II SA/Wr 777/19

Dnia 3 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Asesor WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Protokolant: specjalista Marta Klimczak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku hotelowego nr 1.1 wraz z lokalami usługowymi i biurowym oraz budynku hotelowego nr 1.2 wraz z lokalem usługowym w zespole budynków hotelowo-usługowo-biurowych wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z [...].10.2019 r. (nr [...]) Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] SA, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...].04.2019 r. (nr [...]), zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą na rzecz [...] sp. z o. o. [...] sp. k. pozwolenia na budowę budynku hotelowego nr [...] wraz z lokalami usługowymi i biurowym oraz budynku hotelowego [...] wraz z lokalem usługowym w zespole budynków hotelowo-usługowo-biurowych wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. [...] we [...], na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], w obrębie [...]. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ zaznaczył, że jest to już druga decyzja w sprawie, bowiem wcześniejszą decyzją z [...].01.2019 r., nr [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z [...].08.2018 r., nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono inwestorowi pozwolenia na budowę opisanych na wstępie budynków. Obecnie organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany przedłożony przez inwestora spełnia wszystkie wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186, ze zm.) – dalej jako "u.p.b.". Teren inwestycji znajduje się w obszarze obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] [...][...] we [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] Nr [...] z [...].12.2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2010 r. Nr [...], poz. [...], dalej: uchwała). Oznaczony jest funkcją 4AG. Zgodnie z § 19 ust. 1 uchwały, dla terenu oznaczonego na rysunku planu tym symbolem ustala się następujące przeznaczenie: aktywność gospodarcza (pkt 1); usługi I (pkt 2); usługi II (pkt 3); zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (pkt 4); rozrywka (pkt 5); obiekty hotelowe, z zastrzeżeniem § 19 ust. 2 pkt 1 uchwały wykluczającego motele (pkt 6); poradnie medyczne (pkt 7); pracownie medyczne (pkt 8); obiekty naukowe i badawcze (pkt 9); policja i służby ochrony (pkt 10); straż pożarna (pkt 11); stacje paliw (pkt 12); lotniska, z zastrzeżeniem ust. 2 pkt 2 (pkt 13); telekomunikacja (pkt 14); wody powierzchniowe (pkt 15); bocznice kolejowe (pkt 16); place (pkt 17); sport i rekreacja (pkt 18); infrastruktura drogowa (pkt 19); urządzenia infrastruktury technicznej (pkt 20). Wojewoda podkreślił, że według § 4 ust. 1 pkt 16 uchwały planistycznej obiekty hotelowe, to budynki niemieszkalne zakwaterowania turystycznego, w tym hotele, motele, pensjonaty, gospody, schroniska turystyczne, wraz z obiektami towarzyszącymi, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu. Wojewoda dokonał przy tym analizy przepisów ustawy z 29.08.1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1553, ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarski i Pracy z 19.08.2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których świadczone są usługi hotelarskie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2166). Wojewoda podkreślił, że z tej definicji zawartej w uchwale planistycznej wynika, iż pojęcie obiektów hotelowych w rozumieniu przyjętym przez lokalnego prawodawcę jest szersze niż ustawowe pojęcie obiektów hotelarskich, ponieważ oprócz obiektów hotelarskich (wymienionych przykładowo) oraz gospód (które nie należą do obiektów hotelarskich), obejmuje także inne obiekty pełniące tę samą funkcję (obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu). Wobec tego podzielił ocenę organu I instancji co do kwalifikacji projektowanej zabudowy jako obiektu hotelowego w rozumieniu zarówno uchwały planistycznej jak i przepisów powszechnie obowiązujących (obiekty hotelowe, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 16 uchwały, to zarówno obiekty hotelarskie (hotele, motele, pensjonaty, itd.), jak też tzw. inne obiekty, w których są świadczone usługi hotelarskie). Według Wojewody w tej ostatniej kategorii mieszczą się projektowane dwa budynki wielofunkcyjne i wobec tego zatwierdzony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami uchwały w zakresie dotyczącym przeznaczenia terenu. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w odwołaniu, Wojewoda zauważył, że wymagania co do wyposażenia oraz zakresu świadczonych usług, w tym usług gastronomicznych dla poszczególnych rodzajów i kategorii obiektów hotelarskich, w których są świadczone usługi hotelarskie, określono w rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy z 19.08.2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów. Wymagania te uszczegółowiono w załącznikach do rozporządzenia - dla poszczególnych rodzajów obiektów hotelarskich (w tym także dla hoteli, moteli i pensjonatów z uwzględnieniem kategorii oznaczonych gwiazdkami), a także innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że brak usług gastronomicznych w programie użytkowym spornej inwestycji, pozostaje bez wpływu na kwalifikację projektowanych obiektów jako obiektów hotelowych, które nie są obiektami hotelarskimi w ustawowym pojęciu. Z treści załączników wynika bowiem jednoznacznie, że minimalne wymagania, jakim powinny odpowiadać hotele, w tym w zakresie urządzenia i wielkości holu recepcyjnego oraz świadczonych usług (także gastronomicznych), nie dotyczą innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Wojewoda stwierdził również, że planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami uchwały planistycznej dotyczącymi ukształtowania zabudowy i zagospodarowania w zakresie: liczby kondygnacji naziemnych, udział obszaru zabudowanego, powierzchni terenu biologicznie czynnego, wymiaru pionowego budynku, obsługi komunikacyjnej inwestycji, minimalnej liczby miejsc postojowych. W ocenie Wojewody nie ma również podstaw do uznania, że projekt budowlany nie spełnia wymagań wynikających z warunków technicznych. W tym zakresie wskazał, że w niniejszej sprawie analiza nasłonecznienia i przesłaniania inwestycji sporządzona przez mgr inż. architekta D. K. (Projekt budowlany, str. 53), wskazuje, że projektowana zabudowa hotelowo-usługowo-biurowa nie wpłynie negatywnie na naturalne oświetlenie istniejących budynków przemysłowych zlokalizowanych od północno zachodniej strony terenu zainwestowania. Wskazał przy tym, że przepisy dotyczące zapewnienia nasłonecznienia pokojów mieszkalnych przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00-17:00 (zgodnie z § 60 rozporządzenia) nie mają zastosowania do budynków przemysłowych na sąsiedniej działce nr [...]. Analiza projektu budowlanego pozwala także przyjąć, że realizacja spornego zamierzenia nie spowoduje pogorszenia standardów nasłonecznienia lokali w sąsiednim budynku biurowym na działce nr [...], ponieważ budynek ten nie jest w ogóle zacieniany przez projektowany budynek nr [...]. Odnosząc się z kolei do dołączonych do odwołania graficznych analiz nasłonecznienia i przesłaniania inwestycji, Wojewoda stwierdził, że nie zostały one podpisane - nie wiadomo kto je sporządził i w oparciu o jaką metodykę, ani nawet na jakim podkładzie mapowym. Ponadto formułowane w tym zakresie uwagi odwołującej się spółki organ odwoławczy uznał za chybione i w kwestiach funkcji projektowanych budynków oraz przesłaniania i nasłonecznienia organ ten odsyła do powyższych ustaleń. Wojewoda stwierdził, że na ocenę możliwości udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę nie ma wpływu zarzut dotyczący zabudowy nieruchomości w sposób niezgodny z celem użytkowania wieczystego. Wskazał, że z akt sprawy wynika, że inwestor jest użytkownikiem wieczystym działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], w obrębie [...] we [...]. W świetle art. 32 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 3 pkt 11 u.p.b. inwestor posiada zatem prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wojewoda uznał też za bezpodstawny zarzut polegający na braku decyzji środowiskowej dla spornego zamierzenia, ponieważ zgodnie z § 3 pkt 55 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na obszarach innych niż obszary objęte formami ochrony przyrody (o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody) lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, zalicza się zabudowę usługową objętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 4 ha. Powierzchnia zabudowy przedmiotowego zamierzenia wynosi [...] ha, czyli ponad 15 razy mniej niż wynosi minimalna powierzchnia zabudowy mieszkaniowej kwalifikująca się do objęcia procedurą oddziaływania na środowisko uregulowaną w ustawie środowiskowej. Wojewoda stwierdził także, że przedłożony przez odwołującą spółkę wydruk komputerowy nt. [...] - apartamenty pod klucz we [...] jest tekstem edytowanym na komputerze, względnie skopiowanym z jakiejś strony internetowej - jakiej i z kiedy nie wiadomo, gdyż danych takich nie zawiera i bezsprzecznie nie jest wydrukiem internetowym. Z samej jego treści nie wynika również, że dotyczy bezsprzecznie przedmiotowego zamierzenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka [...] SA (dalej jako "skarżąca strona lub spółka"). Zarzuciła Wojewodzie naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1). art. 233 w zw. z art. 239 k.c., poprzez przyjęcie, że inwestor posiada uprawnienie do dysponowania nieruchomością na wskazany cel, w sytuacji, gdy z pism Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji Urzędu Miejskiego [...] z [...].07.2018 r. i [...].08.2018 r. wynika, że inwestor dopiero wystąpił o zmianę celu, na jaki może zostać przeznaczona nieruchomość przez użytkownika wieczystego i trwają negocjacje w tym przedmiocie; 2). art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2, art. 4 w zw. z art. 3 pkt 11 u.p.b., poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, chociaż złożone oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane nie odpowiada prawdzie, dlatego że cel, na jaki może zostać przeznaczona nieruchomość przez użytkownika wieczystego nie odpowiada zamierzeniu inwestora; 3). art. 6 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 4 u.p.b. w zw. z przepisami rozporządzenia z 19.08.2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie, poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że budynki nie spełniają ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie definicji obiektu hotelowego oraz wymagań rozporządzenia w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie; 4). art. 59, art. 71, art. 72 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. a tiret drugi, pkt 56 lit. b oraz pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i art. 35 u.p.b., poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę mimo braku uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji oraz braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1). art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i art. 7 k.p.a., poprzez brak uwzględnienia i rozpatrzenia podnoszonej przez strony okoliczności, że rzekome pokoje hotelowe już obecnie są oferowane przyszłym nabywcom jako obiekty mieszkalne, o czym świadczą informacje zawarte na stronie internetowej inwestora; 2). art. 7 k.p.a., poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że działanie inwestora zmierza do obejścia przepisów prawa, tj. przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ projektowany obiekt to ewidentnie budynek mieszkalny wielorodzinny, a nie hotel, jak określono we wniosku inwestora i tym samym inwestor wprowadzając w błąd organ administracji zmierza do obejścia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wybudowanie budynku nie spełniającego ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie definicji obiektu hotelowego. Rozwijając zarzuty skargi jej autor podtrzymał dotychczasowe stanowisko na temat wadliwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dowodził, że o tym, czy dany podmiot posiada odpowiedni tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, rozstrzyga treść przysługującego mu prawa. W przypadku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste w celu wybudowania na gruncie budynków lub innych urządzeń umowa musi określać: termin rozpoczęcia i zakończenia robót, rodzaj budynków lub urządzeń, a także obowiązek ich utrzymywania w należytym stanie, warunki i termin odbudowy w razie zniszczenia albo rozbiórki budynków lub urządzeń w czasie trwania użytkowania wieczystego (art. 239 § 1 i 2 k.c.). Wbrew zatem ocenie organu inwestor nie dysponuje prawem do dysponowania nieruchomością, na której zamierza zrealizować planowaną inwestycję, ponieważ dopiero wystąpił o zmianę celu i negocjacje w tym przedmiocie trwają. Skarżący podtrzymał też dotychczas prezentowaną argumentację w kwestii braku spełnienia przez projektowane budynki ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie definicji obiektu hotelowego oraz wymagań rozporządzenia z 19.08.2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Spółka wskazała, że projektowane obiekty nie posiadają odpowiedniej wielkości holu, recepcji. Ich wielkość oraz układ świadczy o faktycznej funkcji mieszkalnej obiektów, co jest sprzeczne z definicją określoną w uchwale planistycznej. Również układ przestrzenny projektowanych budynków nie jest zgodny z warunkami dotyczącymi obiektów hotelowych w zakresie wskazanym w w/w rozporządzeniu, w szczególności w załączniku nr 8 określającym minimalne wymagania w zakresie dostosowania obiektów hotelarskich do potrzeb osób niepełnosprawnych. Z kolei z rzutów kondygnacji projektowanych obiektów wynika, że pokoje hotelowe zawierają aneksy kuchenne, a ich układ oraz rozmieszczenie wprost odnoszą się do budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Zgodnie z definicją zawartą w przepisach techniczno-budowlanych przez pojęcie aneksu kuchennego należy rozumieć część pomieszczenia mieszkalnego, służącą do przygotowywania posiłków. Wobec tego autor skargi ocenił za pozbawione logicznego wytłumaczenia zaprojektowanie pomieszczeń przeznaczonych do zakwaterowania ludzi, określając dla każdego pomieszczenia hotelowego dodatkowe aneksy kuchenne przeznaczone do przygotowania posiłków. Wskazując, że według MPZP obiekty hotelowe są to budynki niemieszkalne, skarżąca spółka wskazała, że w projektowanym obiekcie nie ma centralnej zmywalni, wydawalni posiłków, pomieszczeń przeznaczonych na czystą czy brudną pościel, brak jest pomieszczeń porządkowych, czy pomieszczeń dla obsługi obiektu hotelowego wymaganych przepisami. Dlatego należy stwierdzić, że projektowany obiekt to budynek mieszkalny wielorodzinny, a nie hotel, jak określono we wniosku inwestora. Za niezasadne autor skargi uznał dywagacje organu I instancji, że minimalne wymagania, jakim powinny odpowiadać hotele nie dotyczą "innych obiektów", w których są świadczone usługi hotelarskie, a do których zaliczyć należy budynki, o których mowa w projekcie budowlanym zatwierdzonym w zaskarżonej decyzji. Istotne jest to, że budynek, w którym mają być świadczone usługi hotelowe, faktycznie stanowi budynek mieszkalny wielorodzinny, co nie może budzić wątpliwości w świetle okoliczności sprawy. Skarżący podmiot podkreślił również, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...], po rozpatrzeniu jego odwołania od decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia (kolejnego jego etapu), uchylając ww. decyzję i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, stwierdziło - odmiennie niż orzekające w sprawie organy obu instancji, m.in., że inwestor posługuje się w dokumentacji pojęciem "obiektu hotelowego" wyłączenie dlatego, że chce wykazać, że planowane przez niego przedsięwzięcie jest zgodne z planem miejscowym, co jednak budzi istotne wątpliwości ponieważ okoliczności sprawy mają świadczyć o tym, że planowana jest budowa przeznaczonych na sprzedaż apartamentów mieszkalnych (decyzja SKO z [...].10.2019 r., [...]). Stanowisko Kolegium potwierdza zatem faktyczne intencje inwestora, który zmierza do obejścia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez wybudowanie budynku nie spełniającego ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca spółka zwróciła przy tym uwagę, że organ I instancji wezwał inwestora do skorygowania nazwy inwestycji adekwatnie do jej przedmiotu i przyjętych rozwiązań projektowych oraz ustaleń wynikających z obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał przy tym, że zawarte w projekcie określenie "lokal użytkowy" jest nieprecyzyjne i nie określa przeznaczenia lokalu, gdyż może to być zarówno lokal mieszkalny - mieszkanie jak również lokal przeznaczony dla wykonywania określonej działalności gospodarczej. Ponadto organ I instancji wskazał na konieczność jednoznacznego określenia we wszystkich branżach projektu przedmiot inwestycji i układ funkcjonalno-użytkowy budynków mając na względzie przeznaczenie terenu dopuszczone w planie. Organ ten zauważył przy tym, że przyjęte rozwiązania projektowe, np. układ pomieszczeń pomocniczych w piwnicy budynku [...]. noszą znamiona zabudowy wielorodzinnej, co potwierdzają informacje zawarte w jego opisie (jest tam mowa o budowie osiedla z placem zabaw, mieszkaniach i ich wyposażeniu, a także pokojach dziennych, kuchni czy sypialni, co nie odpowiada nazewnictwu odnoszącemu się do hoteli, funkcjonującemu w oparciu o rozporządzenie z 19.08.2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie). Powyższe okoliczności mają świadczyć o tym, że organ administracji, wzywając inwestora do zmiany nazewnictwa, zdawał sobie sprawę z faktycznego charakteru inwestycji i obchodzenia prawa przez inwestora. W tym kontekście skarżący podkreślił, że niniejsza sprawa jest przykładem sytuacji, gdy na terenie, który jest przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod obiekty hotelowe, planuje się formalnie taką inwestycję, by po jej wybudowaniu sprzedawać rzekome obiekty hotelowe jako mieszkania (zob. wyroki WSA we Wrocławiu z: 24.08.2017 r., lI SA/Wr 220/17; 27.02.2018 r., lI SA/Wr 592/17). Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor powinien dysponować decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, ponieważ zamierzenie budowlane zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. a tiret drugi, pkt 56 lit. b oraz pkt 60 rozporządzenia. Według skarżącej strony, inwestor dokonał sztucznego podziału inwestycji na etapy, w ramach których nie zawsze występował o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. W niniejszej sprawie (etap I inwestycji) inwestor nie wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, podczas gdy o wydanie takiej decyzji wystąpił dla etapu II inwestycji. Takie sztuczne dzielenie inwestycji mające na celu uniknięcie w odniesieniu do niektórych jej elementów konieczności dopełnienia niezbędnych formalności, stanowi oczywiste obejście prawa. W ocenie skarżącego istnieje ponadto potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia (zgodnie z art. 59 ustawy) z uwagi na to, że wokół inwestycji znajduje się teren o przeznaczeniu przemysłowym, a inwestycja polega na budowie budynków o określonej wysokości, co będzie mieć wpływ na powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny, z uwagi na to, że zapylenie i hałas pochodzące z sąsiednich nieruchomości o przeznaczeniu przemysłowym będą się kumulować, oddziałując w ten sposób znacząco i szkodliwie na środowisko. Nie można zatem uznać by prognozowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko zamykało się w granicach terenu inwestycji. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w powołanej wyżej decyzji z [...].10.2019 r. (nr [...]), poza uznaniem, że inwestycja nie spełnia ustaleń planu miejscowego, wskazało na nieprawidłowe uznanie przez organ braku potrzeby przeprowadzenia dla spornego zamierzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. Skarżąca spółka podtrzymała również stanowisko w kwestii niezgodności projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie: minimalnej odległości między budynkami ze względu na przesłanianie przez projektowane budynki już istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz przysłanianie przez projektowane budynki samych siebie. W tym zakresie wskazano, że odległość między obiektami: a) istniejącym budynkiem mieszkalnym na działce nr [...] i budynkiem hotelu [...] wynosi 22.66 m, natomiast wysokość przysłaniania projektowanego budynku wynosi 24,26 m; b) między projektowanymi obiektami, tj. budynkiem hotelu [...] i budynkiem hotelu [...] wynosi 23.00 m, natomiast wysokość przysłaniania projektowanego budynku wynosi 24,96 m. Wobec tego skarżący podmiot uznał, że projektowane usytuowanie budynków hotelu [...] i [...] nie odpowiada § 13 ust. 1 pkt a przepisów techniczno-budowlanych. Podniósł również, że wskazane zależności zobrazowano na rysunku graficznym załączonym do odwołania, który zakwestionował organ II instancji. Odległość między budynkami zgodna z warunkami technicznymi wynosić zatem powinna co najmniej 24,26 m i 24,96 m, a nie jak określono w projekcie, tj. 22.66 m i 23.00 m. Ponadto w zatwierdzonym projekcie nie wskazano prawidłowo wielkości otworu okiennego, grubości ściany, w której jest otwór i nie wyznaczono prawidłowo kąta 60 stopni wskazującego na ewentualne przysłanianie. W związku z tym w zatwierdzonym projekcie budowlanym nieprawidłowo określono wysokość przysłaniania oraz odległość przysłaniania. Wykonano również odmienne obliczenia i wykresy niż określają to wymagania przepisów techniczno-budowlanych, co wykazał przygotowany nowy załącznik graficzny i wyniki takiej analizy. Ponadto autor skargi zauważył, że lokale mieszkalne będące częściami hotelu, nie spełniają wymagań przepisów techniczno-budowlanych, które określają minimalny okres nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych. Ponad połowa lokali hotelowych i usługowych nie posiada zapewnionego minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń. Pokoje mieszkalne bowiem - w godzinach 7:00 - 17:00 nie posiadają minimalnego okresu nasłonecznienia 3 godzin wymaganego w § 60 przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się z kolei do stanowiska organu odwoławczego na temat braków załączonych do odwołania analiz nasłonecznia i przesłaniania, skarżąca strona zarzuciła organowi brak wezwania do sprecyzowania lub uzupełnienia przedstawionych graficznych analiz. W ten sposób organ administracji nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Pismem procesowym z [...].02.2020 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi. Uzasadniając taki wniosek w pierwszej kolejności podkreślił, że zawarta w skardze argumentacja dotycząca celu użytkowania wieczystego jest chybiona i nie znajduje żadnego umocowania w przepisach Prawa budowlanego. Przepisy budowlane odnoszą się jedynie do tytułu do dysponowania nieruchomością, a nie jego treści. Dlatego organ prawidłowo uznał, że inwestor legitymuje się prawem do terenu, na którym zaplanowano przedsięwzięcie inwestycyjne. Użytkownikowi wieczystemu inwestowanej nieruchomości przysługuje bowiem uprawnienie do zabudowy nieruchomości wywodzące się z prawa użytkowania wieczystego. Dodatkowo wskazał, że po myśli znowelizowanego art. 32 ust. 4b u.p.b. - jeżeli podstawę prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane stanowi użytkowanie wieczyste, niezgodność zamierzenia budowlanego z celem użytkowania wieczystego nie może stanowić podstawy do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest więc uzależnione od istnienia danego stosunku prawnego - w omawianym przypadku użytkowania wieczystego - a nie od jego treści, co dobitnie podkreślił NSA w wyroku z 08.03.2018 r., sygn. akt IIOSK 384/18. Ustosunkowując się do zarzutu braku spełnienia przez inwestycję wymogów rozporządzenia z 19.08.2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie oraz ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...][...][...] we [...], uczestnik postępowania wskazał, że ten zarzut był badany dwukrotnie przez Wojewodę. Z końcowej konkluzji tego organu jasno wynika, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planistycznymi. Objęta zaskarżoną decyzją inwestycja obejmuje budowę obiektów hotelowych w rozumieniu postanowień planu miejscowego, dopuszczonych do realizacji na terenie oznaczonym symbolem 4AG, przez które należy rozumieć budynki niemieszkalne zakwaterowania turystycznego, w tym hotele, motele, pensjonaty, gospody, schroniska turystyczne wraz z obiektami towarzyszącymi, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu. Jak słusznie zatem skonstatował Wojewoda w treści zaskarżonej decyzji: (...) obiekty hotelowe, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 16 uchwały, to zarówno obiekty hotelarskie (hotele, motele, pensjonaty, itd.), jak też tzw. inne obiekty, w których są świadczone usługi hotelarskie. W tej ostatniej kategorii mieszczą się zaś niewątpliwie projektowane obiekty. Uczestnik postępowania uznał przy tym za daleko idące twierdzenie skarżącej strony, że inwestor oferuje przyszłym nabywcom lokale w budynku hotelowym jako mieszkania. Powyższe oskarżenia są bezpodstawne, albowiem na objętym decyzją terenie inwestor zaplanował realizację obiektów hotelowych, które wprost zostały wymienione jako przeznaczenie terenu o symbolu 4AG (por. § 19 ust. 1 pkt 6) uchwały planistycznej. Co więcej na uwadze należy mieć okoliczność, że lokale mieszkalne mogą być zlokalizowane wyłącznie w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych lub wielorodzinnych, zaś lokal o innej funkcji (użytkowej), może być przeznaczony na okresowy pobyt ludzi, jeśli spełnia w tym zakresie odpowiednie wymagania, nie jest jednak mieszkaniem, w którym prowadzone jest gospodarstwo domowe. Potwierdza to chociażby definicja budynku zamieszkania zbiorowego zawarta w § 3 pkt 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wedle której jest to budynek przeznaczony do okresowego pobytu ludzi, w szczególności hotel, motel, pensjonat, dom wypoczynkowy, dom wycieczkowy, schronisko młodzieżowe, schronisko, internat, dom studencki, budynek koszarowy, budynek zakwaterowania na terenie zakładu karnego, aresztu śledczego, zakładu poprawczego, schroniska dla nieletnich, a także budynek do stałego pobytu ludzi, w szczególności dom dziecka, dom rencistów i dom zakonny. Dalej uczestnik postępowania zauważył, że z załączonego do skargi "wydruku ze strony internetowej inwestora" w żaden sposób nie wynika, że inwestor oferował do sprzedaży lokale mieszkalne. Jednocześnie podkreślono, że o lokalach mieszkalnych wzmiankowała na swoich stronach wyborcza.pl, zaś spółka nie może odpowiadać za działania osób trzecich, które nie zaznajomiły się szczegółowo z zakresem planowanej inwestycji. Ponadto inwestor na swojej stronie internetowej nie proponowała sprzedaży lokali mieszkalnych. Planuje natomiast zrealizować zamierzenie budowlane odpowiadające przeznaczeniu ustalonemu aktem planistycznym. Dodatkowo uczestnik postępowania zaakcentował, że lokal niemieszkalny, a więc nie będący "mieszkaniem" może być przeznaczony na pobyt ludzi, jednakże wykorzystywany w innym celu niż jako mieszkanie w celu prowadzenia gospodarstwa domowego (por. wyrok WSA w Warszawie z 13.09.2019r., sygn. akt VII SA/Wa 764/19). Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących wymagań wyposażenia budynku oraz jego układu uczestnik postępowania zaznaczył, że zaprojektowane obiekty spełniają wymagania przewidziane w załącznikach nr 1 i nr 7 do rozporządzenia z 19.08.2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Wskazał, że w świetle wymogów dla obiektów hotelowych, zawartych w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia, w części IV - Część mieszkalna, pkt 23, w odniesieniu do powierzchni mieszkalnej pokoju mowa jest o aneksach barowych, które mają na celu umożliwienie przygotowania posiłków. Mowa jest również w tym załączniku o jednostkach apartamentowych (pkt 24). W projekcie budowlanym na kondygnacji podziemnej budynku nr [...] zaprojektowano także pomieszczenia, których celem jest zaspokojenie potrzeb wynikających z prowadzonej przez obiekt hotelowy działalności, tj. magazyny czy przechowalnie oraz inne pomieszczenia techniczne. Również w budynku nr [...] zaprojektowano pomieszczenia administracyjne i techniczne niezbędne dla funkcjonowania obiektu hotelowego. Tym samym zarzuty podniesione przez skarżącą stronę, że inwestor będzie realizował budynek mieszkalny wielorodzinny są chybione. Także niezasadny okazał się podnoszony przez nią zarzut dotyczący braku zapewnienia odpowiedniej dostępności obiektu dla osób niepełnosprawnych. W tym zakresie autor skargi powołał się na załącznik nr 8 do ww. rozporządzenia, ale nie wskazał, które jego wymogi nie zostały spełnione przez inwestycję, co wyłącza możliwość odniesienia się do tak sformułowanego zarzutu. Z kolei inwestor zauważył, że dostępność dla osób niepełnosprawnych została zapewniona poprzez przewidziane w projekcie budowlanym 4 jednostki mieszkalne odpowiednie dla osób niepełnosprawnych w budynku nr [...], dźwigi osobowe do przewożenia osób niepełnosprawnych, jak również o odpowiednią szerokości nawierzchni wejściowej. W konsekwencji projektowane obiekty nie stanowią budynków mieszkalnych wielorodzinnych, lecz obiekty hotelowe przewidziane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w których świadczone są usługi hotelarskie. Jednocześnie z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że niejasne lub wątpliwe ustalenia planu miejscowego interpretować na korzyść inwestora. Odnosząc się do przywołanej w skardze decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z [...].10.2019 r. (nr [...]), uczestnik postępowania podniósł, że taką decyzję podjęto w innej sprawie administracyjnej, po wtóre ma ona charakter kasacyjny, a tym samym nie przesądza, jakie rozstrzygnięcie zostanie wydane w sprawie. Istotnym jest również to, że decyzja SKO odnosi się do odrębnego postępowania, zaś Wojewoda jako organ administracji architektoniczno-budowlanej II instancji dokonał oceny zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach przysługujących temu organowi kompetencji określonych w art. 35 ust. 1 u.p.b. Organ ten szczegółowo również uargumentował wyniki analizy w zakresie oceny zamierzenia inwestycyjnego z aktem planistycznym. Ustalenia organu odwoławczego oparte zostały na wyczerpującym materiale dowodowym. Nadmieniono również, że Sąd władny jest samodzielnie ocenić poddaną jego kontroli decyzję bez potrzeby odwoływania się do oceny dokonywanej przez organ administracji publicznej w innym postępowaniu. Ponadto SKO nie stwierdziło, że inwestor próbuje "obejść" zapisy miejscowego planu, ale jedynie z uwagi na nieścisłości, uznało za konieczne doprecyzowanie złożonego wniosku (zob. str. 8-9 decyzji SKO). Wskazując na podniesioną przez skarżącą stronę kwestię dotyczącą uzupełnienia i dostosowania wniosku oraz projektu budowlanego do wymogów uchwały planistycznej, uczestnik postępowania wskazał, że taka okoliczność nie świadczy o obchodzeniu prawa, ponieważ wydanie w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b. postanowienia, służyło usunięciu braków w dokumentacji projektowej i było obowiązkowe w sytuacji ujawnienia stwierdzonych przez organ architektoniczno-budowlany nieprawidłowości. Najistotniejsze jest jednak to, że inwestor wykonał obowiązki nałożone postanowieniem, a organ uznał ich wykonanie. W zakresie powoływanych w skardze wyroków WSA we Wrocławiu z 24.08.2017 r., II SA/Wr 220/17 i z 27.02.2018 r., II SA/Wr 592/17, uczestnik postępowania zauważył, że wskazane orzeczenia dotyczą dokonania aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, a więc etapu po wybudowaniu obiektów i uzyskaniu zaświadczeń o samodzielności lokali, zaś niniejsza sprawa dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę obiektów hotelowych, nie obejmujących lokali mieszkalnych. Uczestnik postępowania podtrzymał również stanowisko w kwestii braku obowiązku legitymowania się decyzją środowiskową. Wyjaśnił w tym zakresie, że powierzchnia zabudowy inwestycji wynosi - [...] m2 (tj. [...] ha), tymi samym nie kwalifikuje się do uzyskania decyzji w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 55 lit. a tiret drugie rozporządzenia sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, który jako granicę uznania przedsięwzięcia za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazuje powierzchnię zabudowy o minimalnej wielkości 4 ha. Z kolei powierzchnia użytkowa garaży, parkingów lub zespołów parkingów wynosi [...] m2 ([...] ha), podczas gdy w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b powołanego rozporządzenia granica jest wyznaczona na poziomie minimalnym 0,5 ha. Ponadto planowana do realizacji droga również nie przekracza długości 1 km określonej w § 3 ust 1 pkt 60 tego rozporządzenia, stanowiącej próg uznania za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się natomiast do twierdzeń o sztucznym dzieleniu inwestycji, uczestnik postępowania wskazał, że o przedmiocie i zakresie inwestycji decyduje inwestor. Organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony, aby decydować o zakresie inwestycji czy domniemywać zamiarów inwestora. Zadaniem tego organu jest ocena zgodności zaplanowanej inwestycji w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 u.p.b. Inwestor aktualnie planuje natomiast budowę dwóch budynków hotelowych, które nie kwalifikują się do uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej. Zatem omawiana inwestycja nie wymaga decyzji środowiskowej, co czyni sformułowany zarzut całkowicie bezzasadnym. Ustosunkowując się do zarzutów w zakresie naruszenia regulacji rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uczestnik postępowania zaznaczył z kolei, że projekt budowlany inwestycji spełnia wymogi zarówno w zakresie przesłaniania i oświetlenia pomieszczeń. Spełnienie powyższego wymogu zostało przedstawione w projekcie budowalnym oraz ocenione przez właściwe w sprawie organy. Powołując się na regulacje § 13 ust. 1 pkt 1 lit. 1 w/w rozporządzenia (naturalne oświetlenie pomieszczeń), uczestnik postępowania wskazał na błędną interpretacje zawartą w skardze dotyczącą odległość, które zaprojektowano pomiędzy istniejącym budynkiem na działce nr [...] i projektowanym budynkiem hotelowym nr [...] oraz pomiędzy projektowanymi budynkami hotelowymi nr [...] i nr [...]. W przypadku relacji budynku istniejącego na działce nr [...] i budynku hotelowego nr [...], gdzie obiektem przesłaniającym jest budynek nr [...], według inwestor występuje sytuacja, w której budynek nr [...] zlokalizowany jest poza polem wyznaczonym przez ramiona kąta 60° wyprowadzonego z okien wszystkich pomieszczeń budynku istniejącego od strony budynku nr [...]. Przyjęta odległość pomiędzy budynkami 22,66 m nie musi być więc większa od wysokości przesłaniania. Inwestor przedstawił analizę przesłaniania, sporządzoną przez uprawnionych projektantów, opracowaną na podstawie inwentaryzacji geodezyjnej budynku istniejącego, dowodzi z kolei spełnienia wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń (wszelkie parametry niezbędne do przeprowadzenia analizy wynikające z wymagań określonych w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w/s warunków technicznych zostały potwierdzone inwentaryzacją w obiekcie). Według inwestora nie było również obowiązku wzywania strony skarżącej na etapie odwoławczym do uzupełnienia graficznej analizy nasłonecznienie i przesłaniania, skoro po przeprowadzonej weryfikacji analizy przesłaniania i nasłonecznienia, opracowanej przez projektantów, posiadających wymagane uprawnienia budowlane, Wojewoda nie stwierdził podstaw do zakwestionowania tych opracowań. Ponadto uczestnik postępowania zauważył, że w przedłożonej wraz z odwołaniem graficznej analizie nasłonecznienia i przesłaniania, błędnie zostały wyznaczone kąty 60°, Wynika to przede wszystkim z faktu nie wzięcia pod uwagę wszystkiej liczby okien w budynku istniejącym. Dodatkowo jedno z pomieszczeń z którego wyznaczony został kąt 60° nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi (archiwum). Odnosząc się z kolei do relacji pomiędzy budynkami nr [...] i nr [...], w sytuacji gdy obiektem przesłaniającym jest budynek nr [...], to istnieje tożsama sytuacja, jak opisana wcześniej. Budynek nr [...] znajduje się poza obszarem wyznaczonym przez ramiona kąta 60° wyprowadzonego z okien budynku nr [...]. Odległość pomiędzy budynkami ze względu na powyższą relację nie podlega ograniczeniom. W relacji, gdy obiektem przesłaniającym jest budynek nr [...] to faktycznie dochodzi do lokalizacji w kącie 60° wyprowadzonym z okien budynku nr [...]. W związku z tym zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia w/s warunków technicznych, wyznaczona została wysokość przesłaniania (22,29m). Odległość pomiędzy budynkami nr [...] i nr [...] ustalona została więc jako większa od wysokości przesłaniania (23,00 m). Wzajemną relację pomiędzy budynkami nr [...] i nr [...] przedstawiono wyczerpująco w dokumentacji projektowej na rysunku Z3. Uczestnik postępowania wskazał dalej, że wymóg zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia został ustanowiony dla pokoi mieszkalnych, a więc pomieszczeń znajdujących się w budynku mieszkalnym (jednorodzinnym lub wielorodzinnym). Projektowane obiekty stanowią natomiast budynki zamieszkania zbiorowego, a znajdujące się w nich "sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi", nie są pokojami mieszkalnymi, gdyż te wyraźnie zostały rozróżnione w definicji pomieszczenia mieszkalnego (zgodnie z § 3 pkt 10) rozporządzenia w/s warunków technicznych, przez pomieszczenie mieszkalne należy rozumieć pokoje w mieszkaniu, a także sypialnie i pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi w budynkach zamieszkania zbiorowego), stanowią one pomieszczenia mieszkalne w rozumieniu warunków technicznych. Pokoje mieszkalne, o których mowa w § 60 rozporządzenia w/s warunków technicznych stanowią grupę węższą niż pomieszczenia mieszkalne i nie obejmują sypialni i pomieszczeń do dziennego pobytu ludzi w budynkach zamieszkania zbiorowego, dla których nie ma obowiązku zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia. Stanowisko to potwierdza opinia nr [...] z [...].02.2016 r. (zaktualizowana [...].2.2018 r.) przygotowana przez Zespół Rzeczoznawców przy [...] Okręgowej Izbie Architektów (w aktach sprawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 35 ust. 4 u.p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja udzielająca pozwolenia na budowę ma zatem charakter związany, zaś właściwy organ udziela pozwolenia budowlanego, ilekroć stwierdzi spełnienie przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 u.p.b. W myśl art. 35 ust. 1 u.p.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529 i 2161 oraz z 2018 r. poz. 756) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 32 ust. 4 u.p.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wskazane wyżej okoliczności muszą być przedmiotem ustaleń i ocen ze strony organu administracji architektoniczno-budowlanej na zasadzie art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ administracji publicznej jest bowiem obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy czym uznanie danej okoliczności za udowodnioną musi być oparte na ocenie materiału dowodowego w jego całokształcie (art. 80 k.p.a.). Pominięcie w ustaleniach okoliczności istotnej w sprawie lub też dokonanie arbitralnej oceny dowodów, a więc oceny nieuwzględniającej całokształtu zebranego materiału dowodowego stanowi naruszenie wskazanych przepisów. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należało, że Wojewoda przy rozpatrzeniu odwołania nie wywiązał się z tak zakreślonych obowiązków. Istotne zastrzeżenia budzi sposób zweryfikowania przez organ odwoławczy spełnienia przez zatwierdzony projekt przesłanek z art. 35 ust. 1 pkt 2 u.p.b., tj. zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi. Przesłanka ta, warunkując możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, niewątpliwie nawiązuje do zasady określonej w art. 5 ust. 1 pkt 9 u.p.b. Wynika z niej, że obiekt budowlany należy projektować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W okolicznościach sprawy, biorąc pod uwagę stanowisko skarżącej spółki, obowiązkiem organu odwoławczego było poddanie projektu budowlanego weryfikacji m.in. w zakresie zachowania odległości zapewniających innym obiektom budowlanym dostęp do naturalnego oświetlenia, a więc w zakresie określonym w § 13 rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 13 ust. 1 tego rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. W okolicznościach kontrolowanej sprawy jest bezsporne, że na etapie odwoławczym skarżąca spółka przedłożyła nowy dowód w sprawie w postaci graficznej analizy nasłonecznienia i przesłaniania inwestycji. Wojewoda z przyczyn wyłącznie formalnych, wskazując na brak podpisania powyższych analiz i tym samym brak informacji o ich autorstwie, a także podnosząc zarzut dotyczący niewskazania metodyki sporządzenia tych analiz oraz rodzaju podkładu mapowego, stwierdził, że powyższy dowód nie może być w sprawie uwzględniony. Odrzucając ten dowód z przyczyn formalnych bez wcześniejszego wezwania odwołującej się strony do usunięcia stwierdzonych braków organ odwoławczy naruszył art. 75 § 1 zdanie 1 k.p.a. Organy administracji publicznej nie mają bowiem podstaw aby a limine odmawiać mocy dowodom z przyczyn formalnych. Skoro zarzuty Wojewody miały wyłącznie charakter formalny, to oznaczało możliwość usunięcia stwierdzonych braków. Każdy dowód w postępowaniu administracyjnym powinien być w miarę możliwości oceniony pod kątem jego znaczenia dla sprawy i ewentualnie skonfrontowany z pozostałym materiałem dowodowym (art. 75 § 1 k.p.a.). Pominięcie tych dowodów przy ocenie sprawy stanowiło naruszenie art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane zaniechanie organu jest tym bardziej istotne z punktu widzenia oceny prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia jeśli się zważy, że organ dał wiarę opracowaniu przedłożonemu przez inwestora, które w ocenie Sądu budzi istotne wątpliwości, ponieważ wymaga dodatkowych uzupełnień i przeprowadzenia wszechstronnej analizy, której w tym przypadku zabrakło. Zauważmy, że Wojewoda oceniając kwestie przesłaniania i nasłonecznienia, poza ogólnym odsyłaniem do ustaleń zawartych w analizie sporządzonej przez mgr inż. architekta D. K. (Projekt budowlany, str. 53), wskazał jedynie, iż projektowana zabudowa hotelowo-usługowo-biurowa nie wpłynie negatywnie na naturalne oświetlenie istniejących budynków przemysłowych zlokalizowanych od północno zachodniej strony terenu zainwestowania. Stwierdził również, że przepisy dotyczące zapewnienia nasłonecznienia pokojów mieszkalnych przez co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 7:00-17:00 (zgodnie z § 60 rozporządzenia) nie mają zastosowania do budynków przemysłowych na sąsiedniej działce nr [...]. Dalej odwołując się do wskazanej analizy organ przyjął, że realizacja spornego zamierzenia nie spowoduje również pogorszenia standardów nasłonecznienia lokali w sąsiednim budynku biurowym na działce nr [...], ponieważ budynek ten nie jest w ogóle zacieniany przez projektowany budynek nr [...]. Przedstawiając taką fragmentaryczną argumentację Wojewoda nie podzielił stanowiska zaprezentowanego w odwołaniu, którego autor wykazywał, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym nieprawidłowo określono wysokość przysłaniania oraz odległość przysłaniania. W szczególności w sposób naruszający § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zatwierdzonym projekcie nie wskazano - w przypadku istniejącego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr [...], prawidłowo wielkości otworu okiennego, grubości ściany, w której jest zlokalizowany ten otwór. Nie wyznaczono również prawidłowo kąta 60⁰ wskazującego na ewentualne przysłanianie tego budynku przez projektowany budynek nr [...]. Podobnej natury zarzut sformułowano w odwołaniu także wobec przysłaniania przez projektowane budynki samych siebie. Wobec tego rodzaju zarzutów należy wskazać, że przepis § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ściśle określa lokalizację wierzchołka kąta 60⁰ - ma on być usytuowany w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego. Ponadto należy wskazać, że wysokość przesłaniania mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2 rozporządzenia). Powyższa okoliczność faktyczna jest o tyle doniosła, że od jej poprawnego ustalenia uzależnione jest wykazanie przesłanek z § 13 § 1 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Z przedłożonej analizy nasłonecznienia i przesłaniania (rysunek Z3 s. 53), nie wynika natomiast nie tylko jaka jest dokładana lokalizacja okien budynku przesłanianego znajdującego się na działce nr [...], ale także jaka jest szerokość poszczególnych otworów okiennych i czy wierzchołek kąta 60⁰ został usytuowany w ich osi. Jednocześnie należy przyznać, że przepis § 13 ust. 1 pkt 1 wskazanego rozporządzenia nie warunkuje wymogu wyznaczania osi pomiędzy ramionami kąta prostopadle do lica ściany. Dozwolone jest wyznaczanie kąta poprzez takie obracanie osią, które zapewni zachowanie wymaganej wielkości min. 60⁰ pomiędzy zewnętrznymi krawędziami otworów w ścianie. Wydaje się, że z takiej możliwości skorzystał autor analizowanego opracowania. Ale aby poprawność powyższego zabiegu zweryfikować konieczne są podstawowe informacje nie tylko na temat wielkości otworu okiennego, ale także grubości samej ściany, w której znajduje się otwór okienny. Odchylenie ramienia kąta 60⁰ nie może przecinać zewnętrznej krawędzi otworu okiennego (szpalety). Z rysunku przedłożonego na stronie 53 projektu nie można ocenić spełnienia takiego wymogu. Jego skala, grubość linii, przy braku rzutów budynku znajdującego się na działce nr [...], w tym braku zwymiarowania znajdujących się tam okien, czyni powyższe opracowanie, w takiej formie jaka znalazła się w projekcie budowlanym, całkowicie nieweryfikowalnym z punktu widzenia spełnienia wymogów wynikających z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jednocześnie w przedłożonym projekcie budowlanym brak jest dowodów wskazujących na przeprowadzenie wskazywanej przez inwestora inwentaryzacji budynku istniejącego na działce nr [...]. Potwierdzeniem tego może być podanie w analizie jedynie przybliżonej wysokość tego budynku, tj. ok 15 m. Co znaczące w sprawie, na tej podstawie stwierdza się w analizie, że spełnione zostały warunki przesłaniania pomiędzy projektowaną zabudową a sąsiednim istniejącym 3 kondygnacyjnym budynkiem po stronie zachodniej. Nie są to jedyne wątpliwości dotyczące kontrolowanej analizy. Odnosząc się bowiem do twierdzenia uczestnika postępowania, który wskazuje, że jedno z pomieszczeń w budynku na działce nr [...], z którego wyznaczony został kąt 60° nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi (archiwum), to po pierwsze, w analizie inwestorskiej nie wyjaśniono, które jest to okno. Po drugie, trzeba zauważyć, że pod pojęciem "pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi" rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, rozumie pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny (§ 4 pkt 1) oraz pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie (§ 4 pkt 2). W konsekwencji, przedwczesne w ocenie Sądu jest stwierdzenie organu II instancji o spełnienia przesłanki z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto uzasadnienie decyzji powinno być skonstruowane w sposób umożliwiający realizację zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. Jednocześnie uzasadnienie powinno umożliwić sądowi administracyjnemu sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie jest zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy lub twierdzenia uważane przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, muszą być rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane przez organ rozpatrujący sprawę. Tego w niniejszej sprawie niewątpliwe zabrakło. Dotyczy to także przysłaniania przez projektowane budynki samych siebie, którą to kwestę organ pominął. Zaniechanie wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości przedłożonej dokumentacji budowlanej w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b., pomimo istnienia nieprawidłowości w tym zakresie, skutkowało naruszeniem reguł rządzących gromadzeniem i oceną materiału dowodowego (art. 7 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w związku z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedłożona przez inwestora dokumentacja budowlana zawiera tego rodzaju naruszenia wymogów stawianych przez art. 35 ust. 1 u.p.b., które wymagają ich usunięcia. Tym samym wystąpiła już dostateczna podstawa do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Nie są to jednak wszystkie mankamenty decyzji Wojewody i przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego. Zasadniczy spór w sprawie sprowadza się do oceny dopuszczalności realizacji planowanej inwestycji w kontekście naruszenia – zdaniem skarżącej spółki – ładu przestrzennego. W świetle powołanej na wstępie regulacji z art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 1 u.p.b. nie budzi wątpliwości, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może udzielić pozwolenia budowlanego w przypadku, gdy wystąpiła niezgodność projektu budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ocena zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego musi być kompleksowa. Musi więc obejmować całość projektu budowlanego (tj. projekt zagospodarowania terenu jak i część architektoniczno-budowlaną) oraz wszystkie określone w miejscowym planie wymagania, które w związku z planowaną inwestycją będą musiały znaleźć zastosowanie. Tylko pod takim warunkiem postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia budowlanego spełni swoją zasadniczą funkcję polegającą na zapewnieniu przestrzegania wymagań ładu przestrzennego na etapie projektowania inwestycji budowlanej. W kontrolowanej sprawie organy obu instancji oceniły zgodność projektu budowlanego z określoną w planie miejscowym funkcją terenu, na którym planowana jest inwestycja. W ramach ustaleń dotyczących ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu na terenie o symbolu 4AG, zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 16 uchwały, dopuszcza się obiekty hotelowe, przez które należy rozumieć budynki niemieszkalne zakwaterowania turystycznego, w tym hotele, motele, pensjonaty, gospody, schroniska turystyczne, wraz z obiektami towarzyszącymi, a także obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu. Na podstawie tej definicji organy przyjęły, że pojęcie obiektów hotelowych w rozumieniu przyjętym przez lokalnego prawodawcę jest szersze niż ustawowe pojęcie obiektów hotelarskich, ponieważ oprócz obiektów hotelarskich (wymienionych przykładowo) oraz gospód (które nie należą do obiektów hotelarskich), obejmuje także inne obiekty pełniące tę samą funkcję (obiekty do nich podobne, nienależące do innej kategorii przeznaczenia terenu). Powyższa konstatacja doprowadziła w sprawie do przyjęcia wniosku, że obiekty hotelowe, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 16 uchwały, to zarówno obiekty hotelarskie (hotele, motele, pensjonaty, itd.), jak też tzw. inne obiekty, w których są świadczone usługi hotelarskie. W tej ostatniej kategorii, według orzekających organów, mieści się budynek hotelowy nr [...] wraz z lokalami usługowymi i biurowym oraz budynek hotelowy [...] wraz z lokalem usługowym w zespole budynków hotelowo-usługowo-biurowych. Odnosząc powyższe ustalenia do znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów planistycznych należy stwierdzić, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...][...][...] we [...] dopuszcza na terenie planowanego przedsięwzięcia "budynki niemieszkalne zakwaterowania turystycznego", zawierając w tym pojęciu "hotele, motele, pensjonaty, gospody, schroniska turystyczne" oraz "obiekty do nich podobne", a więc obiekty podobne do "hoteli, moteli, pensjonatów, gospód, schronisk turystycznych". Jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] w ostatecznej decyzji z [...].10.2019 r. (nr [...]), w rozumieniu analizowanego planu miejscowego "obiekty do nich podobne" nie mogą być podobne do "czegokolwiek", nazywane jedynie dla potrzeb planu miejscowego "obiektami hotelowymi", jednak zawierające "jednostki mieszkalne" (w budynkach [...] i [...]. znajdzie się łączenie 370 takich jednostek). Zaprezentowaną wykładnię planu miejscowego Sąd w pełni podziela i traktuje jak własną. Jednocześnie odnosząc się do stanowiska wyrażonego przez uczestnika postępowania na temat kompetencji Sądu do samodzielnej oceny zaskarżonej decyzji bez potrzeby odwoływania się do oceny dokonywanej przez organ administracji publicznej w innym postępowaniu, przyjdzie zauważyć, że w tym przypadku mamy do czynienia z decyzjami administracyjnymi, które mogłyby być wydawane w ramach jednego procesu inwestycyjnego. Potwierdzeniem tego jest przedłożony przez inwestora do projektu budowlanego, rysunek branży drogowej (rys. D-1, k. 35) - zatytułowany plan zagospodarowania terenu, będący załącznikiem do decyzji Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta z [...].09.2018 r. w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu, na którym przedstawiono budynki nr [...] i [...] w otoczeniu pięciu innych projektowanych budynków: [...], [...], [...], [...], [...]. Z tego rysunku wynika, że inwestor planuje budowę łącznie 7 budynków. Taką też ilość zadeklarował inwestor we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (wyodrębniając budynki [...] i [...] oraz [...] i [...]), w którym to postępowaniu SKO we [...] wydało decyzję z [...].10.2019 r. (nr [...]). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpatrujący niniejszą sprawę jakkolwiek formalnie nie jest związany treścią tej decyzji, to jednak mając na względzie konieczność zapewnienia spójności i jednolitości stosowania prawa - zwłaszcza w odniesieniu do tego samego podmiotu, w analogicznym stanie prawnym i faktycznym - uwzględnił stanowisko zawarte w tym rozstrzygnięciu, wydając niniejsze orzeczenie. Wobec powyższego w toku ponownie prowadzonego postępowania Wojewoda powinien raz jeszcze ocenić zgodność projektu budowlanego z określoną w planie miejscowym funkcją terenu, na którym planowana jest inwestycja, uwzględniając przy takiej ocenie wszystkie argumenty, które podniosło Kolegium wobec nazwania inwestycji "budynkiem hotelowym", a które odnosiły się do pojęcia "inne obiekty, świadczące usługi hotelarskie", i które wyrażono na gruncie przepisów art. 35 ust. 2, ust. 3 ustawy o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych oraz załącznika nr 7 do rozporządzenia w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie. Konieczność poczynienia dodatkowych rozważań nie dotyczy tylko kwestii zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ale odnosi się również do potrzeby legitymowania się przez inwestora przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego Wojewoda powinien raz jeszcze rozważyć stanowisko dotyczące braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko spornego zamierzenia. W myśl art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.b., pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z uwagi na powyższe należy podkreślić, że w świetle przywołanego wcześniej art. 35 ust. 1 pkt 1 u.p.b., podstawowe znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia kontrolowanej sprawy będzie miała ocena, czy budowa zespołu budynków hotelowych wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W sprawie jest bowiem bezspornym, że przedmiot postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia pn. "Zespół budynków hotelowo-usługowo-biurowych wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. [...] we [...]", na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w obrębie [...], uwzględnia też budowę budynków hotelowych [...] i [...]. Oczywiście taka sytuacja nie oznacza, że przedsięwzięcie to musi być rozpatrywane całościowo na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Tym niemniej organ wydający pozwolenie na budowę nie może pominąć okoliczności, że postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko – planowanego przez inwestora przedsięwzięcia pn. "Zespół budynków hotelowo-usługowo-biurowych wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej przy ul. [...] we [...]", nie zostało jeszcze zakończone w formie decyzji (stan na dzień orzekania przez Sąd). Jak wynika z oświadczenia pełnomocnika strony skarżącej złożonego na rozprawie, postępowanie w tej sprawie, po wydaniu przez SKO we [...] decyzji z [...].10.2019 r. (nr [...]), jest zawisłe przed organem I instancji. W tych okolicznościach sprawy, zasadnym jest stwierdzenie konieczności poczynienia w sprawie dodatkowych, istotnych ustaleń faktycznych, które pozwolą na stwierdzenie ponad wszelką wątpliwość, czy sporna inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i czy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę bez przedstawienia tej oceny było prawidłowe. Kierować się w tym miejscu należy wykładnią wynikającą z orzeczenia ETS z 25.07.2008 r. w sprawie C-142/07, Ecologistas en Acción-CODA v. Ayuntamiento de Madrid, (LEX nr 421757), z której wynika, że nie jest niedopuszczalne realizowanie przedsięwzięcia odrębnymi etapami, lecz sytuacja w której przy rozstrzyganiu, czy poszczególne części przedsięwzięcia powinny zostać poddane ocenie oddziaływania na środowisko, właściwe organy nie wezmą pod uwagę ich skumulowanego oddziaływania. Jak natomiast wynika z lektury uzasadnienia decyzji SKO we [...] z [...].10.2019 r. - do przeprowadzenia dla całego przedsięwzięcia takiej właśnie oceny na oznaczonym obszarze, został zobowiązany organ I instancji - właściwy do wydania decyzji środowiskowej. Na kanwie powyższych rozważań należało zatem uznać, że przy wydaniu kontrolowanej decyzji doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i w konsekwencji także art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Koniecznym elementem każdego postępowania administracyjnego są jego podmioty, tj. organ, przed którym toczy się postępowanie oraz strona, o której prawach organ administracyjny orzeka w danym postępowaniu. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa z chwilą jej śmierci. Wydanie wobec takiej osoby decyzji powoduje, że jest ona obarczona wadliwością. W realiach badanej sprawy Sąd ustalił, że osoba uznana za stronę postępowania – I. E. S. zmarła [...].03.2018 r. (dowód: odpis skrócony aktu zgonu, k. 122 akt sądowych). W przedmiotowej sprawie wydawane w sprawie rozstrzygnięcia organy kierowały zatem do osoby nieżyjącej, która już w chwili wszczęcia postępowania ([...].04.2018r.), nie miała przymiotu strony, skoro nie miała podmiotowości prawnej. W stosunku do tej osoby nie można było wszczynać postępowania i wydawać decyzji. Postępowanie administracyjne mogło być prowadzone dopiero z udziałem następców prawnych osoby zmarłej. Organ powinien więc ustalić następców prawnych zmarłej osoby, tj. kto obecnie jest właścicielem należącego do zmarłej lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...][...] we [...] (działka nr [...]). Ponadto późniejsze niż na etapie wszczęcia postępowania o pozwolenie na budowę ujawnienie w ewidencji gruntów zmiany podmiotów uprawnionych do nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji, która to zmiana zaistniała przed wszczęciem postępowania, skutkować musi uznaniem braku zapewnienia udziału w postępowaniu właściwemu kręgowi stron. Sąd aprobuje natomiast stanowisko uczestnika postępowania, znajdujące potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że z oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cel budowlany nie musi wynikać konkretny, sprecyzowany cel przyszłej zabudowy nieruchomości (por. wyroki NSA z: 24.04.2020 r., II OSK 609/19, 8.03.2018 r., II OSK 384/18, 14.06.2012 r., II OSK 507/11). Prawo dysponowania przez użytkownika wieczystego nieruchomością na cele budowlane oznacza jedynie generalne prawo wykonywania na niej robót budowlanych, w tym jej zabudowy, a nie prawo wznoszenia konkretnej zabudowy o sprecyzowanym w umowie ustanawiającej użytkowanie wieczyste celu. Podzielnie w tym zakresie stanowiska uczestnika postępowania nie zmienia jednak całościowej oceny decyzji Wojewody i biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono o uchyleniu zaskarżonej decyzji, uznając to za konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewoda przeprowadzi postępowanie wyjaśniające, uwzględniając sformułowane powyżej poglądy prawne i wskazania oraz podejmie należycie uzasadnione rozstrzygnięcie (art. 153 p.p.s.a.).