II SA/Wr 759/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej nakazu rozbiórki budynku uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.

Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.nr [...] z dnia [...]r., stwierdzono uchybienie terminu do zgłoszenia zarzutów wniesionych pismem z dnia [...] r. przez A. K. uzupełnionych w dniu 25.07.2016 r.; zarzuty dotyczyły prowadzonego postępowania egzekucyjnego w administracji, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. Zażalenie na to postanowienie złożyła strona zobowiązana. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. postanowieniem nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia A. K.na opisane postanowienie uchylił je w całości i odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych pismem z dnia 08.12.2015 r. przez A. K.na prowadzone postępowanie egzekucyjne w administracji, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r., z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Na uzasadnienie organ odwoławczy wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał A.K. rozbiórkę obiektu budowlanego będącego w budowie o wymiarach zewnętrznych 12,93 m x 8,81 m zlokalizowanego na działce nr [...] AM-[...] obręb ewidencyjny K., jednostka ewidencyjna D. Decyzja stała się ostateczna. Wobec niewykonania obowiązku nakazanego tą decyzją PINB w O. upomnieniem nr [...] z dnia [...] r., wezwał dłużniczkę do dobrowolnego wykonania obowiązku określonego decyzją nr [...] z dnia [...] r., jednocześnie informując, iż w przypadku niewykonania nałożonego obowiązku sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego oraz że o wykonaniu obowiązku należy bezzwłocznie powiadomić wierzyciela. Upomnienie zostało doręczone w dniu 10.10.2014 r. Wobec braku informacji o realizacji nałożonego obowiązku, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O.w dniu [...] r. wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji i wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. Został on doręczony zobowiązanej w dniu 11.02.2015 r., który to fakt potwierdza znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru. W związku z niewykonaniem w dalszym ciągu rozbiórki rzeczonego obiektu budowlanego, organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, opłatę za dokonane czynności egzekucyjne w wysokości nr [...] zł oraz wezwał do wykonania obowiązku zawartego w tytule wykonawczym nr [...] z dnia [...] r. Na postanowienie zostało złożone zażalenie. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] z dnia[...]r. wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. W dniu 16.12.2015 r. do DWINB wpłynęło pismo (nadane w placówce pocztowej w dniu 15.12.2015 r.), z treści którego wynikało, iż jest odwołaniem od decyzji nr [...] z dnia [...]r. Po wezwaniu zobowiązanej o sprecyzowanie treści żądania, wskazano, iż pismo dotyczy zarzutów do tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. wystawionego przez PINB w O. Po przekazaniu pisma do organu I instancji PINB w O. w dniu [...] r. wezwał A. K.do określenia zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. zgodnie z art. 33 § 1 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji, celem uzupełnienia pisma z dnia 08.12.2015 r. W dniu 25.07.2016 r. do PINB wpłynęło pismo skarżącej, w którym wskazała na art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, czyli został zastosowany wobec zobowiązanej zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. W konsekwencji, postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. PINB w O. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zarzutów wniesionych pismem z dnia 08.12.2015 r. przez A. K.uzupełnione w dniu 25.07.2016 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w administracji, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. Opisane postanowienie, w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia, zostało oprotestowane przez A. K., zażaleniem. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że przedmiotem weryfikacji dokonywanej przez D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest zażalenie A.K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nr [...] z dnia [...] r., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zarzutów wniesionych pismem z dnia 08.12.2015 r. przez stronę, uzupełnione w dniu 25.07.2016 r. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w administracji, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r. Ustawodawca przyznał zobowiązanemu uprawnienie do wniesienia zarzutu w ściśle określonym terminie i wyłącznie na podstawach wyczerpująco wyliczonych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skorzystanie przez zobowiązanego z tego środka zaskarżenia jest możliwe tylko w ciągu 7 dni od daty doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zaopatrzonego w klauzulę o skierowaniu tytułu do egzekucji administracyjnej (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Żaden z przepisów nie ogranicza terminu na złożenie zarzutów w zależności od rodzaju zarzutu (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 10 lipca 2012 r., I SA/Bd 449/12, LEX nr 1225557). W myśl art. 34 § 1 tej ustawy zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Zgodnie z treścią art. 34 § 4 organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z tych przepisów wynika, iż zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, iż skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia zarzutów. Jak wynika z dowodu doręczenia przesyłki w dniu 11.02.2015 r. A. K. odebrała tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] r. Na tytule wykonawczym znajdowało się pouczenie, iż zobowiązanemu przysługuje, w terminie 7 dni, prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Skarżąca została zatem pouczona o prawie i terminie do wniesienia zarzutów. Siedmiodniowy termin do wniesienia zarzutów upłynął skarżącej w dniu 18.02.2015 r. Strona wniosła natomiast zarzuty w dniu 15.12.2015 r. (data nadania pisma w placówce Poczty Polskiej), czyli po upływie wymaganego terminu. Odnosząc się do zażalenia organ wyjaśnia, iż - jak już wyżej wskazano- bieg terminu na wniesienie zarzutów przez zobowiązaną liczy się od dnia doręczenia tytułu wykonawczego, a nie od dnia wezwania organu do sprecyzowania żądania bądź też do określenia wniesionych zarzutów w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2012 r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722). Rozważenia nadto wymaga kwestia jakie winno być rozstrzygnięcie organu administracji w razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów. Przepisy ustawy z 17 czerwca 1966 r. nie regulują tego zagadnienia. Jeżeli chodzi o sposób obliczania terminu, znajdą tutaj odpowiednie zastosowanie - zgodnie z art. 18 u.p.e.a. - przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma zgodności poglądów co skutków prawnych uchybienia terminu do wniesienia zarzutów. W razie uchybienia terminu do wniesienia zarzutów niektóre sądy uznają, że wówczas należy: 1) oddalić zarzuty (zob. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 stycznia 2009 r., I SA/Bk 361/08, LEX nr 478764),2) pozostawić zarzuty bez rozpoznania (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lipca 2008 r" I SA/Po 443/08, LEX nr 524110), 3) umorzyć postępowanie w przedmiocie zarzutów (zob. wyrok NSA z dnia 24 października 2000 r., I SA/Ka 712/99, LEX nr 44897 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 listopada 2010 r., I SA/Bk 451/10, LEX nr 747684), 4) nie uwzględnić zarzutów z powodu ich wniesienia po upływie terminu (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 kwietnia 2008 r., III SA/Łd 19/08, LEX nr 524102; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 października 2011 r., III SA/GI 275/11, LEX nr 1154014). Formułowany jest także pogląd, że prawidłowym rozstrzygnięciem jest w takiej sytuacji odmowa uwzględnienia zarzutów z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Na potwierdzenie słuszności tego stanowiska przywołuje się art. 34 § 4 u.p.e.a., który reguluje wydanie postanowienia "w sprawie zgłoszonych zarzutów", co oznacza, że w sytuacji, gdy zarzutów nie można uwzględnić, to należy odmówić ich uwzględnia. Zarzutów nie można uwzględnić, gdy nie są merytorycznie zasadne lub wówczas gdy nie zostały spełnione wymogi formalne do ich wniesienia, np. uchybiono siedmiodniowemu terminowi do ich wniesienia (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 października 2009 r., III SA/Łd 246/09, LEX nr 555012; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 maja 2011 r., I SA/Gd 290/11, LEX nr 990516; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 października 2010 r., I SA/Gd 680/10, LEX nr 748002; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 24 listopada 2010 r" I SA/Gd 987/10, LEX nr 748166). Zatem z uwagi na powyższą kwestię, organ korzystając z dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżone postanowienie w całości i orzekając o istocie sprawy odmówił uwzględnienia zarzutów wniesionych pismem z dnia 08.12.2015 r. przez A.K. na prowadzone postępowanie egzekucyjne w administracji, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r., z uwagi na uchybienie terminu do ich wniesienia. Skargę na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie złożyła A. K. Działając w imieniu własnym, zaskarżyła w całości postanowienie nr [...] D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów strony, 2) art. 7 i 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, 3) art. 77 i 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a tym samym zaniechanie rozpatrzenia w niniejszej sprawie całego materiału dowodowego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniosła o:1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia PING nr [...] z dnia [...] r. Na uzasadnienie skarżąca podnosi, że organ II Instancji uchylił zaskarżone postanowienie i odmówił uwzględnienia zarzutów przez nią wniesionych pismem z dnia 8 grudnia 2015 r. przyjmując, że zarzuty zostały zgłoszone przez skarżącą po terminie, gdy tymczasem z treści art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że skarżąca w trakcie toczącego się postępowania ma możliwość złożenia zarzutów i wniesienia zażalenia w sprawie prowadzonego postępowania. Z tego przepisu nie wynika, aby czynność ta została ograniczona terminem, na który w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołał się organ II instancji. Skarżąca wskazuje, że zgłosiła zarzuty dotyczące prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Pismem z dnia 25 lipca 2016 r. uzupełniła swoje stanowisko podnosząc zarzut zastosowania wobec niej zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Wskazała również, iż nie uchylała się od nałożonego obowiązku, gdyż w tym czasie wystąpiłam z wnioskiem do Wójta Gminy D. o wydanie warunków zabudowy dotyczącym budowy budynku gospodarczego, którego dotyczy postępowanie. Podstawą jednego z zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej było zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), dla którego termin do zgłoszenia biegnie od dnia doręczenia zobowiązanemu zawiadomienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Zdaniem skarżącej zarzut dotyczący zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego można wnieść dopiero od tego dnia, w którym zobowiązany dowiedział się o zastosowaniu tego środka. Nie jest bowiem możliwe, z oczywistych powodów, sformułowanie tego zarzutu zawsze już w chwili otrzymania tytułu wykonawczego, który przecież może być doręczony wraz z zawiadomieniem o zastosowaniu zupełnie innego środka, a nawet bez jakiegokolwiek zawiadomienia co do zastosowanego środka egzekucyjnego. Skoro treść art. 26 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, to stanowisko organu II instancji co do terminu wniesienia zarzutów oznacza de facto, że można je wnosić tylko w terminie 7 dni od doręczenia tytułu, a w konsekwencji, że ochrona zobowiązanego przewidziana w ramach instytucji zarzutów jest iluzoryczna, skoro zastosowanie jakiegoś środka egzekucyjnego na tym etapie postępowania egzekucyjnego jest kwestią otwartą. Z tego względu rozstrzygnięcie organu II instancji o odmowie uwzględnienia wniesionych przeze mnie zarzutów pozbawione było podstaw, gdyż zarzuty zostały zgłoszone w terminie i powinny zostać rozpoznane. Skarżąca dodatkowo wskazuje, iż wydania rozstrzygnięcie nastąpiło na podstawie niepełnego ustalenia stanu faktycznego, jak również organ w sposób niepełny, lakoniczny rozważył stan prawny (art. 107 § 3 k.p.a.). Prowadzi to do wniosku, że organ II instancji nie zbadał w sposób należyty czy zgłoszone zarzuty są uzasadnione, gdyż błędnie uznał je za spóźnione. Organ II instancji nie podjął zatem żadnych czynności, aby tę kwestię wyjaśnić, a w konsekwencji w sposób należyty przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. W ocenie skarżącej organ administracyjny II instancji, wbrew obowiązkowi wynikającemu z treści przepisów kodeksu postępowania administracyjnego - art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga podlegała uwzględnieniu. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie albo stwierdza ich nieważność, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania albo innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Podstawę prawną wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) – dalej: u.p.e.a. Stosownie do treści art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. W rozpoznawanej sprawie wskazać również należy, że określony w powołanym przepisie katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów jest katalogiem zamkniętym i żadne inne sytuacje czy powody nie mogą być podstawą wniesienia zarzutów. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Przy tym podniesione w nich okoliczności, które zdaniem zobowiązanego, wykluczają możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca (ostatecznie) zarzuciła zastosowanie przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W związku z tym należy zauważyć, że w ustawie o postepowaniu egzekucyjnym w administracji termin do wniesienia zarzutów nie został wprost wyartykułowany przez ustawodawcę w żadnym przepisie ustawy. Został określony pośrednio w art. 27 u.p.e.a., dotyczącym elementów obowiązkowych tytułu wykonawczego. Jak stanowi bowiem art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., tytuł wykonawczy zawiera, m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się zwykle, że bieg terminu na wniesienie zarzutów rozpoczyna się od dnia doręczenia tytułu wykonawczego. Jednakże - w przypadku podniesienia zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka - termin ten liczy się od daty doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego/zawiadomienia o zajęciu (por. wyrok WSA w Warszawie z 26 października 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2350/15, wyrok WSA w Poznaniu z 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 238/13 oraz wyrok WSA w Krakowie z 10 września 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 1100/15). W niniejszej sprawie jest niewątpliwe, że istnieje w obrocie prawnym decyzja ostateczna, która kreuje ciążący na skarżącej obowiązek. Wymagalność obowiązku rozbiórki potwierdza ostateczna decyzja PINB, a obowiązek nałożony tą decyzją nie został wykonany dobrowolnie przez zobowiązaną. Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych tytuł wykonawczy (k. 16) nr [...] zawierał pouczenie "na podstawie art. 33 § 1 ustawy zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu/wydruku tytułu wykonawczego prawo zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej". Jednakże takie pouczenie nie może być uznane za prawidłowe, w świetle braku takiego unormowania wprost w przepisach powszechnie obowiązujących, a także stanowiska orzecznictwa w omawianym zakresie. Jeszcze raz bowiem godzi się przypomnieć, że art. 33 § 1 u.p.e.a. w p. 6, jako podstawę wniesienia środka obrony przeciwegzekucyjnej dopuszcza zarzuty na zastosowanie zbyt dolegliwego środka egzekucyjnego. Należy zgodzić się ze skarżącą, że termin do wniesienia tych zarzutów nie może biec od daty doręczenia tytułu wykonawczego, skoro w tym czasie strona zobowiązana nie wie jeszcze jaki środek będzie stosować organ. W zakwestionowanych postanowieniach organ uznał, że zarzuty były zgłoszone po terminie (ta okoliczność była podstawą orzeczeń zapadłych w toku instancyjnym). Zdaniem sądu takie rozumowanie organu nie jest trafne. Jak bowiem wcześniej wskazano, termin do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w zakresie zastosowania zbyt uciążliwego środka zaskarżenia mogą być wniesione w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego. Natomiast, jak dalej wskazują akta administracyjne, brak w nich dowodów doręczenia postanowienia, wydanego przez organ odwoławczy w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o zastosowaniu grzywny w celu przymuszenia. W konkluzji należy wskazać, że kontrolowane orzeczenia należy uznać za co najmniej przedwczesne, bowiem brak w sprawie istotnych ustaleń, które odpowiedziały by na pytanie kiedy omawiane postanowienie zostało doręczone skarżącej, a w konsekwencji była, czy nie było w stanie faktycznym sprawy możliwości merytorycznego rozpoznania zgłoszonych przez dłużniczkę zarzutów. Reasumując, wobec naruszenia przez organy art. 7 kpa, który obliguje organy do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zapadłe w toku instancyjnym postanowienia podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego, stosownie do treści art. 145 § 1 p. 1c ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu będzie uzupełnienie postępowania we wskazanym zakresie, co winno doprowadzić do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia.