II SA/Wr 845/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.), asesor WSA Wojciech Śnieżyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi U.Sp. z o.o. z/s w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej oraz infrastruktury towarzyszącej oddala skargę w całości.

U Z S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] r., Burmistrz Miasta i Gminy P., na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, oraz art. 85 ust. 1, ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.), oraz § 3 ust. 1 pkt 6 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kpa, a także art. 4 ust.1 i ust. 2, art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961), po rozpatrzeniu wniosku Inwestora - firmy "U." Sp. z o.o. ul. O. [...], [...] L., w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." oraz po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., organ pierwszej instancji odmówił wydania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.". Na uzasadnienie organ wskazał, że wnioskiem z dn. 14.02.2014 r., (data wpływu do Urzędu: 18.02.2014 r.), uzupełnionego pismem z dn. 26.03.2014 r. (data wpływu do Urzędu: 26.03.2014r.) firma "U." Sp. z o.o. ul. O. [...], [...] L., zwróciła się do urzędu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa Farmy Wiatrowej D., o łącznej mocy 10 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.". Do wniosku dołączono dokumenty wymienione w art 74 ust. 1 pkt 2, 3 i 6 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.). Burmistrz Miasta i Gminy P. zawiadomieniem z dn. [...] r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Planowaną inwestycję zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 6 lit. "b" rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane (Dz. U. z 2016 r., poz. 71). Wobec powyższego Burmistrz Miasta i Gminy w P. w dn. [...] r. wystąpił pismem do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. o wydanie opinii, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem z dn. [...] r. wyraził opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określając zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. postanowieniem z dn. [...] r. wyraził opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określając, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien być zgodny z art. 66 ustawy z dn. 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 353 ze zm.). Na podstawie otrzymanych opinii, Burmistrz Miasta i Gminy P., postanowieniem z dn. [...] r., nałożył na wnioskodawcę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 5 elektrowni o łącznej mocy 10 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.". W dn. [...] r. wnioskodawca złożył raport wraz z wymaganymi dokumentami w zakresie zgodnym z postanowieniem. W dn. [...] r. raport został przesłany do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. wraz z wnioskiem o wydanie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z., postanowieniem z dn. [...] r. negatywnie zaopiniował warunki realizacji przedsięwzięcia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych. Wg tego organu opiniującego, w treści projektu uchwały gminy P. dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należało wprowadzić zapisy określające granice terenów pod budowę farm wiatrowych, oraz przepisy określające granice ich stref ochronnych (należało określić odległość terenów przeznaczonych pod lokalizację farm wiatrowych od zabudowy mieszkaniowej, usługowej). Informacje odnośnie odległości lokalizacji elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych wg organu opiniującego, należało zaczerpnąć z dokumentu pn. "Aktualizacja stadium przestrzennych uwarunkowań rozwoju energetyki wiatrowej w województwie d. 2011" przyjętym przez Zarząd Województwa D. uchwałą [...] z dnia [...] r. Zgodnie ze wskazanym dokumentem minimalna odległość lokalizacji elektrowni wiatrowych o mocy nominalnej 1000 kW od zabudowy mieszkaniowej i mieszkaniowo - usługowej powinna wynosić 1000 m. Według przedłożonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w planowanej inwestycji najbliższa zabudowa mieszkaniowa oddalona jest od farmy wiatrowej w odległości około 620 m. W odpowiedzi na stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., Burmistrz Miasta i Gminy P. swoim pismem z dn. [...] r. wyjaśnia, że jedynym obowiązującym w Polsce kryterium prawnym dotyczącym odległości turbin wiatrowych od terenów zabudowy jest poziom hałasu. Natomiast dokument pn. "Aktualizacja stadium przestrzennych uwarunkowań rozwoju energetyki wiatrowej w województwie d. 2011" nie stanowi przepisu prawa polskiego i nie może być podstawą jakichkolwiek żądań państwowych organów opiniujących projekty miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dn. [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z., podtrzymał swoje stanowisko. W dniu [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy P. zawiadomił lokalne społeczeństwo, że w dn. [...] r. wpłynął wniosek inwestora "U." Sp. z o.o. ul. O. [...], [...] L. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie Farmy Wiatrowej D. składającej się z 5 elektrowni o łącznej mocy 10 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." oraz że wszystkie zainteresowane osoby mogą zapoznać się z dokumentacją sprawy, składać uwagi i wnioski w terminie 21 dni od dnia podania zawiadomienia do publicznej wiadomości. Zawiadomienie zostało umieszczone na stronach Biuletynu Informacji Publicznej oraz tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w P., w sołectwach D., D., S. - w sposób zwyczajowo przyjęty. W okresie tym, nie zgłoszono żadnych wniosków i uwag. W dniu [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy P. powtórnie zawiadomił społeczeństwo, że wnioskodawca w dniu [...] i [...] r. złożył w Urzędzie Miasta i Gminy w P. uzupełnienia do raportu w zakresie aspektów przyrodniczych oraz środowiskowych planowanego przedsięwzięcia oraz, że wszystkie zainteresowane osoby mogą zapoznać się z dokumentacją sprawy, składać uwagi i wnioski w terminie 21 dni od dnia podania zawiadomienia do publicznej wiadomości. Zawiadomienie zostało zamieszczone na stronach Biuletynu Informacji Publicznej oraz tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta i Gminy w P., w sołectwach D., D., S. - w sposób zwyczajowo przyjęty. W okresie składania wniosków i uwag przez społeczeństwo, nie zgłoszono żadnych wniosków i uwag. Jednocześnie wystąpiono pismem z dn. [...] r. do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. o wydanie opinii dla planowanego przedsięwzięcia w oparciu o przedłożone uzupełnienia do raportu. Postanowieniem z dn. [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Z. zaopiniował negatywnie warunki realizacji przedsięwzięcia i zauważył, ze złożone przez wnioskodawcę uzupełnienia do raportu nie wnoszą zmian co do odległości lokalizacji turbin wiatrowych od zabudowań mieszkalnych, dlatego też podtrzymał swoje stanowisko wyrażone we wcześniejszym postanowieniu. W dn. [...] r. do organu wpłynęło pismo wnioskodawcy – U. sp. z o.o. informujące, że w wyniku zmniejszenia planowanej ilości turbin wiatrowych zmianie ulega nazwa przedsięwzięcia na "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.". Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego wielokrotnie wzywał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu w zakresie aspektów przyrodniczych, środowiskowych oraz złożenia wyjaśnień. Inwestor w ustalonym terminie przedkładał wymagane dokumenty i wyjaśnienia. Ostatecznie postanowieniem z dnia [...] r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia pn.:"Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.", wg wariantu proponowanego do realizacji i uwzględniając działania minimalizujące polegające między innymi na rezygnacji z trzech turbin w południowej części terenu inwestycji - turbin EW 1, EW 2, EW 3 - z uwagi na możliwy znacząco negatywny wpływ na znajdujące się w bliskim sąsiedztwie stanowiska lęgowe błotniaka stawowego i trzmielojada, oraz zastosowania działań minimalizujących dla pozostałych dwóch turbin: EW 4, EW 5. W związku z tym wnioskodawca zrezygnował z realizacji trzech południowych turbin wiatrowych: EW 1, EW 2, EW 3 i zaakceptował konieczne do zastosowania działania minimalizujące dla pozostałych dwóch turbin: EW 4, EW 5. Zgodnie ze złożonym wnioskiem na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." inwestycja ta ma być realizowana w obszarze nieruchomości gruntowych oznaczonych numerami ewidencyjnymi: [...] o pow. [...] ha (EW 5) oraz [...] o pow. [...] ha (EW 4). Do przedmiotowych działek zostały wydzielone drogi oznaczone numerami ewidencyjnymi: [...] oraz [...]. Geodezyjnego podziału działki nr [...] o pow. [...] ha dokonano zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wyodrębnionych terenów położonych w obrębie D. i S., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa D. z dnia [...] r., poz. [...]. Na tym obszarze znajdują się również stanowiska archeologiczne o pow. do 1 ara i o pow. powyżej 1 ara do 05 ha. Zatem planowana inwestycja pod nazwą "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961), która uregulowała między innymi kwestie odległości pomiędzy elektrownią wiatrową a zabudowaniami mieszkalnymi, a także obszarami szczególnie cennymi przyrodniczo. Zgodnie z art. 4 ust. 1, i ust. 2 ustawy, odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa od elektrowni wiatrowej - musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Taka sama odległość wymagana jest również przy lokalizacji i budowie elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 w ustawie z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936) oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, o których mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100), przy czym ustanawianie tych form ochrony przyrody oraz leśnych kompleksów promocyjnych nie wymaga zachowania odległości o której mowa w ust. 1. Jednocześnie art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961) określa, że jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowej, a inwestycja ta nie spełnia wymogów określonych w art. 4 ustawy dotyczących wymaganych odległości pomiędzy elektrownią wiatrową a budynkami mieszkalnymi, organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Po przeprowadzonej analizie całości zgromadzonego materiału dowodowego stwierdza się, że odległość planowanej elektrowni wiatrowej - turbiny EW 4 zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w D. od budynku mieszkalnego wynosi około 870 m, a od obszarów chronionych Natura 2000 - 1030 m. Natomiast odległość turbiny EW 5 zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w D. od budynku mieszkalnego wynosi około 890 m, a od obszarów chronionych Natura 2000 - 910 m. Całkowita wysokość planowanych elektrowni wiatrowych wynosi do 155 m, a zatem zgodnie z art. 4 ust. 1, i ust. 2 ustawy odległość pomiędzy elektrownią wiatrową a zabudowaniami mieszkalnymi, oraz obszarem Natura 2000, powinna wynosić co najmniej 1 550 m. Burmistrz Miasta i Gminy w P. zauważa, że pomimo zgodności planowanego przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." z planem miejscowym, do wydania pozytywnej decyzji uzgadniającej warunki realizacji przedsięwzięcia wymagane jest również spełnienie warunku wynikającego z zapisów art. 4 ust.1 i ust. 2, art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961). Warunek ten dotyczy odległości, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Wymagana odległość od elektrowni wiatrowej musi być również zachowana w przypadku sąsiedztwa z obszarami szczególnie cennymi przyrodniczo. Przedmiotowa inwestycja pod nazwą "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." nie spełnia warunku odnośnie odległości, zatem brak jest podstaw do wydania pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kpa Burmistrz Miasta i Gminy P. zawiadomieniem z dn. [...] r. zawiadomił strony postępowania o wydaniu postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska uzgadniające realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." oraz o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonych materiałów w przedmiotowym postępowaniu przed wydaniem decyzji. W wyznaczonym terminie żadna ze stron biorących udział w postępowaniu nie wniosła uwag ani wniosków. Odwołanie od tej decyzji wniósł jej adresat U. Sp. z o. o. z siedzibą w L., działający przez pełnomocnika, radcę prawnego M. F.-B. z Kancelarii Radców Prawnych F.-B. K., spółka partnerska z siedzibą w L., ul. B. [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa tj.: naruszenie art. 20 Konstytucji RP statuującego zasadę społecznej gospodarki rynkowej; naruszenie art. 22 Konstytucji RP statuującego zasadę swobody działalności gospodarczej; naruszenie art. 74 ust. 4 Konstytucji RP statuującego obowiązek państwa wspierania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska; naruszenie art. 164 i 166 Konstytucji RP statuujące zasadę pomocniczości, zgodnie z którymi podstawową jednostką samorządu terytorialnego jest gmina, a zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego; naruszenie art. 32 Konstytucji RP statuującego zasadę równości przedsiębiorców; naruszenie art. 13 ust 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. UE L 09.140.16) statuującego zasadę proporcjonalności i niezbędności; naruszenie art. 20 i 21 Karty Praw Podstawowych statuujące zasadę równości; naruszenie art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej statuującego zasadę swobody przedsiębiorczości; naruszenie art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie możliwości wystąpienia niedozwolonej pomocy publicznej. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona wniosła o 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji z dnia 11 sierpnia 2016 r. o odmowie wydania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." i 2) orzeczenie w wymienionym zakresie co do istoty sprawy - zgodnie z wnioskiem strony - poprzez wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.". Uzasadniając swoje stanowisko strona wskazała w szczególności, że uregulowania ustawy o lokalizacji w zakresie elektrowni wiatrowych stanowią naruszenie swobody działalności gospodarczej, wynikające z art. 20 Konstytucji, tj. podstawowej zasady konstytucyjnej stanowiącej filar społecznej gospodarki rynkowej, gdyż nie spełnia konstytucyjnych kryteriów ograniczenia swobody działalności gospodarczej, wynikające z art. 22 Konstytucji, tzn. nie jest podyktowane względami "ważnego interesu publicznego",. Strona podniosła, że kolejnym ograniczeniem jest wprowadzenie przez ustawodawcę możliwość lokalizacji elektrowni wiatrowej wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi istotne ograniczenie tzw. władztwa planistycznego gminy. Kwestia ta również podlega ocenie z punku widzenia konstytucyjności, bowiem temat władztwa planistycznego gmin wiąże się z konstytucyjną zasadą pomocniczości wynikającej z art. 164 i 166 Konstytucji, zgodnie z którymi podstawową jednostką samorządu terytorialnego jest gmina, a zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego. Decyzja co do lokalizacji farm wiatrowych, w świetle zasady pomocniczości, powinna być w szerszym stopniu pozostawiana organom gminy, a administracja rządowa winna podejmować działania dopiero wówczas, gdy problem nie może być rozwiązany przez lokalne wspólnoty. W ocenie strony skarżącej wprowadzone przez ustawę rozwiązania nadmiernie ingerują w samodzielność gmin w zakresie planowania przestrzennego. Przepisy te nie pozwalają gminom na dokonanie indywidualnej oceny zasadności i możliwości posadowienia na danym terenie elektrowni wiatrowej, gdyż zasada 10H doprowadza do tego, że w wielu gminach wybudowanie takiej elektrowni stało się z obiektywnych przyczyn niemożliwe. Sytuacja taka, poza nadmiernym ograniczeniem władztwa planistycznego gmin, oznacza również wprowadzenie nieuzasadnionego konstytucyjnie zróżnicowania wspólnot lokalnych, co stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadą równości. W ocenie strony skarżącej przyjęte ustawą przepisy istotnie pogorszyły sytuację prawną strony, która rozpoczęła swoje przedsięwzięcie w sposób zgodny z obowiązującym prawem, na podstawie obowiązujących wówczas regulacji, a odmowa wydania zgody została oparta na przepisach, które weszły w życie po około dwóch latach prowadzenia przedmiotowego postępowania. Strona wskazała też na naruszenie szeregu przepisów oraz zasad Unii Europejskiej m. in. zasady proporcjonalności i niezbędności, została w istotny sposób naruszona przyjętymi w Ustawie rozwiązaniami legislacyjnymi. W ocenie odwołującej się zgodnie z dyrektywą OZE, środki krajowe w zakresie odnawialnych źródeł energii, dotyczące zwłaszcza certyfikowania, licencjonowania i wydawania zezwoleń powinny zawsze być proporcjonalne i niezbędne. Ponadto, wprowadzanie nadmiernych barier może prowadzić do naruszenia przepisów traktatowych w zakresie celów polityki Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 194 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE) polityka Unii Europejskiej w dziedzinie energii ma na celu m.in. wspieranie efektywności energetycznej i oszczędności energii, jak również rozwoju nowych i odnawialnych form energii. W ocenie strony kolejnym istotnym naruszeniem jest złamanie przez przepisy ustawy, unijnej zasady neutralności technologicznej. Ponadto strona wskazała, że przepisy ustawy w sposób nieuzasadniony różnicują w zakresie wymogów regulacyjnych, instalacje elektrowni wiatrowych od innych instalacji energii odnawialnej, czym naruszają art. 13 ust. 1 lit. c dyrektywy OZE, a także art. 20 i 21 Karty Praw Podstawowych tj. zasadę równości. Według niej przyjęte ustawą rozwiązania legislacyjne, mogą wpływać na ograniczenie swobody przedsiębiorczości, a przy braku przesłanek do stwierdzenia, że są ustanawiane w interesie publicznym oraz proporcjonalne, zwłaszcza w ujęciu niezbędności środka i proporcjonalności, należy uznać je za naruszające prawo europejskie. Strona zwróciła również uwagę, iż przyjęte ustawą przepisy poprzez wprowadzenie licznych i dyskryminujących ograniczeń w stosunku do jednego sektora odnawialnych źródeł energii — branży wiatrowej, stanowić może przyznanie niedozwolonej pomocy publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., decyzją z dnia [...] r. ([...]), przywołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 4 ust 1 i 2 i art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2016 r.,poz.961), po rozpatrzeniu odwołania U. Sp. z o. o. z siedzibą w L., ul. O. [...], działającej przez pełnomocnika od opisanej decyzji utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że skarżoną decyzją z dnia [...] r., Burmistrz Miasta i Gminy P. odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J., wzięło pod uwagę, co następuje: w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2016r., poz.961). Ustawa ta określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy, minimalna odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane: 1) elektrownia wiatrowa - od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, oraz 2) budynek mieszkalny albo budynek o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa - od elektrowni wiatrowej - jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy 2 odległość, o której mowa w ust. , wymagana jest również przy lokalizacji i budowie elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 i 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422), oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, o których mowa w art. 13b ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r. poz. 2100 oraz z 2016 r. poz. 422, 586 i 903), przy czym ustanawianie tych form ochrony przyrody oraz leśnych kompleksów promocyjnych nie wymaga zachowania odległości, o której mowa w ust. 1. Natomiast jak wynika z art. 15 ust. 3 powołanej ustawy, jeżeli w planie miejscowym obowiązującym w dniu wejścia w życie tej ustawy przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Jak wynika z akt sprawy, końcowo inwestor zdecydował się na budowę dwóch elektrowni wiatrowych: EW4 i EW5 położonych a działce nr [...] we wsi D. Pojedyncza elektrownia składać się będzie z czterech głównych modułów: fundamentu, wieży, gondoli oraz wirnika. Na fundamencie posadowionym na głębokości około 3 m p.p.t. osadzona zostanie wieża o wysokości maksymalnej 105 m (minimum 100 m). na wieży zamocowana będzie obrotowa gondola wraz z generatorem oraz wirnikiem zbudowanym z trzech śmigieł o średnicy do 90 m. Całkowita wysokość konstrukcji ma mieć do 155 m. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Miejskiej w P. nr [...] z dnia [...] r., na działkach powstałych z podziału działki nr [...] ([...] i [...]) dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych. Jak wynika ze spornej decyzji, odległość turbiny EW4 zlokalizowanej na działce nr [...] położonej w D. od budynku mieszkalnego wynosi około 870 m, a od obszarów chronionych Natura 2000- 10130 m. Natomiast odległość turbiny EW5 zlokalizowanej na działce nr [...] od budynku mieszkalnego wynosi około 890 m, a od obszarów chronionych Natura 2000-910 m. Ustaleń tych nie kwestionuje także strona odwołująca, która skupia się w swym odwołaniu na krytyce ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych wskazując, że jej zapisy naruszają szereg przepisów Konstytucji RP oraz przepisów prawa Unii Europejskiej. Odwołanie sprowadza się w głównej mierze do podważenia słuszności wydanej przez organ I instancji decyzji, poprzez zakwestionowanie logiki rozwiązań przewidzianych przez obowiązujące prawo. Odpowiadając na zarzuty odwołania należy jednak wskazać, że samorządowe kolegia odwoławcze nie są organami właściwym do oceny zasadności wprowadzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz badania zgodności z konstytucją obowiązującej ustawy. Kolegia orzekają bowiem jedynie na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a. - tzw. zasada legalizmu) nie zaś w oparciu o zasady słuszności. Kolegia są zobowiązane do działania zgodnie z obowiązującym prawem. Kwestionowana przez stronę ustawa jest obowiązującym od 16 lipca 2016 r. prawem w Polsce, a zatem organy stosujące prawo obowiązane są bezwzględnie przestrzegać zapisów tej ustawy, niezależnie od jej ewentualnej uciążliwości czy surowości oraz konsekwencji dla adresatów wskazanych tam norm. Najlepiej obrazuje to paremia łacińska dura lex, sed lex (twarde prawo, ale prawo). Skoro zatem kwestia odległości turbin wiatrowych od najbliższych zabudowań oraz od obszarów chronionych została ściśle uregulowana w powyżej wskazanych przepisach prawa, to pozostaje poza uznaniem administracyjnym. Jak wskazano wyżej, całkowita wysokość konstrukcji turbiny ma wynieść do 155 m. Odległość od najbliższego budynku mieszkalnego wynosi dla EW4 około 870 m, zaś dla EW5 - około 890 m. Skoro tak, to zasadny jest wniosek, że planowana przez U. Sp. z o. o. z siedzibą w L., budowa turbin wiatrowych nie spełnia takiego warunku, że będzie zlokalizowana w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności ich wysokości od najbliższego budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Jak wskazano wyżej, zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy 2 odległość, o której mowa wymagana jest również przy lokalizacji i budowie elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody. Jak wynika z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia [...] r., najbliżej położonymi obszarami Natura są: Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków [...] (odległość około 0,9 km) oraz obszary mające znaczenie dla Wspólnoty: Uroczyska [...](odległość około 4,5 km) i P. Dolina [...] (odległość około 4,5 km). Tym samym lokalizacja turbin wiatrowych nie spełnia także warunku odległości od form ochrony przyrody (obszaru Natura 2000). Zasadnie zatem odmówił organ I instancji ustalenia żądanych środowiskowych uwarunkowań, bowiem odległość w jakiej może być posadowiona turbina wiatrowa, czy to od zabudowy mieszkaniowej, czy to od obszarów chronionych została ściśle określona w obowiązującej ustawie, a planowana inwestycja odległości tych nie spełnia. W obliczu tych rozważań oraz co należy podkreślić, obowiązujących przepisów prawa, również podnoszona przez skarżącą przewlekłość postępowania pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Na marginesie Kolegium chciałoby jednak dodać, że analiza akt sprawy wskazuje, że długotrwałe prowadzenie postępowania przez organ I instancji, spowodowane było oczekiwaniem na uzgodnienie inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., który, jak wskazano wyżej, prowadził postępowanie uzupełniające z udziałem inwestora. Mając na uwadze powyższe należało orzec jak w sentencji. Skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., doręczonej pełnomocnikowi Skarżącej w dniu 25 października 2016 r., na podstawie art. 53 § l i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U.2002 Nr 153, poz. 1270 z późn.zm,), w imieniu skarżącej, złożyła pełnomocnik, która - zaskarżyła decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] r., ,o odmowie wydania zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.", zarzucając jej: naruszenie przepisów prawa tj.: art. 20 Konstytucji RP statuującego zasadę społecznej gospodarki rynkowej; art. 22 Konstytucji RP statuującego zasadę swobody działalności gospodarczej; art. 74 ust. 4 Konstytucji RP statuującego obowiązek państwa wspierania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska; art. 164 i 166 Konstytucji RP statuujące zasadę pomocniczości, zgodnie z którymi podstawową jednostką samorządu terytorialnego jest gmina, a zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego; art. 32 Konstytucji RP statuującego zasadę równości przedsiębiorców; - naruszenie przepisów prawa Unii Europejskiej, tj.:art. 13 ust 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. UE L 09.140.16) statuującego zasadę proporcjonalności i niezbędności; art. 20 i 21 Karty Praw Podstawowych statuujące zasadę równości; art. 49 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej statuującego zasadę swobody przedsiębiorczości; art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej w zakresie możliwości wystąpienia niedozwolonej pomocy publicznej. W oparciu o te zarzuty strona wnosi o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] r. Nadto pełnomocnik wnosi o zasądzenie od Burmistrza Miasta i Gminy P. na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarga podnosi, że z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrz Miasta i Gminy z dnia [...] r. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P." odmówił Skarżącej wydania zgody na realizacji przedsięwzięcia pn. .,Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 2 elektrowni o łącznej mocy 4MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji, jako podstawę prawną wskazał art. 4 ust.l i ust.2 oraz art. 15 ust.3ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z dnia 20 maja 2016 r. (Dz.U. 2016 poz 961), która weszła w życie w dniu 16 lipca 2016 r. (dalej: Ustawa), określające warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo .planowanej zabudowy mieszkaniowej oraz form ochrony przyrody. Organ odwoławczy stwierdził również, że zasadnie organ I instancji odmówił ustalenia żądanych przez skarżącą środowiskowych uwarunkowań, bowiem planowana inwestycja nie spełnia określonych w obowiązującej ustawie odległości w jakiej może być posadowiona turbina wiatrowa od zabudowy mieszkaniowej, czy od obszarów chronionych. Zdaniem skarżącej ze stanowiskiem organów obu instancji nie można się zgodzić albowiem narusza ono przepisy wskazane w petitum niniejszej skargi, z poniższych przyczyn. Skarżąca w dniu [...] r. złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy w P. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa Farmy Wiatrowej D. składającej się z 5 elektrowni o łącznej mocy 10 MW oraz infrastruktury towarzyszącej w gminie P.". Zawiadomieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy P., zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie oraz wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. o wydania opinii w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ewentualnego zakresu raportu. Postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Miasta i Gminy P. nałożył na skarżącą obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Skarżąca w dniu [...] r. złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy w P. raport zgodny z tym postanowieniem. W toku postępowania skarżąca wielokrotnie wzywana była przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. do uzupełnienia raportu w zakresie aspektów przyrodniczych, środowiskowych oraz do składania wyjaśnień, pomimo iż w ówczesnym stanie prawnym jedynym obowiązującym kryterium prawnym dotyczącym odległości turbin wiatrowych od terenów zabudowanych był poziom hałasu. Wobec negatywnych stanowisk Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z., które wydłużały postępowanie, skarżąca w dniu [...] r. zmniejszyła planowaną ilość turbin wiatrowych do 2 o łącznej mocy 4MW. Ostatecznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we W. postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia. Strona podkreśla, iż organ I instancji wydał decyzję po 2 i pół roku prowadzonego postępowania, w trakcie którego zmiana reżimu prawnego uniemożliwiła skarżącej realizację zamierzonego przedsięwzięcia, pomimo iż strona z nakładanych na nią przez organ I instancji obowiązków wywiązywała się należycie i terminowo. Podnieść należy również, iż nakładane przez organ I instancji obowiązki łączyły się z koniecznością znacznych wydatków finansowych, które skarżąca poniosła. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy, odległość, w której mogą być lokowane i budowane elektrownie wiatrowe od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa od elektrowni wiatrowej, musi być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne (dalej: zasada 10H). Taka sama odległość wymagana jest również przy lokalizacji i budowie elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych. Skarżąca wskazuje, iż to uregulowanie stanowi naruszenie swobody działalności gospodarczej, wynikające z art. 20 Konstytucji, tj. podstawowej zasady konstytucyjnej stanowiącej filar społecznej gospodarki rynkowej, gdyż nie spełnia konstytucyjnych kryteriów ograniczenia swobody działalności gospodarczej, wynikające z art. 22 Konstytucji, tzn. nie jest podyktowane względami "ważnego interesu publicznego". Ważny interes publiczny stanowi przesłankę konieczną do wprowadzenia ograniczeń w swobodzie działalności gospodarczej, które jednakże nie mogą przekraczać pewnego stopnia uciążliwości. Ustawodawca posługując się środkami prawnymi, pozwalającymi na skuteczne zrealizowanie stawianych sobie celów, nie może doprowadzić do zahamowania, czy faktycznego zaniku działalności przedsiębiorców zajmujących się wytwarzaniem energii z farm wiatrowych. Działanie takie jest niezgodne nie tylko z zasadą proporcjonalności, lecz również z obowiązkiem państwa wspierania działań obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska, wynikającym z art. 74 ust. 4 Konstytucji oraz z wiążących Polskę aktów prawa międzynarodowego i unijnego. Elektrownie wiatrowe jako odnawialne źródła energii przyczyniają się do ochrony i poprawy stanu środowiska kraju. W ocenie skarżącej, Państwo winno zatem stworzyć odpowiednie ramy prawne dla działalności gospodarczej w tym zakresie oraz podejmować działania wspierające przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, zamiast tego wprowadzone rozwiązania zdają się zmierzać do unicestwienia tego typu działalności. Zastosowane przez ustawodawcę kryterium ograniczenia, zasada 10H - nie jest w żadnym razie kryterium adekwatnym, gdyż według przeprowadzonych badań, wysokość elektrowni wiatrowej nie jest parametrem umożliwiającym wiarygodne ustalenie stopnia oddziaływania takiej elektrowni na środowisko i zdrowie mieszkańców. Wprowadzenie przez Ustawodawcę ogólnego zakazu, będącego konsekwencją zasady 10H, nie jest konieczne dla ochrony ważnego interesu publicznego w rozumieniu art. 22 Konstytucji. Skarżąca podnosi, iż kolejnym ograniczeniem jest wprowadzenie przez ustawodawcę możliwości lokalizacji elektrowni wiatrowej wyłącznie na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co stanowi istotne ograniczenie tzw. władztwa planistycznego gminy. Kwestia ta również podlega ocenie z punku widzenia konstytucyjności, bowiem temat władztwa planistycznego gmin, wiąże się z konstytucyjną zasadą pomocniczości wynikającej z art. 164 i 166 Konstytucji, zgodnie z którymi podstawową jednostką samorządu terytorialnego jest gmina, a zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego. Decyzja co do lokalizacji farm wiatrowych, w świetle zasady pomocniczości, powinna być w szerszym stopniu pozostawiana organom gminy, a administracja rządowa winna podejmować działania dopiero wówczas, gdy problem nie może być rozwiązany przez lokalne wspólnoty. Wprowadzone przez ustawę rozwiązania nadmiernie ingerują w samodzielność gmin w zakresie planowania przestrzennego. Przepisy te nie pozwalają gminom na dokonanie indywidualnej oceny zasadności i możliwości posadowienia na danym terenie elektrowni wiatrowej, gdyż zasada 10H doprowadza do tego, że w wielu gminach wybudowanie takiej elektrowni stało się z obiektywnych przyczyn niemożliwe. Sytuacja taka, poza nadmiernym ograniczeniem władztwa planistycznego gmin, oznacza również wprowadzenie nieuzasadnionego konstytucyjnie zróżnicowania wspólnot lokalnych, co stoi w sprzeczności z wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadą równości. Zastosowany w niniejszej sprawię, art. 15 ust. 3 ustawy stanowi, iż jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje lokalizację elektrowni wiatrowej, a inwestycja ta nie spełnia wymogów określonych w art. 4 Ustawy, organ administracji prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Przywołany wyżej przepis, wynikający z Rozdziału 4 ustawy, należy oceniać w świetle konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dotychczas standardem konstytucyjnym było, iż adresaci norm prawnych nie byli zaskakiwani nowymi regulacjami oraz nowe regulacje nie pogarszały ich sytuacji w sposób nakazowy. Natomiast przyjęta ustawa zawiera szereg przepisów, które należy ocenić negatywnie z punktu widzenia konstytucyjnych wskazanych wyżej zasad. Przy czym skarżąca podnosi, iż ustawodawca nie wskazał, jaki ważny interes publiczny przemawia za względami regulacji międzyczasowych, prowadzących do sytuacji, w których zastosowanie poprzedniego bądź obowiązującego reżimu prawnego, zależy de facto od sprawności działania administracji, na co przedsiębiorca składający wniosek o środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia ma bardzo ograniczony wpływ. Prowadzi to do wniosku, iż zastosowanie tak radykalnych rozwiązań, jak wynikające z w przepisów przejściowych i końcowych ustawy, powoduje ich niezgodność z Konstytucją RP. W oparciu o powyższe nie sposób nie zauważyć, iż przyjęte ustawą przepisy istotnie pogorszyły sytuację prawną Skarżącej, która rozpoczęła swoje przedsięwzięcie w sposób zgodny z obowiązującym prawem, na podstawie obowiązujących wówczas regulacji, a odmowa wydania zgody została oparta na przepisach, które weszły w życie po około dwóch latach prowadzenia przedmiotowego postępowania. W pierwszej kolejności strona wskazuje, iż orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: ETS) wypracowało doktrynę pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego/unijnego. Zasada prymatu dotyczy wszystkich organów państwowych, w szczególności konsekwencją zasady nadrzędności musi być odmowa zastosowania przez sądy krajowe prawa niezgodnego z prawem europejskim (sprawa 106/77 Simmenthal, Zb. Orz. 1978, s.629), przy czym każdy sąd może to uczynić w ramach swojej właściwości orzeczniczej. Pierwszeństwo obejmuje nie tylko sądy, lecz również inne organy państwowe, w tym samorządowe (sprawa 103/88 Fratelli Costanzo, Zb. Orz. 1989, s.1839) oraz administracyjne (sprawa C-224/97 E.Ciola, Zb. Orz. 1999, s.i- 2517), a w razie potrzeby również te, które są właściwe dla nowelizacji konstytucji (sprawa C 378/07 Angelidaki i in., Zb. 0rz.2009, s.l-3071). Prymat odnosi się zarówno do norm wcześniejszych niż dana norma europejska, jak i późniejszych. Nie oznacza on wprawdzie nieważności norm sprzecznych z prawem europejskim, lecz zakaz ich stosowania. ETS wskazał także na wynikający z zasady lojalnej współpracy, ciążący na państwach członkowskich, obowiązek uchylenia norm niezgodnych z prawem unijnym (sprawa 104/86 Komisja pko Włochom, Zb. Orz. 1988, s.1799). Zasada prymatu prawa wspólnotowego dotyczy również norm konstytucyjnych, a w konsekwencji powołania się na prawa fundamentalne jako zasady ogólne prawa europejskiego, ETS wyłączył możliwość powołania się na prawa określone w konstytucji W celu podważenia skuteczności prawa unijnego (sprawa 11/70 Internationale Handelsgesellschaft, Zb. Orz. S.1125). W krajowej judykaturze, praktyka Trybunału Konstytucyjnego (dalej: TK) ukształtowała pogląd, mający pełne oparcie w obowiązującej Konstytucji, iż prawo Unii Europejskiej jest podporządkowane Konstytucji, natomiast ma pierwszeństwo stosowania w odniesieniu do pozostałych norm prawa polskiego (wyrok TK z 11 maja 2005 r., sprawa K 18/04). TK, co. do podporządkowania prawa Unii Europejskiej Konstytucji, oparł swoje stanowisko na jej systematyce - w przypadku konfliktu pomiędzy Konstytucją, a zobowiązaniami międzynarodowymi należy rozstrzygnąć na rzecz pierwszego z tych przepisów, ze względu na jego usytuowanie w Konstytucji. Natomiast pierwszeństwo stosowania prawa Unii Europejskiej w odniesieniu do pozostałych norm prawa polskiego wynika z brzmienia przepisów zawartych w rozdziale III Konstytucji, poświęconym źródłom prawa. Przepis art.91 Konstytucji statuuje prawo unijne jako mające w przypadku konfliktu pierwszeństwo przed ustawami krajowymi. Specjalna regulacja art.91 ust.3 Konstytucji stanowi o miejscu aktów prawa stanowionego przez organizację międzynarodową zgodnie z jej instrumentem konstytucyjnym, przyznając tym aktom rangę wyższą niż ustawy. Skarżąca wskazuje, iż wynikająca z art. 13 ust. 1 dyrektywy 2009/28 (dalej: dyrektywa OZE) zasada proporcjonalności i niezbędności, została w istotny sposób naruszona przyjętymi w ustawie rozwiązaniami legislacyjnymi, co stanowi jeden z podstawowych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej. Zgodnie bowiem z dyrektywą OZE, środki krajowe w zakresie odnawialnych źródeł energii, dotyczące zwłaszcza certyfikowania, licencjonowania i wydawania zezwoleń powinny zawsze być proporcjonalne i niezbędne. Przyjęte rozwiązania Ustawy wprowadzające tak liczne wymogi jak: wymóg minimalnej bezwzględnej odległości elektrowni wiatrowych, de facto uniemożliwiający na obszarze buforowym budowę i lokalizację elektrowni wiatrowych, obligatoryjność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czasowy charakter decyzji o pozwoleniu na eksploatację elektrowni wiatrowej, określenie wysokich dodatkowych opłat na rzecz UDT, które będą zobowiązani ponosić przedsiębiorcy, zwiększenie obciążeń fiskalnych poprzez podniesieniu wysokości podatku od nieruchomości, nie mogą być uznane za proporcjonalne i niezbędne w świetle wymogów dyrektywy OZE. Powyższe powoduje, że następuje nieproporcjonalne ograniczenie w zakresie jednego typu odnawialnych źródeł energii - lądowej energii wiatrowej. Ponadto, wprowadzanie nadmiernych barier może prowadzić do naruszenia przepisów traktatowych w zakresie celów polityki Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 194 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: TFUE) polityka Unii Europejskiej w dziedzinie energii ma na celu m.in. wspieranie efektywności energetycznej i oszczędności energii, jak również rozwoju nowych i odnawialnych form energii. Kolejnym istotnym naruszeniem jest złamanie przez przepisy ustawy, unijnej zasady neutralności technologicznej. Neutralność technologiczna jest jednym z kluczowych założeń wspólnej polityki energetycznej Unii Europejskiej, przyjętej do realizacji przez Państwa Członkowskie, w tym Polskę. Neutralność technologiczna oparta jest na zapewnieniu przez państwo równego dostępu do infrastruktury, możliwości jej budowania i świadczenia usług przy jej wykorzystaniu wobec wszystkich podmiotów uczestniczących w rynku. Wymóg ten obejmuje zatem m.in. stworzenie możliwości stawiania urządzeń energetyki wiatrowej przy zastosowaniu proporcjonalnych i wyłącznie niezbędnych ograniczeń. W kontekście przyjętych ustawą, a dotyczących skarżącej, rozwiązań legislacyjnych z regulacjami dotyczącymi innych źródeł energii t j,: w zakresie minimalnej odległości elektrowni wiatrowych względem budynków mieszkalnych oraz obligatoryjności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w przypadku lokalizacji elektrowni wiatrowych, prowadzi do zasadniczej wątpliwości dotyczącej zachowania w ramach regulacji przez polskiego ustawodawcę neutralności technologicznej. Skarżąca zauważa, że zgodnie z art. 13 ust 1 dyrektywy OZE, Polska zobowiązała się do zapewnienia obiektywności, przejrzystości, proporcjonalności i niedyskryminacyjnego charakteru zasad autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania oraz uwzględnienia w nich charakterystyki poszczególnych technologii energii odnawialnej. W konsekwencji strona stwierdza, że przepisy ustawy w sposób nieuzasadniony różnicują w zakresie wymogów regulacyjnych, instalacje elektrowni wiatrowych od innych instalacji energii odnawialnej, czym naruszają art. IB ust. 1 lit. c dyrektywy OZE, a także art. 20 i 21 Karty Praw Podstawowych tj. zasadę równości. Skarżąca zwraca uwagę, iż w wyniku przyjęcia ustawy nastąpiła wyraźna dysproporcja między stopniem rozbudowania wymogów związanych z lokalizacją elektrowni wiatrowych, a pozostałych odnawialnych źródeł energii, co w konsekwencji spowodowało wydanie przez organ skarżonej decyzji. Wskazuje też, iż zgodnie z art. 49 TFUE, ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego co do zasady są zakazane. Wprawdzie dopuszczone są pewnego rodzaju zróżnicowania, jednakże nie są one dowolne, gdyż winny być spełnione konkretne przesłanki. I tak: ograniczenie musi być uzasadnione bezwzględnymi wymogami dobra ogólnego - interesu publicznego); ograniczenie musi zapewnić osiągnięcie celu, do którego realizacji służą oraz ograniczenie nie może wykraczać poza to, co jest niezbędne do realizacji zamierzonego celu - zasada proporcjonalności. Z powyższego wynika, iż przyjęte ustawą rozwiązanie legislacyjne, może wpływać na ograniczenie swobody przedsiębiorczości, a przy braku przesłanek do stwierdzenia, że są ustanawiane w interesie publicznym oraz proporcjonalne, zwłaszcza w ujęciu niezbędności środka i proporcjonalności, należy uznać je za naruszające prawo europejskie. Skarżąca zwraca również uwagę, iż przyjęte ustawą przepisy poprzez wprowadzenie licznych i dyskryminujących ograniczeń w stosunku do jednego sektora odnawialnych źródeł energii - branży wiatrowej, stanowić może przyznanie niedozwolonej pomocy publicznej. Przy czym dla uznania danego środka jako niedozwolonej pomocy państwa, musi wystąpić: interwencja państwa przy użyciu zasobów państwowych; przyznanie beneficjentowi korzyści selektywnej; zakłócenie konkurencji lub groźba jej zakłócenia; interwencja ta ma wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi. Powyższe prowadzi do wniosku, iż istnieje prawdopodobieństwo, że rozwiązania legislacyjne przyjęte w ustawie, mogą być uznane za środki prowadzące do przyznania niedozwolonej pomocy publicznej określonym kategoriom producentów energii z odnawialnych źródeł energii, na przykład farm fotowoltaicznych, z pokrzywdzeniem producentów energii wiatrowej, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Skoro przyjęta Ustawa ograniczyła jedynie branżę wiatrową, można mówić o niedozwolonej pomocy publicznej, a co za tym idzie o naruszeniu art. 107 TFUE . W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. wniosło o: 1 oddalenie skargi, 2.rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. W motywach organ wskazał, że zarzuty skargi są one niezasadne. Kolegium w całości podtrzymało swoje stanowisko zawarte w skarżonej decyzji i ponownie wyjaśniło, iż nie jest organem właściwym do oceny zasadności wprowadzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz badania zgodności z konstytucją obowiązującej ustawy. Kolegia orzekają bowiem jedynie na podstawie przepisów prawa (art. 6 K.p.a. - tzw. zasada legalizmu) nie zaś w oparciu o zasady słuszności. Kolegia są zobowiązane do działania zgodnie z obowiązującym prawem. Kwestionowana przez stronę ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. 2016 r., poz.961) jest obowiązującym od 16 lipca 2016 r. prawem w Polsce, a zatem organy stosujące prawo obowiązane są bezwzględnie przestrzegać zapisów, tej ustawy, niezależnie od jej ewentualnej uciążliwości czy surowości oraz konsekwencji dla adresatów "wskazanych tam norm. Najlepiej obrazuje to paremia łacińska dura lex, sed lex (twarde prawo, ale prawo). Skoro zatem kwestia odległości turbin wiatrowych od najbliższych zabudowań oraz od obszarów chronionych została ściśle uregulowana we wskazanych przepisach prawa, to pozostaje poza uznaniem administracyjnym. W niniejszej zaś sprawie, całkowita wysokość konstrukcji planowanej do postawienia przez U. Sp. z o. o. turbiny wiatrowej, ma wynieść do 155 m. Odległość od najbliższego budynku mieszkalnego wynosi dla EW4 około 870 m, zaś dla EW5 - około 890 m. Skoro tak, to zasadny jest wniosek, że planowana przez U. Sp. z o. o. z siedzibą w L., budowa turbin wiatrowych nie spełnia takiego warunku, że będzie "zlokalizowana w odległości równej lub większej od dziesięciokrotności ich wysokości od najbliższego budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy 2 odległość, o której mowa wymagana jest również przy lokalizacji i budowie elektrowni wiatrowej od form ochrony przyrody. Jak wynika z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W. z dnia [...] r., najbliżej położonymi obszarami Natura są: Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków [...] (odległość około 0,9 km) oraz obszary mające znaczenie dla Wspólnoty: Uroczyska [...] (odległość około 4,5 km) i P. Dolina [...] (odległość około 4,5 km). Tym samym lokalizacja przewidywanych turbin wiatrowych nie spełnia także warunku odległości od form ochrony przyrody (obszaru Natura 2000). Zasadnie zatem odmówił organ I instancji ustalenia żądanych środowiskowych uwarunkowań, bowiem odległość w jakiej może być posadowiona turbina wiatrowa, czy to od zabudowy mieszkaniowej, czy to od obszarów chronionych została ściśle określona w obowiązującej ustawie, a planowana inwestycja odległości tych nie spełnia. Jak już Kolegium wskazało w skarżonej decyzji w obliczu powyższych rozważań oraz, co należy podkreślić, obowiązujących przepisów prawa, również podnoszona przez skarżącą przewlekłość postępowania pozostaje bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji. Na marginesie Kolegium chciałoby jednak dodać, że analiza akt sprawy wskazuje, że długotrwałe prowadzenie postępowania przez organ I instancji, spowodowane było oczekiwaniem na uzgodnienie inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we W., który, jak wskazano wyżej, prowadził postępowanie uzupełniające z udziałem inwestora. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. pozostawiło uznaniu sądu wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zasadzenie kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa, od organu I instancji - Burmistrza Miasta i Gminy P. Kolegium wnosi o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 P.p.s.a uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w tej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji – mając na względzie powołane przepisy i w granicach sprawy uznał, że wniesiona skarga nie jest zasadna. W pierwszym rzędzie, w warunkach tej sprawy, przed przejściem do konkretnych rozważań, dotyczących stanu faktycznego i prawnego kontrolowanego postępowania administracyjnego, należy poprzedzić je szeregiem uwag o charakterze ogólnym istotnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W tym kontekście trzeba wskazać, że grupa Posłów na Sejm RP VIII Kadencji skierowała do Trybunału Konstytucyjnego dwa wnioski o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisów ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W warunkach tej sprawy za istotne można przytoczyć, że w pierwszym wniosku (z dnia 2 grudnia 2016 r.) wniesiono o stwierdzenie, że szereg przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych jest niezgodna ze wskazanymi wzorcami kontroli konstytucyjności – wskazano na: 1. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 oraz art. 6 zaskarżonej ustawy, w zakresie zakazu lokalizowania i budowania elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej niż 10-krotność całkowitej wysokości tej elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo budynku obejmującego funkcję mieszkaniową, od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych - jako niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą proporcjonalności, art. 5 Konstytucji, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji; 2. art. 4 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 6 pkt 1, pkt 2 i pkt 3 zaskarżonej ustawy, przewidując, że zakaz lokalizowania i budowania elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej niż 10-krotność całkowitej wysokości tej elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo budynku obejmującego funkcję mieszkaniową, od form ochrony przyrody oraz od leśnych kompleksów promocyjnych, powinien być uwzględniony przez organy gminy przy sporządzaniu oraz uchwalaniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo jego zmiany oraz przy sporządzaniu oraz uchwalaniu albo przyjmowaniu planu miejscowego albo jego zmiany, a nadto przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżono także art. 14 ust. 5, ust. 6 i ust. 7, art. 15 ust. 3, ust. 7 pkt 2, ust. 8 i ust. 9 ustawy, pozbawiając inwestora możliwości lokalizacji i wybudowania elektrowni wiatrowej zgodnie z przepisami dotychczasowymi, na podstawie wydanej na jego rzecz decyzji lub obowiązującego miejscowego planu lub w sytuacji, gdy w dniu wejścia w życie spełnione były przesłanki lokalizacji na danym terenie inwestycji w tym zakresie i toczyło się postępowanie w przedmiocie wydania decyzji albo toczyła się procedura uchwalenia miejscowego planu obejmującego teren inwestycji - są niezgodne z wynikającymi z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania do państwa i prawa, zasadą ochrony praw nabytych i interesów w toku, art. 5, art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 10 ust. 1 i ust. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. W drugim wniosku z dnia 19 grudnia 2016 r. posłowie na Sejm RP wnieśli o stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny braku zgodności ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z art. 2, art. 22, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz z art. 64 ust. 1 Konstytucji, a w szczególności wskazali na niezgodność ich zdaniem 1. art. 3 ustawy z art. 2, art. 20, art. 22 w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, 2. art. 4, art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy z art. 20, 22, 64 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 74 ust. 4,art. 164 i art. 166 Konstytucji w zakresie w jakim wywodzi się tego artykułu zasadę pomocniczości wyrażoną w preambule Konstytucji, art. 12, art. 13 ust. 2 i 6, i art. 14 ustawy z art. 2, art. 20 i art. 22 w zw. z art. 31 ust. 3 i w zw. z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji, art. 3 pkt 3 oraz art. 82 ust. 3 pkt Prawa budowlanego i wiersza XXIX tabeli stanowiącej załącznik do Prawa budowlanego w zakresie zmian dokonanych przez art. 9 ustawy oraz art. 17 ustawy z art. 2, art. 20, art. 22, art. 31 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wobec zakończenia kadencji Sejmu postanowieniem z dnia 3 czerwca 2020 r. Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie o sygn. akt K 51/16. Natomiast Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał w dniu 28 maja 2020 r. wyrok w sprawie o sygnaturze C-727/17, odpowiadając na pytania prawne przedstawione przez sąd krajowy w sprawie sygn. II SA/Ke 337/17 (Dz. U. UE C z dnia 3 sierpnia 2020 r.) TSUE wskazał, że 1) Artykuł 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego należy interpretować w ten sposób, że wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie stanowi przepisu technicznego, który jest objęty obowiązkiem notyfikacji w rozumieniu art. 5 tej dyrektywy, o ile jego ustanowienie nie skutkuje jedynie marginalnym użytkowaniem turbin wiatrowych, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. 2) Artykuł 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie ustanawiające wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie należy do przepisów, które uzależniają podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od ograniczenia terytorialnego, zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami, które to przepisy państwo członkowskie winno notyfikować Komisji Europejskiej zgodnie z art. 15 ust. 7 tej dyrektywy. 3) Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy i art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE w wersji zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1513 z dnia 9 września 2015 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, jeśli to uregulowanie jest niezbędne i proporcjonalne w świetle wiążącego dane państwo członkowskie obowiązkowego krajowego celu ogólnego, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego (Dz.U. C 134 z 16.4.2018). Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął, że państwa członkowskie dysponują zakresem uznania odnośnie do środków, które uznają za odpowiednie do osiągnięcia obowiązkowych krajowych celów ogólnych określonych w art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/28 w związku z załącznikiem I do tej dyrektywy (wyrok z dnia 20 września 2017 r., Elecdey Carcelen i in., C-215/16, C-216/16, C-220/16 i C-221/16, EU:C:2017:705, pkt 32). Dysponują one bowiem zakresem uznania odnośnie do wyboru środków, jakie chcą wdrażać i mają w tym względzie swobodę stworzenia ram dla rozwoju tych z odnawialnych źródeł energii, które uznają za najbardziej właściwe w ich sytuacji, a także uprzywilejowania jednego z tych źródeł. Za przyjęciem takiej wykładni przemawiają realizowane za pomocą dyrektywy 2009/28 cele. Z jednej strony bowiem z jej motywu 14 wynika, że zachęca ona do ciągłego rozwijania technologii, dzięki którym można pozyskiwać energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych. Z drugiej strony z motywu 19 tej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie powinny przyjmować orientacyjny kurs, biorąc pod uwagę optymalne połączenie technologii z zakresu efektywności energetycznej i energii ze źródeł odnawialnych. Wynika z tego, że art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2009/28 nie sprzeciwia się jako taki uregulowaniu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych. Z kolei w stanowisku wydanym w trybie art. 15 ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczpospolitej Polskiej (Dz.U. z 2019 poz. 1265) z dnia 2 października 2020 r. Prokuratoria Generalna RP, przedstawiła swój pogląd w sprawie, wskazując że: 1. wymóg poczynienia ustaleń niezbędnych do zbadania zgodności aktu prawa krajowego z prawem Unii Europejskiej, określony w pkt. 1 i 3 sentencji wyroku TSUE z 28 maja 2020 r. w sprawie C-727/17 Syndyk Masy Upadłości ECO-WIND Construction S.A. w upadłości, w świetle zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich, winien być rozumiany jako obowiązek uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi administracji, celem poczynienia ustaleń faktycznych i dokonania oceny prawnej w zakresie wynikającym z wyroku TSUE; 2 art. 4 ust. 1 ustawy nie skutkuje jedynie marginalnym użytkowaniem turbin wiatrowych na terytorium RP, a w konsekwencji nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego; 3. art. 4 ust. 1 ustawy jest uregulowaniem niezbędnym i proporcjonalnym w świetle wiążącego Polskę krajowego celu ogólnego, a w konsekwencji jest zgodny z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy w zw. z art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2009/28. W uzasadnieniu poglądu wskazano, że z wyroku TSUE nie wynika, by na skutek wprowadzenia ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych Rzeczpospolita Polska uchybiła jakimkolwiek obowiązkom wynikającym z prawa UE. W wyroku tym wskazano natomiast na okoliczności, które, w przypadku gdyby doszło do ich stwierdzenia, mogłyby świadczyć o takim naruszeniu. Co istotne dla prawidłowej analizy tego orzeczenia dalej ZSUE powiedział, że "Trybunał Sprawiedliwości rozstrzygnął, że państwa członkowskie dysponują zakresem uznania odnośnie do środków, które uznają za odpowiednie do osiągnięcia obowiązkowych krajowych celów ogólnych określonych w art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/28 w związku z załącznikiem I do tej dyrektywy (wyrok z dnia 20 września 2017 r., Elecdey Carcelen i in., C-215/16, C-216/16, C-220/16 i C-221/16, EU:C:2017:705, pkt 32). Dysponują one bowiem zakresem uznania odnośnie do wyboru środków, jakie chcą wdrażać i mają w tym względzie swobodę stworzenia ram dla rozwoju tych z odnawialnych źródeł energii, które uznają za najbardziej właściwe w ich sytuacji, a także uprzywilejowania jednego z tych źródeł. Za przyjęciem takiej wykładni przemawiają realizowane za pomocą dyrektywy 2009/28 cele. Z jednej strony bowiem z jej motywu 14 wynika, że zachęca ona do ciągłego rozwijania technologii, dzięki którym można pozyskiwać energię ze wszystkich rodzajów źródeł odnawialnych. Z drugiej strony z motywu 19 tej dyrektywy wynika, że państwa członkowskie powinny przyjmować orientacyjny kurs, biorąc pod uwagę optymalne połączenie technologii z zakresu efektywności energetycznej i energii ze źródeł odnawialnych. Wynika z tego, że art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2009/28 nie sprzeciwia się jako taki uregulowaniu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych". Co dalej dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy istotne Trybunał wskazał, że w jego ocenie, nie kwestionuje się tego, czy uregulowanie takie jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, stanowi przepis regulujący autoryzację umiejscawiania elektrowni wiatrowych, gdyż, jak potwierdził na rozprawie przed Trybunałem rząd polski, nie można udzielić autoryzacji na tego rodzaju umiejscowienie, jeśli nie spełnia ono określonych w tym uregulowaniu wymogów. Należało zatem uznać, że art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2009/28, w świetle którego państwa członkowskie zapewniają, że wszelkie krajowe przepisy dotyczące procedur autoryzacji, certyfikacji i licencjonowania, które są stosowane w elektrowniach wytwarzających energię elektryczną, energię ciepła lub chłodu z odnawialnych źródeł energii oraz związanej z nimi infrastruktury sieci przesyłowych i dystrybucyjnych oraz w procesie przekształcania biomasy w biopaliwa lub inne produkty energetyczne, są proporcjonalne i niezbędne ma zastosowanie w przypadku uregulowania takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych. Następnie Prokuratoria przedstawiła argumenty wskazujące na brak posiadania przez art. 4 ustawy charakteru przepisu technicznego, jak również zgodności tego przepisu z dyrektywą 2009/28. Mianowicie, w ocenie Prokuratorii Generalnej przepis ten nie jest przepisem "zakazującym produkcji przywozu, wprowadzania do obrotu lub stosowania produktu" w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2015/1535. Przepis ten nie skutkuje w szczególności - bezpośrednio ani pośrednio - zakazem wprowadzania do obrotu lub stosowania turbin wiatrowych i nie pozostawia miejsca na jedynie marginalne zastosowanie turbin wiatrowych w stosunku do tego, którego można byłoby rozsądnie oczekiwać. Uregulowanie przyjęte przez RP nie zacieśnia możliwości używania turbin wiatrowych w zakresie ich podstawowej funkcji. Nie uniemożliwia ono ponadto realizacji nowych projektów farm wiatrowych. Wręcz przeciwnie, w najbliższych latach, zainstalowana na terytorium RP moc elektrowni wiatrowych ulegnie gwałtownemu zwiększeniu, w związku z prowadzonymi od 2018 r. aukcjami odnawialnych źródeł energii. Zdaniem Prokuratorii Generalnej, art. 4 ustawy jest uregulowaniem niezbędnym i proporcjonalnym w świetle wiążącego Rzeczpospolitą Polską krajowego celu ogólnego, a w konsekwencji jest zgodny z art. 13 ust. 1 akapit pierwszy w zw. z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2009/28. Stanowisko to wynika także jednolitego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych. Przepis art. 4 ust. 1 realizuje uprawniony cel, w postaci ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony środowiska. Jest on rozwiązaniem zdatnym do realizacji zakładanego celu i koniecznym do jego osiągnięcia, co wynika zarówno z praktyki międzynarodowej (rozwiązań stosowanych w innych państwach) jak i analiz prowadzonych przez polskie instytuty naukowo-badawcze. W związku z niejednoznacznością badań, dotyczących bezpiecznej odległości elektrowni wiatrowych od zabudowań mieszkalnych, wprowadzenie tego przepisu znajduje oparcie w zasadzie ostrożności, będącej jedną z ogólnych zasad prawa UE. Ponadto, prawo UE pozostawia państwom członkowskim szeroki zakres swobody w zakresie środków podejmowanych w celu realizacji krajowego celu ogólnego. Wprowadzenie tego przepisu nastąpiło natomiast w dacie, gdy Polska osiągnęła już zakładany przez siebie na 2020 r. cel w zakresie rozwoju lądowej energetyki wiatrowej. Jak dalej wskazano, lektura uzasadnienia wyroku Eco-Wind dowodzi, że Trybunał udzielił jednoznacznej odpowiedzi tylko na drugie pytanie prejudycjalne, wprost wykluczając możliwość interpretacji art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych jako przepisu uzależniającego podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od ograniczenia terytorialnego w rozumieniu dyrektywy 2006/123/WE. W odpowiedzi na dwa pozostałe pytania, odwołujące się do przepisów dyrektyw 2015/1535 oraz 2009/28, Trybunał nałożył na sąd odsyłający obowiązek dokonania dodatkowych ustaleń, warunkujących możliwość uznania tego przepisu – odpowiednio – za podlegający notyfikacji przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 2015/1535 oraz regulację zgodną z art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2009/28. Obowiązek ten należy odczytywać przez pryzmat specyfiki działania sądów administracyjnych w Polsce i krajowego prawa procesowego. Nie ulega wątpliwości, że celem postępowania przed sądem administracyjnym jest kontrola zgodności z prawem aktu lub czynności organów administracji publicznej. Dokonanie ustaleń faktycznych, do których w wyroku Eco-Wind nawiązał Trybunał nie wpisuje się w kontrolę działalności administracji. Weryfikacja potencjalnie technicznego charakteru art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, jak i ocena jego niezbędności i proporcjonalności w świetle zapewnienia odpowiedniego udziału energii ze źródeł odnawialnych w końcowym zużyciu energii brutto, stanowią w pierwszej kolejności powinność organu. Takie stanowisko było konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na kanwie sporu dotyczącego podlegania obowiązkowi notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, będącego konsekwencją wyroku Trybunału w sprawie Fortuna. Według tej linii orzeczniczej, zgodne z unijną zasadą autonomii proceduralnej było, aby ustalenia technicznego charakteru przepisów dokonywał nie sąd administracyjny, lecz organ administracji publicznej. Prowadziło to do uchylania zaskarżonych decyzji organów (dyrektorów izb celnych), tudzież wydanych w sprawie wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i skierowaniu do organu wytycznych, aby w ramach ponownego, wszechstronnego zbadania sprawy, rozważył on (prejudycjalnie) zagadnienie przepisów technicznych w świetle relewantnego orzecznictwa Trybunału. Rozumowanie to należy mutatis mutandis zastosować także do oceny kryterium proporcjonalności na gruncie dyrektywy 2009/28. W ocenie sądu, organy administracji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. Trzeba bowiem wskazać, że przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 353 t. j.) wynika, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić jedynie w ściśle określonych przypadkach. Na s. 14 pisma Prokuratoria wskazała, że w szeregu państw lub krajów normy wysokościowe są nawet bardziej surowe niż w Polsce. Dalej należy powiedzieć, że przesłankę odmowy wydania decyzji stanowić będzie sprzeczność planowanego przedsięwzięcia z odrębnymi przepisami prawa. Taka właśnie sprzeczność z obowiązującymi przepisami prawa planowanej inwestycji zaistniała, jak prawidłowo ocenił organ odwoławczy. Stosownie do art. 6 pkt. 7 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U z 2016 r. poz. 961), która weszła w życie z dniem 16 lipca 2016 r., organy wydające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach przy wydawaniu tych decyzji zobowiązane są uwzględniać odległość zgodnie z art. 4 tej ustawy. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane elektrownie wiatrowe – od budynku mieszkalnego albo budynku, w skład którego wchodzi funkcja mieszkalna, jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik z łopatami (całkowita wysokości elektrowni wiatrowej). Z kolei według art. 15 ust. 3 ustawy jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1 przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Słusznie ocenił organ odwoławczy, że przeszkodą normatywną do wydania decyzji środowiskowej w sprawie stanowiło niespełnienie warunku koniecznego, jakim jest zachowanie odległości określonej w art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Organ właściwie ustalił, że przedsięwzięcie polega na budowie elektrowni a odległość planowanej elektrowni wiatrowej - turbiny EW 4 zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w D. od budynku mieszkalnego wynosi około 870 m, a od obszarów chronionych Natura 2000 - 1030 m. Natomiast odległość turbiny EW 5 zlokalizowanej na działce o numerze ewidencyjnym [...] położonej w D. od budynku mieszkalnego wynosi około 890 m, a od obszarów chronionych Natura 2000 - 910 m. Całkowita wysokość planowanych elektrowni wiatrowych wynosi do 155 m, a zatem zgodnie z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy odległość pomiędzy elektrownią wiatrową a zabudowaniami mieszkalnymi, oraz obszarem Natura 2000, powinna wynosić co najmniej 1 550 m. Dodać można, że ustawa z dnia 20 maja 2016 r. nie zawiera przepisów przejściowych, regulujących kwestę ich stosowania do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a tym samym mają one zastosowanie w niniejszej sprawie. Przepis art. 4 ust. 1 ustawy dotyczy także postępowań dotyczących wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z art. 1 ust. 1 ustawy wynika jednoznacznie, że określa ona warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Wskazać również należy, że z art. 6 ustawy wynika, że odległość określoną zgodnie z art. 4 uwzględniają m.in. organy wydające decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach – przy wydawaniu tych decyzji. Przepisem art. 11 ustawy wprowadzono zmiany do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odniesieniu do zarzutów naruszenia Dyrektywy 2009/28/WE, Dyrektywy 2015/1535/UE i Dyrektywy 2006/123/WE wskazać należy, że sąd orzekający podziela poglądy wyrażone w wyroku WSA w Łodzi z dnia 22.09.2017r. II SA/Łd 434/17 i WSA w Szczecinie z dnia 1.06.2017r. II SA/Sz 283/17. Sąd podziela stanowisko, że materia, regulowana ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie obejmuje przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit f powołanej Dyrektywy (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. Nie dotyczy bowiem ani produktu ani też usług, o których mowa w tejże dyrektywnie i stąd nie podlega obowiązkowi notyfikacji. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów Dyrektywy 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009 r. W ocenie Sądu nie ma podstaw do stwierdzenia, że uregulowanie minimalnych odległości lokalizowanych elektrowni wiatrowych w warunkach tej sprawy narusza zasady proporcjonalności, niezbędności, obiektywności, przejrzystości i nie dyskryminacyjnego charakteru w zakresie wprowadzanych przepisów. Trzeba bowiem mieć na względzie, że planowana inwestycja znajduje się w niedalekiej odległości (znacznie mniejszej niż planowana wysokość wieży) tak od zabudowań o charakterze mieszkaniowym, jak i terenów chronionych. Natomiast niewątpliwie wprowadzenie przepisów ustawy miało na celu zabezpieczenie zdrowia i życia ludzi oraz stworzenia określonych wymagań lokalizacyjnych wykluczających uznaniowość w wydawaniu rozstrzygnięć przez organy. Elementem ważącym dla użytkowania turbin jest niewątpliwie każdy krajowy istotny cel ogólny. Tym celem, w ocenie Sądu, jest przede wszystkim ochrona zdrowia i środowiska. Rozwijając tę myśl należy dodać, że w realizację krajowego celu ogólnego wpisuje się bezpośrednio powiązanie przesłanki odległościowej z ochroną zdrowia i ochroną środowiska. Stwierdzone zagrożenia dla tych wartości to hałas, efekt stroboskopowy - migotanie cienia i refleksów światła, promieniowanie elektromagnetyczne, skutki ryzyka oderwania fragmentów elektrowni, infradźwięki i drgania. Z drugiej strony, trzeba także mieć na względzie, że zastosowanie zielonej energii w porównaniu do alternatywnego pozyskiwania jej metodami tradycyjnymi, służy ochronie środowiska i wydaje się bezsporne, że bilans stosowania turbin wiatrowych jest korzystny dla środowiska w ogólnym ujęciu. Trybunał Sprawiedliwości uznał, że przepis wprowadzający wymóg odległościowy, co do zasady nie jest przepisem technicznym, chyba że prowadzi do marginalnego użytkowania turbin. Jednocześnie wymóg odległościowy jest usprawiedliwiony, gdy wprowadza ograniczenia motywowane bezpieczeństwem dla zdrowia i życia. Jeśli natomiast zakazy i brak możliwości lokalizacji dotyczy odległości nadmiernych, w których lokalizacja turbin w oczywisty sposób nie zagraża bezpieczeństwu i zdrowiu, (są dla niego obojętne), to tym samym zakaz lokalizacji nie może być usprawiedliwiony realizacją celu ogólnego, a jeśli prowadzi do marginalnego użytkowania turbin, to taka regulacja ma cechy przepisu technicznego uzasadniające jego pominięcie. Wskazując na kwestie ostrożnościowe, występujące licznie w normatywnych aktach unijnych trzeba przypomnieć raz jeszcze, że stan faktyczny sprawy wskazuje, iż planowane turbiny mają być zainstalowane w niedalekiej odległości nie tylko budynków przeznaczonych na zamieszkanie ludzi, ale także na terenie graniczącym z obszarem Natura 2000. Trzeba także przypomnieć o obowiązkach państw członkowskich wynikających z dyrektywy ptasiej - Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 20/7 Dyrektywa Parlamentu Europejskiego I Rady 2009/147/We z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (artykuł 3 ust.1). W świetle wymogów, o których mowa w art. 2, państwa członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zachowania, utrzymania lub przywrócenia wystarczającej różnorodności i obszaru siedlisk dla wszystkich gatunków ptaków, o których mowa w art. 1; 2. Ochrona, utrzymanie i odtwarzanie biotopów i siedlisk obejmuje przede wszystkim następujące środki:(a) tworzenie obszarów chronionych; (b) utrzymanie i zarządzanie zgodnie z potrzebami ekologicznymi siedlisk w strefach chronionych i poza nimi; (b) przywrócenie zniszczonych biotopów; (d) tworzenie biotopów. W konsekwencji, skoro odległość planowanych turbin uchybia wymogom ustawowym w podwójnym zakresie należało uznać zasadność decyzji organów obu instancji, bowiem zdaniem sądu w takich okolicznościach, w stanie faktycznym sprawy nie można mówić o braku niezbędności i proporcjonalności opisanych regulacji, na co zwraca uwagę w swoim orzeczeniu Trybunał. Konkludując, w stanie fatycznym sprawy nie zaistniały przesłanki uprawniające do pominięcia obowiązujących unormowań krajowych. Trzeba także pamiętać, że stosownie do treści art. 106 § 3 ppsa sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zatem możliwość prowadzenia postępowania dowodowego przez sądy administracyjne jest w świetle norm obowiązujących je zasad procesowych w bardzo znacznym stopniu ograniczona oraz, że § 4 tego przepisu stanowi, że fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony. Trzeba także dodać, że w świetle art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Normę tę o charakterze podstawowych zasad działania tych organów konkretyzuje art. 6 kpa, wskazując na zasadę praworządności, jako podstawę działania organów administracji publicznej. W świetle tego artykułu organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Dalej trzeba powiedzieć, że Trybunał wskazał, iż państwa członkowskie dysponują zakresem uznania odnośnie do środków, które uznają za odpowiednie do osiągnięcia obowiązkowych krajowych celów ogólnych określonych w art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2009/28 w związku z załącznikiem I do tej dyrektywy. Państwa członkowskie same decydują jakimi środkami planują wdrażać cele ogólne omawianej dyrektywy i mają w tym względzie swobodę stworzenia ram dla rozwoju tych z odnawialnych źródeł energii, które uznają za najbardziej właściwe w ich sytuacji, a także uprzywilejowania jednego z tych źródeł. Państwa unijne są uprawnione do różnego kształtowania polityki energetycznej, byleby zmierzała w ostatecznym efekcie do uzyskania tzw. neutralności energetycznej. W tej sytuacji, sąd dokonał oceny i uznał, że w kontrolowanym postępowaniu użyte środki przez ustawodawcę krajowego należy uznać za udatne. Na marginesie dotychczasowych rozważań można jeszcze dodać, że sądowi z urzędu wiadomym jest, że w ubiegłym roku Polski rynek wiatrowy odnotował wzrost, związany z uruchomieniem pierwszych farm wiatrowych zrealizowanych w wyniku aukcji z 2018 roku. Natomiast w całej Europie powstała mniejsza ilość farm wiatrowych niż w roku 2019. Nadto rząd planuje podjąć inicjatywę ustawodawczą, aby umożliwić gminom zainteresowanym inwestycjami w energetykę wiatrową przewidywać planach miejscowych budowę turbin na nowych zasadach tj. po uwzględnieniu mniejszych odległości. Jednakże ma to zostać obwarowane szeroką konsultacją w ramach miejscowej społeczności. Inaczej mówiąc, jeśli rada gminy zgodzi się na swoim terenie na rozwój OZE, to nie obejmie planu regułą 10 h. Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii zmierza do wprowadzenia zmian regulacji dotyczących inwestycji w zakresie elektrowni wiatrowych, chce utrzymać zasadę 10 h, ale ma być ona złagodzona, poprzez większą swobodę kształtowania tej polityki przez samorządy. Na koniec rozważań w tym zakresie dodać także można, że 18 lutego 2021 roku weszła w życie (z pewnymi wyjątkami) ustawa z dnia 17 grudnia 2020 r. o promowaniu energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych (Dz. U. 2021.234). Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi, zdaniem sądu, nie podlegają one uwzględnieniu. Nie podziela sąd zarzutu naruszenia Konstytucji RP w zakresie swobody działalności gospodarczej, wynikającej z art. 22 ustawy zasadniczej oraz art. 20 dotyczącego społecznej gospodarki rynkowej. Ustawodawca konstytucyjny umożliwił ograniczenie wolności działalności gospodarczej tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Unormowania zawarte w ustawie o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, określające normy odległościowe dla lokalizacji elektrowni wiatrowych mają właśnie na względzie ważny interes publiczny i nie pozostaje to w sprzeczności z konstytucyjną zasadą społecznej gospodarki rynkowej. Biorąc zaś pod uwagę negatywny wpływ na środowisko w zakresie hałasu, efektu stroboskopowego, należy mieć na względzie, że z jednej strony sama energia, uzyskana z odnawialnych źródeł niewątpliwie jest bardzo korzystna dla środowiska, ale z drugiej wskazane uciążliwości nie pozostają bez wpływu na środowisko. Nieporozumieniem wydaje się także zarzut naruszenia art. 164 i 166 Konstytucji RP. Skarżone decyzje nie mają związku z zadaniami własnymi gminy, ani zaspokajaniem potrzeb wspólnoty samorządowej. Nie znalazł też sąd podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia konstytucyjnej zasady równości przedsiębiorców, ani wynikający z art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu UE statuującego zasadę swobody przedsiębiorczości. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.