania okoliczność, że tarasola łączy się z sąsiadującym pomieszczeniem nie zmienia jej umiejscowienia - nie nad lokalem skarżącej. Ponadto materiały sprawy, w ocenie Sądu, nie odzwierciedlają powstania jednej powierzchni, ale wskazują naturalne skomunikowanie pomieszczenia sąsiadującego z tarasolą, niezbędnego aby z niej skorzystać. Czynności w celu kwalifikacji spornej tarasoli obrazuje protokół z kontroli PINB (nr 266/2024, 21 marca 2024 r.), ustalający konstrukcję obiektu, jego wymiary (powierzchnia 20 m2, wysokość 2.63 m), sposób wykorzystania, wyposażenie, czas wykonania (2017 r.). Wskazując sposób mocowania PINB oparł się na okazanym projekcie montażu i oświadczeniu właściciela przyjmując zamocowanie bez ingerencji w podłoże, do ściany za pomocą prętów gwintowanych, ciężar konstrukcji spoczywa na stropodachu lokalu zlokalizowanego poniżej. Organ ocenił konstrukcję jako stabilną, wizualnie poprawnie wykonaną, nie wywołująca zagrożeń. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy z 14 maja 2024 r. (nr 990/2024) organ zakwalifikował obiekt jako przydomową oranżerię o powierzchni zabudowy do 35 m2, której realizacja wymaga zgłoszenia. Organ wyjaśnił powody, dla których nie potraktował obiektu jako rozbudowy budynku, podkreślając brak takich cech jak wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych i dachu (zamontowana konstrukcja składa się z przesuwnych lameli, paneli szklanych, jest demontowalna, nie jest trwale połączona z elementami konstrukcyjnymi budynku, nie sposób więc uznać że jej wykonanie zwiększyło kubaturę budynku bądź inne charakterystyczne parametry). Powołując orzecznictwo PINB przyjął, że w sprawie mamy do czynienia z ogrodem zimowym, w okolicznościach sprawy konstrukcją lekką, przymocowaną do podłoża bez ingerencji w konstrukcję tarasu, z wyposażeniem wskazującym na wykorzystywanie jako ogród zimowy. Taki stan rzeczy potwierdzają także stosowne projekty (architektoniczno - budowlany oraz zagospodarowania terenu). Czytamy w nich o częściowej zabudowie tarasu przynależnego do lokalu nr [...], gabarytach (4m x 5m, wys. 2.63 m), braku instalacji w tarasoli, niezmienianiu przez nią parametrów, braku zmiany odprowadzania wód opadowych; tarasola nie jest wydzielonym pomieszczeniem, w sposób niestały oparta jest na stopach betonowych, brak stałego zadaszenia (całość przysłonięta żaluzjami ruchomymi), jednoszybowa ściana szklana ma charakter stały, dwie pozostałe są przesuwne (demontowalne). Zważywszy poczynione ustalenia, Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej co do niewystarczających, błędnych ustaleń faktycznych, które miałyby stanowić o jej interesie prawnym. Skarżąca nie podała argumentów przemawiających za uznaniem jej interesu prawnego (w świetle k.p.a.), ani też powołując art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego: w żaden sposób nie ujawniła ewentualnych ograniczeń w zabudowie. Takiego interesu nie wykazała także analiza dokonana przez Sąd. O dwoistym statusie skarżącej - jako właścicielki i członka wspólnoty mieszkaniowej - Sąd już rozważał wcześniej, podkreślając rolę wspólnoty jako reprezentanta ogółu właścicieli. O interesie prawnym nie przesądzają także immisje (zwłaszcza hałasu), o czym była mowa już wcześniej, i co nie może być podważone przez wskazany przez skarżącą materiał dowodowy (w szczególności ekspertyzy w zakresie pomiaru hałasu). Uwzględniając ograniczoną rolę postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym uznano za zbędne przedłożone materiały w postaci nagrań dźwiękowych i wizualnych. Ewentualna wadliwość uchwały wspólnoty mieszkaniowej z 2017 r. nie jest przedmiotem tego postępowania, jak też ewentualne zmiany w udziałach budynku. Obecność osób w ogrodzie zimowym czy wyposażenie go w określone sprzęty użytkowe nie jest niczym nagannym prawnie, nie świadczy o oddziaływaniu na interes prawny skarżącej, zaś ewentualne przekroczenie norm w tym zakresie może być przedmiotem innych postępowań. Biorąc to wszystko pod uwagę należało zgodzić się z konkluzją DWINB w kwestii niewykazania przez A. N. interesu prawnego. W konsekwencji, uwzględniając zakreślony na wstępie zakres kontroli w niniejszym postępowaniu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. nie uznał zarzutów skargi i orzekł o jej oddaleniu.

Informacje o sprawie

Data wpływu
5 grudnia 2025
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Sędziowie
Adam Habuda /przewodniczący sprawozdawca/ Malwina Jaworska-Wołyniak Wojciech Śnieżyński

Powołane przepisy

Powiązane dokumenty

Źródło urzędowe: Naczelny Sąd Administracyjny