II SA/Wr 839/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. P. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu w sprawie ze skargi P. K. P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu z dnia [...] r., znak [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązku wyposażenia części biurowej budynku w wewnętrzną instalację hydrantową postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

P. K. P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, Spółka) za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu z dnia [...] r., znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Miejskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Jeleniej Górze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany ostatecznej decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązku wyposażenia części biurowej budynku w wewnętrzną instalację hydrantową. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, że decyzja umożliwia podjęcie środków egzekucyjnych podczas gdy skarżąca dąży do realizacji nałożonego obowiązku dobrowolnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu art. 61 § 3 u.p.p.s.a wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu którego wykonanie ma być wstrzymane i który kwalifikuje się do wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów administracyjnych dotyczy bowiem tylko tych aktów które podlegają wykonaniu, tj. korzystają z przymiotu wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie (w sposób dobrowolny lub przymusowy) zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie administracyjnym (zob. J.P. Tarno, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Zatem wykonalne są akty, które zobowiązują ich adresatów do powinnego zachowania lub zakazują im określonego zachowania oraz akty, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, jak i akty, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Zgodnie w powyższym, przymiotu wykonalności co do zasady nie posiadają akty odmowne oraz konstytutywne akty uprawniające, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nich stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.). Podleganie wykonaniu dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne. Nie można w związku z tym mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/GI 2121/11, publ. Lex nr 1296289). W niniejszej sprawie strona skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji Dolnośląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we Wrocławiu utrzymującej w mocy odmowną, a więc niewykonalną, decyzję Miejskiego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej w Jeleniej Górze z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą zmiany ostatecznej decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązku wyposażenia części biurowej budynku w wewnętrzną instalację hydrantową. W świetle powyższych uwag decyzja ta nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu wykonania takiej decyzji. Nie obliguje ona bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakłada również uprawnień, ale przede wszystkim jest aktem, który nie podlega wykonaniu. Jest to zatem rodzaj aktu prawnego – co należy podkreślić – nienoszącego znamion wykonalności. Uzupełniająco Sąd zauważa, że niezależenie od prezentowanych niekiedy w orzecznictwie i doktrynie rozbieżnych poglądów co do aktów, które możliwe są do wykonania (a zatem można wstrzymać ich wykonanie) nie budzi kontrowersji stanowisko, że co do zasady nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji odmownych, czy też aktów prawa procesowego (A. Krawczyk, Wykonalność aktu i czynności organu administracji publicznej, Warszawa 2013, s. 98-121, 221, 230, 233 oraz 263-266) – (vide: Małgorzata Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 152 Kodeksu postępowania administracyjnego, stan prawny: 2014.05.11, Lex). Niezależnie od powyższego zawarty w przedłożonej Sądowi skardze wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie został uzasadniony w sposób pozwalający na uznanie, że spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu. Rozpatrując bowiem wniosek skarżącego w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch przesłanek pozytywnych, którymi są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Omawiany przepis nie nakłada przy tym na stronę obowiązku udowodnienia wyżej wskazanych przesłanek. Wnioskodawca musi jednakże uprawdopodobnić ich zaistnienie. W niniejszej sprawie zaistnienie ustawowych przesłanek strona upatruje w możliwości przeprowadzenia wobec niej postępowania egzekucyjnego. Wskazać jednak należy, że decyzja stanowiąca przedmiot skargi (o odmowie zmiany decyzji ostatecznej) nie może stanowić podstawy ewentualnego postępowania egzekucyjnego, skoro – jak wcześniej wskazano – nie podlega wykonaniu. Nie zachodzi bezpośredni związek pomiędzy tą decyzją a ewentualnym postępowaniem egzekucyjnym, zatem nawet gdyby hipotetycznie doszło do jej wstrzymania, nie będzie to stanowić przeszkody do wszczęcia postępowania zmierzającego do przymusowego wykonania decyzji ostatecznej z [...] r. Mając zatem na względzie zaistniałe w sprawie okoliczności stanu faktycznego i kierując się dyspozycją art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia