II SA/Wr 807/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2026 r. sprawy ze skargi "G. " sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2025 r. nr SKO 4121.54.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako budowa tymczasowego biurowo-socjalnego obiektu budowalnego o konstrukcji kontenerowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 500 zł (słownie: pięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją z 05.08.2025 r. (nr SKO 4121.54.2025) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, po rozpatrzeniu odwołania G. sp. z o.o., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z 25.02.2025 r. (nr 89/2025) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako budowa tymczasowego biurowo-socjalnego obiektu budowlanego o konstrukcji kontenerowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (w ramach postępowania naprawczego), przewidzianej do realizacji na terenie położonym przy skrzyżowaniu ulic: [...] oraz [...] we W. (działka nr [...], obręb K.). Jak wynika z akt sprawy G. sp. z o.o. wnioskiem z 30.06.2023 r., uzupełnionym 31.07.2024 r. oraz 10.08.2024 r., zwróciła się do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie tymczasowego biurowo-socjalnego obiektu budowlanego o konstrukcji kontenerowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na opisanej nieruchomości. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji decyzją z 12.10.2023 r. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania U. S. i K. S. oraz P. sp. z o.o., SKO we Wrocławiu decyzją z 20.12.2023r. uchyliło wspomnianą wyżej decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji ze względu na pominięcie przy wydaniu decyzji podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Kontynuując postępowanie Prezydent W. przeprowadził oględziny nieruchomości, które wykazały, że na terenie działki nr [...] znajduje się już obiekt o konstrukcji kontenerowej. Ponadto organ pozyskał do sprawy postanowienie PINB dla miasta W. z 06.12.2023 r. (nr 2409/2023), wydane na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1, ust. 3 i 4 u.p.b., w przedmiocie wstrzymania budowy o konstrukcji modułowej, realizowanej na terenie działki nr [...] przez G. sp. z o.o. W związku z powyższym zwrócono się do inwestora o wyjaśnienie zaistniałego stanu faktycznego. W dniu 24.04.2024 r. pełnomocnik inwestora złożył wyjaśnienia w których opisał stan faktyczny istniejący na nieruchomości objętej wnioskiem. Wskazał, że kontener znajdujący się na działce został tam posadowiony w celu jego czasowego przechowywania. Składowanie kontenerów odbywa się w stanie ich tymczasowego połączenia, aby zapobiegać odkształcaniu konstrukcji i zapewnieniu ich szczelności. Podał, że intencją spółki jest uzyskanie warunków zabudowy, a dalej złożenie wniosku o pozwolenie na budowę dla tymczasowego obiektu budowlanego. Wskazał, że złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy nie dotyczy zalegalizowania istniejącego obiektu budowlanego. Planowane miejsce budowy obiektu po uzyskaniu warunków zabudowy nie jest miejscem, w którym aktualnie składowany jest kontener. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z 25.06.2009 r., sygn. akt II SA/Gl 113/09, pełnomocnik spółki zauważył, że realizacja inwestycji objętej wnioskiem o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowy, nie uprawnia do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Organ zobowiązany jest wniosek rozpatrzeć merytorycznie przez ustalenie żądanych warunków lub odmowę ich ustalenia. Nadto wskazał, że skoro procedura legalizacyjna rozpoczyna się na wniosek strony, to całkowicie nietrafne jest stanowisko, że warunki zabudowy mogą zostać wydane dopiero po wydaniu postanowienia przez PINB, skoro przepisy prawa budowalnego wymagają wykazania zgodności legalizowanej budowy z warunkami zabudowy. W celu weryfikacji stanu prawnego obiektu znajdującego się na działce nr [...] wystąpiono do PINB o udzielenie informacji czy prowadzone jest postępowanie w sprawie legalizacji samowolnego posadowienia obiektu budowlanego o konstrukcji kontenerowej na terenie objętym wnioskiem. W odpowiedzi PINB poinformował, że prowadzone jest legalizacyjne postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku o konstrukcji modułowej na działce nr [...]. Po otrzymaniu tych wyjaśnień, Prezydent W. decyzją z 25.06.2024 r. ustalił na rzecz wnioskodawcy warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej budowę tymczasowego biurowo-socjalnego obiektu budowlanego o konstrukcji kontenerowej wraz z niezbędną Infrastrukturą techniczną (w ramach postępowania naprawczego). W wyniku rozpoznania odwołania wnioskodawcy SKO we Wrocławiu decyzją z 21.10.2024 r. uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi ze względu na nieprawidłowy sposób określenia frontu działki objętej wnioskiem i co się z tym bezpośrednio wiązało - nieprawidłowy sposób wyznaczenia obszaru analizowanego. Ponadto SKO przyznało rację odwołującej się stronie, że istnieje możliwość wyznaczenia od ul. [...] nieprzekraczalnej linii zabudowy a nie obowiązującej jak ustalił organ. SKO podzielił natomiast stanowisko organu I instancji, który na podstawie wyjaśnień PINB, ustalił warunki zabudowy w ramach postępowania naprawczego, który to fakt kwestionowała odwołująca się spółka. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent W. decyzją z 25.02.2025 r. ustalił na rzecz G. sp. z o.o. warunki zabudowy opisanego wyżej terenu dla inwestycji określonej jako budowa tymczasowego biurowo-socjalnego obiektu budowlanego o konstrukcji kontenerowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (w ramach postępowania naprawczego). Odwołanie od tej decyzji wniosła spółka. W odwołaniu zauważono, że z treści decyzji wynika, iż warunki zabudowy zostały wydane w ramach postępowania naprawczego, co oznacza, że mogą być wykorzystane tylko w tym celu. Autor odwołania takie ograniczenie uznał za nieuzasadnione, gdyż odwołująca się strona rozważa posadowienie obiektu kontenerowego w innym miejscu na nieruchomości niż to na którym on faktycznie się znajduje. Wyjaśniono, że takie postępowanie miałoby na celu wykonanie obowiązków związanych z ewentualną rozbiórką obiektu, przy czym rozbiórka miałaby polegać na usunięciu kontenera z miejsca, które obecnie on zajmuje. Niemniej jednak w celu posadowienia kontenera w innym miejscu konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia w trybie art. 30 u.p.b. W tym celu konieczne jest dołączenie warunków zabudowy wskazujących na zgodność zaprojektowanego obiektu z wydanymi warunkami zabudowy. W związku z powyższym wskazano, aby przenieść kontener w inne miejsce konieczne byłoby dokonanie tego zgodnie z warunkami zabudowy, które zawierają zastrzeżenie o tym, że są wydawane w ramach postępowania naprawczego. W ocenie autora odwołania, skreślenie budzących wątpliwość sformułowań nie będzie oznaczało, że warunki wydane zostały dla już zrealizowanej inwestycji, gdyż spółka rozważa przeniesienie kontenera w inne miejsce na tej samej działce, co oznacza, że nie będzie to ta sama inwestycja, która została już zrealizowana (w opinii organów nadzoru budowlanego). Dlatego warunki zabudowy nie powinny zawierać zastrzeżeń o wydaniu ich w ramach postępowania naprawczego. Powołaną na wstępie decyzją z 05.08.2025 r. SKO we Wrocławiu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 59 ust. 1 u.p.z.p., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Motywując takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy podkreślił, że wnioskowane przez spółkę zamierzenie zostało zrealizowane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Podzielając poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych (m.in. w wyroku NSA z 28.09.2010 r., sygn. akt II OSK 756/09 oraz w wyroku WSA we Wrocławiu z 04.03.2010 r., sygn. akt II SA/Wr 595/09), Kolegium przyjęło, że samowolne zrealizowanie inwestycji nie stanowi o bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy. Realizacja inwestycji nie zamyka drogi do wydania decyzji o warunkach zabudowy uregulowanej przepisami u.p.z.p. W związku z takim stanowiskiem oraz na postawie wybranych orzeczeń sądów administracyjnych, SKO przyjęło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanych lub będących w toku dopuszczalne jest wyjątkowo - w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Nie jest dopuszczalne, aby inwestor inicjował postępowanie co do ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego (tak NSA w wyroku z 16.06.2021 r., sygn. akt II OSK 2665/21). Wobec powyższego Kolegium wskazało, że w aktach sprawy znajduje się postanowienie PINB z 06.12.2023 r. (nr 2409/2023) o wstrzymaniu budowy budynku o konstrukcji modułowej, realizowanej na terenie działki nr [...], AM – [...], obręb K., u zbiegu ulic [...] i [...] we W., przez G. sp. z o. o. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W postanowieniu tym organ nadzoru budowlanego poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację tego obiektu budowlanego oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o jego legalizacji. Kolegium zauważyło przy tym, że postanowienie to zostało utrzymane w mocy - po rozpatrzeniu zażalenia spółki - postanowieniem DWINB z 24.01.2024 r. (nr 122/2024). Skarga wywiedziona na to postanowienie do WSA we Wrocławiu została oddalona w całości wyrokiem z 04.02.2025 r., sygn. akt II SA/Wr 261/24. Ponadto Kolegium powołało się na pismo PINB z 21.05.2024r., w którym organ poinformował o prowadzeniu postępowanie administracyjne w sprawie budowy budynku o konstrukcji modułowej na działce nr [...] (postępowanie legalizacyjne). Wobec takich ustaleń Kolegium uznało, że organ lokalizacyjny miał podstawę prawną do wszczęcia postępowania lokalizacyjnego i ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej. Postępowanie lokalizacyjne dla zamierzenia już zrealizowanego (a z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie), jest ściśle związane z postępowaniem legalizacyjnym, o którym mowa w art. 48 i nast. u.p.b. Zasadne było więc wskazanie przez organ I instancji w osnowie zaskarżonej decyzji, że została ona wydana w ramach postępowania naprawczego. Dlatego Kolegium uznało za niedopuszczalne uwzględnienie wniosku odwołującej się spółki o skreślenie z treści decyzji słów "w ramach postępowania naprawczego". Zdaniem Kolegium, istotna w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność, że ustalenie warunków zabudowy dla opisanego w osnowie - zrealizowanego - obiektu budowlanego było możliwe dlatego, że dokonano tego w związku z trwającym postępowaniem naprawczym, zmierzającym do legalizacji samowoli budowlanej. Podkreślono, że poza postępowaniem naprawczym ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy - wobec zrealizowania inwestycji - nie jest dopuszczalne. Niezależenie od powyższego Kolegium uznało, że inwestycja respektuje zasadę dobrego sąsiedztwa, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia, że koliduje ona z zabudową na obszarze analizowanym w stopniu uzasadniającym odmowę ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło również, że ustalenie parametrów dla wnioskowanej zabudowy nastąpiło zgodnie z u.p.z.p. oraz zgodnie z regułami zawartymi w rozporządzeniu planistycznym mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu G. sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając SKO we Wrocławiu: 1). utrzymanie w mocy decyzji zawierającej postanowienie, że jest ona wydawana "w ramach postępowania naprawczego", pomimo wskazania przez skarżącą stronę, że zamierza skorzystać z decyzji w celu realizacji nowej inwestycji polegającej na umieszczeniu kontenera w innymi miejscu działki niż w którym znajduje się one obecnie; 2). brak odniesienia się w uzasadnieniu do kwestii przeniesienia kontenera w inne miejsce, a co za tym idzie do braku tożsamości pomiędzy inwestycją, która w ocenie organów nadzoru budowlanego została zrealizowana, a inwestycją, która dopiero może zostać zrealizowana. W uzasadnieniu takich zarzutów skargi jej autor m.in. podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że skreślenie budzących wątpliwość sformułowań nie będzie oznaczało, że warunki zabudowy wydane zostały dla już zrealizowanej inwestycji, gdyż jak już wcześniej wielokrotnie wskazywała spółka, zamierza ona przenieść kontener w inne miejsce na tej samej działce, co oznacza, że nie będzie to ta sama inwestycja, która została już zrealizowana. Odpowiadając na skargę SKO we Wrocławiu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych powodów niż w niej podniesiono. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) - dalej "p.p.s.a.". Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Zasadnicza oś sporu pomiędzy stronami dotyczy odpowiedzi na pytanie czy organ prawidłowo oznaczył inwestycję "budowa tymczasowego biurowo-socjalnego obiektu budowlanego o konstrukcji kontenerowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną (w ramach postępowania naprawczego)". Spór dotyczy wskazania w osnowie decyzji o warunkach zabudowy, że została ona wydana "w ramach postępowania naprawczego". SKO we Wrocławiu, wobec bezsporności ustalenia, że objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zamierzenie budowlane zostało zrealizowane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, uznało za niedopuszczalne wykreślenie z osnowy decyzji słów "w ramach postępowania naprawczego". Powyższe stanowisko uzasadniło ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, że w takim przypadku, wydanie warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanej lub będącej w toku jest dopuszczalne wyjątkowo, w sytuacji nałożenia na inwestora przez organ nadzoru budowlanego obowiązku przedłożenia tej decyzji w ramach postępowania zmierzającego do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Kolegium za niedopuszczalne uznało, aby inwestor inicjował postępowanie dotyczące ustalenia warunków zabudowy niezależnie od działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego. Strona skarżąca z kolei stoi na stanowisku, że skreślenie tych słów z osnowy decyzji, nie będzie oznaczało, że warunki zabudowy zostały wydane dla już zrealizowanej inwestycji, gdyż rozważa ona przeniesienie kontenera w inne miejsce na tej samej działce, co oznacza, że nie będzie ona tożsama z inwestycją, która już została zrealizowana. Konsekwentnie przy tym podtrzymuje stanowisko, że złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy, nie dotyczy zalegalizowania istniejącego obiektu budowlanego. Wniosek o legalizację został przy tym złożony z ostrożności procesowej, na wypadek niekorzystnego rozstrzygnięcia dotyczącego postanowienia PINB z 06.12.2023 r. w przedmiocie wstrzymania budowy budynku o konstrukcji modułowej. Problem wymagający rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w realiach tego konkretnego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zaistniały wskazywane w orzecznictwie warunki, których spełnienie, uprawnia na zasadzie wyjątku, organ lokalizacyjny do ustalenia warunków zabudowy w stosunku do inwestycji już zrealizowanej lub będącej w toku. W ocenie Sądu, uwzględniając zebrany w sprawie materiał aktowy, takie warunki nie zaistniały z następujących powodów. Po pierwsze nie można zapominać, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącej spółki. Nie trzeba przy tym nikogo przekonywać, że ustalenie warunków zabudowy następuje tylko na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.), a nigdy z urzędu, który powinien spełniać wymogi przewidziane w art. 63 k.p.a. oraz określone w art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wniosek inwestora wyznacza zatem podmiot, przedmiot i zakres rozstrzygnięcia w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, co w konsekwencji oznacza, że organ związany jest treścią tego żądania, aczkolwiek przyjmuje się w orzecznictwie, że określenie parametrów nowej zabudowy leży już w gestii samego organu prowadzącego takie postępowanie, który w zależności od wyników analizy może doprowadzić do określenia warunków inwestycji w sposób odmienny od wstępnie proponowanych przez inwestora (zob. wyrok WSA w Lublinie w sprawie II SA/Lu 770/25; wyrok WSA w Poznaniu z 03.07.2025 r., sygn. akt IV SA/Po 460/25; wyrok WSA w Gdańsku z 04.02.2026 r., sygn. akt II SA/Gd 1002/25). Inaczej mówiąc, organ lokalizacyjny nie jest bezwzględnie związany poszczególnymi parametrami technicznymi opisującymi planowane zamierzenie, pozostając jednak związanym co do jego rodzaju. Po drugie, wychodząc od zasad ogólnych postępowania administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że w sytuacji, gdy wniosek inicjujący postępowanie budzi wątpliwości organu co do treści zawartego w nim żądania, co może być również powodowane zmianami w stanie faktycznym, które wystąpiły w toku prowadzonego postępowania, organ ten zobowiązany jest ustalić rzeczywistą treść tego żądania, wyczerpująco przy tym informując wnoszącego podanie o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. Inaczej mówiąc, w przypadku postępowania wszczętego na wniosek, to do strony inicjującej takie postępowanie należy ostatnie słowo w przedmiocie interpretacji i rozumienia żądania zawartego w takim wniosku. Po trzecie należy zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest co do zasady przed rozpoczęciem realizacji inwestycji, na etapie poprzedzającym wystąpienie inwestora z wnioskiem o pozwolenie na budowę. Jak trafnie wskazało Kolegium, szczególnym przypadkiem wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej bądź będącej w toku jest postępowanie w sprawie samowoli budowlanej (art. 48 i nast. u.p.b.), w ramach którego decyzja o warunkach zabudowy pełni wyjątkową rolę dokumentu legalizacyjnego (art. 48b ust. 2 pkt 1 u.p.b.). Jednocześnie można zasygnalizować, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zrealizowanej nie jest wykluczone także w ramach toczącego się przed organami nadzoru budowlanego postępowania naprawczego uregulowanego przepisami art. 50-51 u.p.b. Należy zatem rozróżnić tryb wydawania warunków zabudowy dla obiektu mającego dopiero powstać od prowadzonego przed organem nadzoru budowlanego trybu legalizującego obiekt budowlany zrealizowany w warunkach samowoli budowlanej. W trym drugim trybie, ubieganie się przez inwestora o decyzję ustalającą warunki zabudowy musi pozostać w ścisłym związku z postępowaniem legalizacyjnym, w ramach którego jest wydane - na postawie art. 48b ust. 2 pkt 1 lub ust. 3 pkt 1 u.p.b. - postanowienie nakładające obowiązek przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W stanie faktycznym niniejszej sprawy niewątpliwie nie mamy do czynienia z przypadkiem, w którym skarżąca spółka wystąpiła o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zrealizowanej inwestycji, aby następnie taką decyzję przedłożyć do organu nadzoru budowalnego dla potrzeb postępowania legalizującego. Również organ nadzoru budowlanego nie wydał postanowienia nakładającego na spółkę obowiązek przedłożenia takiej decyzji. Poza postanowieniem wstrzymującym roboty budowlane i informującym o możliwości wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania legalizacyjnego (taki wniosek spółka złożyła), z akt administracyjnych nie wynika, aby organ nadzoru budowlanego wydał postanowienie, o którym mowa w art. 48b u.p.b. Co równie istotne, skarżąca spółka rozpytana przez organ I instancji na okoliczność ustaleń dokonanych podczas oględzin w dniu 21.03.2024 r., w piśmie z 24.04.2024 r. wypowiedział się kategorycznie, że jej zamiarem nie jest legitymowanie się decyzją o warunkach zabudowy dla potrzeb postępowania legalizacyjnego. Skarżąca spółka, pomimo poinformowania jej konsekwencjach prawnych dotyczących zrealizowania zamierzenia budowlanego przez ustaleniem dla niego warunków zabudowy, oświadczyła, że nie zamierza w tym zakresie modyfikować wniosku i oczekuje, że zainicjowane przez nią postępowanie zostanie zakończone merytorycznym rozstrzygnięciem przez ustalenie żądanych warunków lub odmowę ich ustalenia. W przedstawionych okolicznościach sprawy, w ocenie Sądu, orzekające organy błędnie przyjęły, że możliwym było - bez wniosku spółki – dokonanie modyfikacji jej żądania poprzez dopisanie w osnowie decyzji, że warunku zabudowy zostały wydane "w ramach postępowania legalizacyjnego". Takiej treści rozstrzygnięcie wykracza poza granice żądania zawartego we wniosku inicjującym postępowanie i dlatego należy je uznać za niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję SKO we Wrocławiu z 05.08.2025 r. a także poprzedzającą ją decyzję Prezydenta W. z 25.02.2025r., albowiem zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., które miało wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 61 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji zastosuje się do oceny prawnej i wytycznych zawartych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. W szczególności wezwie inwestora do jednoznacznego oświadczenia się, wobec chaotycznych twierdzeń zawartych w odwołaniu i skardze, w przedmiocie żądania zawartego we wniosku o udzielenie warunków zabudowy. Złożenie w tym zakresie wyjaśnień jest tym bardziej niezbędne jeśli się zauważy, że do pierwotnego wniosku została dołączona koncepcja zagospodarowania terenu (k. 1/6), która pokazuje planowaną lokalizację tymczasowego budynku kontenerowego w tym samym miejscu, w którym obecnie się on znajduje. W zależności od udzielonej odpowiedzi obowiązkiem organu lokalizacyjnego będzie wyciągnąć procesowe tego konsekwencje, oceniając przy tym, czy możliwym jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia, które zlokalizowane ma zostać w innej części działki nr [...] (ustalenie warunków zabudowy dla części działki). Ponadto organ I instancji ustali na jakim etapie znajduje się postępowanie legalizacyjne. W zależności od wyników powyższych ustaleń nie będzie w sprawie również wykluczone przyjęcie, że wniosek spółki o ustalenie warunków zabudowy nie może zostać rozpoznany merytorycznie, a postępowanie w tym zakresie powinno zostać uznane za bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Samowolne zrealizowanie inwestycji nie stanowi bowiem o bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy wyłącznie w sytuacji, gdy strona ubiegająca się o taką decyzję wyraźnie zadeklaruje w tym zakresie stanowisko, że złożony wniosek o wydanie warunków zabudowy dotyczy zalegalizowania istniejącego obiektu budowlanego. Organ lokalizacyjny nie może tego bez zgody strony zmienić. O kosztach postępowania, na które składa się kwota 500 zł tytułem wpisu od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.