II SA/Wr 84/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. W. i M. W. na zarządzenie sędziego z dnia 23 października 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 84/17 o pozostawieniu pisma z dnia 23 września 2017 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi D. W., M. W. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 postanawia: odrzucić zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 23 października 2017 r. pozostawiono pismo skarżących z dnia 23 września 2017 r. bez rozpoznania, po uprzednim wezwaniu pełnomocnika skarżących o sprecyzowanie jakiego rozstrzygnięcia dotyczy pismo z dnia 23 września 2017 r. stanowiące zażalenie, bowiem w sprawie nie zostało wydane zarządzenie z dnia 21 sierpnia 2017 r. (jak oznaczono w zażaleniu). W wydanym zarządzeniu zakreślono termin na wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 2 października 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 64 akt sądowych). Wezwanie pozostało bezskuteczne, bowiem pełnomocnik na wezwanie w żaden sposób nie odpowiedział. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W rozpatrywanej sprawie zażalenie wniesione przez skarżących nie spełnia warunku z § 2 art. 194 p.p.s.a., bowiem zostało wniesiono po terminie do jego wniesienia. Zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom. Doręczenie odpisu zarządzenia z dnia 23 października 2017 r. pełnomocnikowi D. i M. W. nastąpiło w dniu 8 listopada 2017 r., zatem termin do wniesienia zażalenia od tego postanowienia upłynął w dniu 16 listopada 2017 r. Stąd też uznano wniesione w dniu 27 listopada 2017 r. zażalenie za niedopuszczalne, wobec czego należało je odrzucić po myśli art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 194 § 2 p.p.s.a. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.