II SA/Wr 699/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.M. o uzupełnienie wyroku z dnia 1 kwietnia 2019 r. w zakresie kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. M. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia oceny technicznej realizowanych samowolnie robót budowlanych postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku.

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) lipca 2018 r. nr (...) w przedmiocie nałożenia obowiązku przedstawienia oceny technicznej realizowanych samowolnie robót budowlanych oraz zasądził od organu na rzecz E. M.(dalej: skarżąca, wnioskodawczyni) kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 6 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie wyroku z dnia 1 kwietnia 2019 r. w zakresie kosztów postępowania przez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów wykonania oceny technicznej, której obowiązek przedstawienia nałożono na skarżącą uchylonym postanowieniem oraz kosztów dojazdu na rozprawę w kwocie 38,60 zł stanowiącej równowartość biletów kolejowych oraz komunikacji miejskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. W myśl art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów ( art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok, co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła w skardze wniosek o zasądzenie od organu odwoławczego kosztów postępowania. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2019 r. zamieszczono w punkcie drugim rozstrzygnięcie o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 1 p.p.s.a. uwzględniając jedyny złożony do chwili zamknięcia rozprawy wniosek o zwrot kosztów postępowania zawarty w skardze. Wobec osobistego działania w sprawie przez skarżącą Sąd zasądził w wyroku na rzecz skarżącej kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi, a więc tym samym orzeczono o zwrocie kosztów w takim wymiarze, w jakim wnioskowała o to skarżąca. Dopiero pismem z dnia 6 kwietnia 2019 r. skarżąca wniosła o uzupełnienie wyroku z dnia 1 kwietnia 2019 r. w zakresie kosztów postępowania przez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów wykonania oceny technicznej, której obowiązek przedstawienia nałożono na skarżącą uchylonym postanowieniem oraz kosztów dojazdu na rozprawę w kwocie 38,60 zł stanowiącej równowartość biletów kolejowych oraz komunikacji miejskiej. W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, który skład orzekający w sprawie w pełni podziela, że możliwość uzupełnienia wyroku w zakresie zwrotu kosztów istnieje tylko wówczas, gdy orzeczenie co do istoty sprawy nie zawiera w ogóle rozstrzygnięcia o nich. Jeżeli natomiast sąd orzekł o zwrocie kosztów w pewnym zakresie, ale w mniejszym rozmiarze niż żądała tego strona, przysługuje jej zażalenie na zasadzie art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a., a nie wniosek o uzupełnienie wyroku, o którym mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a. (por.: postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. akt II FZ 543/09; postanowienie z dnia 30 maja 2018 r., II SA/Bk 922/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http:/orzeczenia.nsa.gov.pl; tak również B.Dauter (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI, 2016, s.517-518). Ze wskazanych wyżej powodów wniosek o uzupełnienie wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Wyjaśnić przy tym należy, że przedmiotowe pismo skarżącej z dnia 6 kwietnia 2019 r. nie mogło zostać potraktowane przez Sąd jako zażalenie na postanowienie o kosztach postępowania w myśl art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. - zawarte w wyroku tutejszego Sądu z dnia 1 kwietnia 2019 r. Podyktowane to zostało literalnym żądaniem wnioskodawcy, gdyż w przywołanym piśmie expressis verbis wskazano wyraźnie, że wnioskuje "o uzupełnienie wyroku (...)". Mając na względzie powyższe, Sąd działając na zasadzie art. 157 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.