II SA/Wr 717/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon – spr. Sędziowie Sędzia WSA Anna Siedlecka Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Sp. z o.o. z/s w G. o wykładnię wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. w sprawie ze sprzeciwu A. Sp. z o.o. z/s w G. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej postanawia oddalić wniosek.

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił sprzeciw A. Sp. z o.o. z/s w G. (zwana dalej jako: skarżąca, strona) uchylił opisaną w sentencji decyzję Wojewody D. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej, a nadto orzekł o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd z urzędu doręczył stronom powyższy wyrok wraz z uzasadnieniem. Pismem z dnia 1 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści powyższego wyroku, a dokładniej - w zakresie odpowiedzi na pytanie czy organ II instancji powinien uznać, iż jest związany oceną stanu faktycznego i wytycznymi interpretacyjnymi wyrażonymi przez tut. Sąd zamieszczonymi w treści uzasadnienia, czy też organ II instancji powinien poczynić własne ustalenia stanu faktycznego oraz ewentualnie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe i ocenić dowody niezależnie od wniosków i tez wskazanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. Jednocześnie strona sformułowała twierdzenia względem zasadności zastosowania przez Sąd art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd, który wydał wyrok rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Tak w doktrynie jak i orzecznictwie utrwalone jest stanowisko, że w trybie wykładni nie rozstrzyga się o wszystkich wątpliwościach, jakie strona powzięła wobec treści wyroku, lecz muszą to być wątpliwości związane z niejasnym rozstrzygnięciem, zakresem powagi rzeczy osądzonej lub wykonalnością wyroku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2001 r., II SAB 57/98, LEX nr 75553). Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja jak i uzasadnienie, natomiast potrzeba jej dokonania zachodzi w sytuacji, gdy treść orzeczenia jest sformułowana w sposób niejasny. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wyjaśnić należy, że treść wyroku z dnia 9 stycznia 2018 r. jest sformułowana w sposób zrozumiały i nie budzi wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej czy też sposobu jego wykonania. W sposób jasny i czytelny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, a także przyczyny uzasadniające wydanie wyroku kasacyjnego. Ponadto, Sąd uznał, że złożony wniosek o wykładnię nie zasługuje na uwzględnienie także z tego względu, iż zmierza on w istocie do uzupełnienia treści uzasadnienia poprzez poszerzanie go o inne elementy. Tymczasem wykładnia wyroku nie może sprowadzać się do formułowania przez sąd dodatkowych motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak również udzielania odpowiedzi na zadane pytania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 677/11, CBOSA). W żadnym też wypadku wykładnia nie może sprowadzać się do udzielenia przez Sąd szczegółowych wyjaśnień co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy administracyjne. Mając zatem powyższe na uwadze i kierując się dyspozycją z art. 158 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji postanowienia.