II SA/Wr 768/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 16 października 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi B. Z. i A. Z. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 lipca 2026 r. Nr 748/2026 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności przywrócenia terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego postanawia: odrzucić skargę.

B. Z. i A. Z. (dalej: skarżący) wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 09.07.2026 r. (nr 748/2026), wydane w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności przywrócenia terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy z 12.02.2026 r. (nr 45/2026). W treści skargi skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że na zaskarżone postanowienie nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza analiza, czy sprawa będąca jej przedmiotem należy do właściwości sądu administracyjnego. Przepisy art. 3 § 2 i 3 oraz art. 5 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej jako: "p.p.s.a.", określają zakres kognicji sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji pod względem legalności, czyli zgodności z przepisami prawa materialnego i procesowego. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynili postanowienie DWINB z 09.07.2026 r., które zostało wydane na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 2 k.p.a. Z regulacji prawnej wynikającej z tym przepisów wynika, że nie podlega przywróceniu siedmiodniowy termin, w jakim należy wnieść wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Wprost z przepisu art. 58 § 3 k.p.a. wynika, że przywrócenie takiego terminu jest niedopuszczalne. Dalej należy wskazać, że postanowienie w tym przedmiocie jest postanowieniem niezaskarżalnym, o czym skarżący zostali w prawidłowy sposób pouczeni przez organ. Zgodnie bowiem z art. 141 § 1 k.p.a., zażalenie na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie jedynie wówczas, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone w kodeksie. Skoro zatem przepisy prawa nie przewidują możliwości wnoszenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności przywrócenia terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, to wobec treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. również złożenie skargi do sądu administracyjnego na takie postanowienie należało uznać za niedopuszczalne. Podsumowując, skoro zaskarżone postanowienie nie jest zaskarżalne zażaleniem, a także nie jest postanowieniem kończącym postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, co wynika z literalnego brzmienia art. 58 § 3 k.p.a., to tym samym nie należy do kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Tym samym skarga na takie postanowienie okazała się niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.