II SA/Wr 711/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rozgraniczenia nieruchomości postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić D. W. i M. W. przyznania prawa pomocy.

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W., wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza Gminy T. z dnia [...] r. nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Odpowiadając na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że decyzja ta nie jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, gdyż skarżącym służył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez SKO we W.. Następnie do akt sądowych wpłynęły wnioski skarżących o wyłączenie od orzekania wszystkich sędziów orzekających w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu oraz o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu zakończenia spraw "II SA/Wr 400/14, II SA/Wr 399/14, II SA/Wr 397/14 i innych dotyczących rozgraniczenia". Nadto D. W. i M. W. wnieśli o przyznanie im prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Po pierwsze należy powiedzieć, że stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Innymi słowy, zaskarżyć można wyłącznie rozstrzygnięcie ostateczne w toku instancji w danej sprawie administracyjnej. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. wydanej w postępowaniu nadzwyczajnym zmierzającym do stwierdzenia bądź odmowy stwierdzenia nieważności decyzji tegoż Kolegium z dnia [...] r. Kolegium wydając zaskarżoną decyzję działało zatem w warunkach postępowania pierwszoinstancyjnego. Zgodnie zaś z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Zwrócić przy tym należy uwagę, że na stronie 5 zaskarżonej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o tym, że od decyzji można złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem jak wynika z odpowiedzi na skargę i doręczonych sądowi akt administracyjnych, skarżący zamiast wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sąd stwierdził zatem, że skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, które służyły im przed organem administracji publicznej. To zaś oznacza, że skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna w rozumieniu przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Jeżeli chodzi o rozstrzygnięcie w pkt II sentencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zastosowanie w sprawie znajdzie art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Skoro bowiem skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., to jednocześnie należało uznać, iż stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. Oznacza, to że zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 329/14 i z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt II OZ 932/14, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejsze sprawie należało na podstawie art. 247 p.p.s.a. orzec jak punkcie II sentencji postanowienia. Dodatkowo wyjaśnić wypada, że zgłoszony wniosek o zawieszenie postępowania sądowego był również oczywiście bezzasadny, a to z racji tego, że skarga w niniejszej sprawie podlegała odrzuceniu, a zatem postępowanie sądowe w jej przedmiocie nie zostało skutecznie wszczęte, zatem nie należało rozważać jego zawieszenia. Natomiast odnośnie do złożonych przez stronę skarżącą wniosków o wyłączenie sędziów należy powiedzieć, że w myśl art. 20 § 1 p.p.s.a. wniosek o wyłączenie sędziego można złożyć w sądzie, w którym sprawa "się toczy". Tymczasem skarga w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, więc nie spowodowała skutecznego wszczęcia postępowania sądowego, w którym mogłoby dojść do wydania orzeczenia rozstrzygającego sprawę merytorycznie. Odrzucenie nie stanowi merytorycznego rozpoznania zarzutów skargi, a jedynie formalne zakończenie postępowania, w którym skarga nie może być rozpoznana. Takie zakończenie postępowania sądowego stoi też w zgodzie z regułą zawartą w art. 7 p.p.s.a., który nakazuje sądowi podejmowanie czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy. W przekonaniu sądu, jedynym możliwym załatwieniem niniejszej sprawy było odrzucenie skargi, a więc nie jest możliwe nadanie skutecznego dalszego biegu wnioskom strony skarżącej, które zmierzały do zatamowania postepowania, skoro postępowanie owo zostało wykreowane na skutek skargi oczywiście niedopuszczalnej. Innymi słowy, zdaniem sądu, wniosek o wyłączenie sędziego nie tamuje możliwości odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.