II SA/Wr 811/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halika Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.B. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia w całości postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy tarasu postanawia odrzucić skargę.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Jak wynika z oświadczenia skarżącej zawartego w piśmie z dnia 20 grudnia 2016 r. i dołączonej do niego kserokopii decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. z dnia [...] r. Nr [...] przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest akt podjęty przez organ pierwszej instancji, od której – jak wskazano w pouczeniu - przysługiwało skarżącej prawo wniesienia do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w terminie czternastu dni od daty jej doręczenia. Co też skarżąca uczyniła. W odpowiedzi na skargę PINB wskazał, że w dniu 14 listopada 2016 r. do DWINB wpłynęła skarga S. B., która spełniała kryteria zakwalifikowania jej jako środka odwoławczego, w związku z tym DWINB przekazał niniejsze odwołanie do organu pierwszej instancji. PINB nie znalazł podstaw do zmiany swojej decyzji i przekazał odwołanie do organu drugiej instancji. Jednocześnie PINB poinformował, że akta sprawy zostały przekazane wraz z odwołaniem do DWINB. Stąd należało uznać skargę za niedopuszczalną, co obligowało do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.. Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia.