II SA/Wr 690/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 października 2023 r. Nr 1009/2023 w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie z odwołania od decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z 9 listopada 2023 r. (data stempla pocztowego) R. P. (dalej: skarżący) złożył skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 26 października 2023 r. (Nr 1009/2023) w przedmiocie podjęcia z urzędu zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie z odwołania od decyzji nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Pismem z 30 stycznia 2024 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Jak wynika z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę niedopuszczalną z innych przyczyn. Zakres kontroli działalności administracji publicznej, wykonywanej przez sądy administracyjne wyznacza art. 3 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne są właściwe do orzekania w sprawach skarg m.in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; (pkt 2), a nadto na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3). W niniejszej sprawie skarżący przedmiotem zaskarżenia uczynił wydane na podstawie art. 97 § 2 oraz art. 101 § 1 k.p.a. postanowienie z 26 października 2023 r. (Nr 1009/2023), którym organ postanowił podjąć zawieszone postępowanie prowadzone w sprawie z odwołania skarżącego od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru dla miasta Legnicy z 4 grudnia 2020 r. (Nr PINB.N1.4010.102.20.2019). Stosownie do art. 101 § 3 k.p.a., na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania albo odmowy podjęcia zawieszonego postępowania służy stronie zażalenie. A contrario na postanowienie o podjęciu postępowania administracyjnego nie przysługuje zażalenie, co znajduje swoje potwierdzenie w orzecznictwie (por. postanowienia NSA: z 26 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 1580/15; z 31 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1874/13, publ. CBOSA). Zasadność podjęcia zawieszonego postępowania może natomiast podlegać kontroli instancyjnej w ramach odwołania od decyzji. Powyższe z kolei oznacza, że skarga do sądu administracyjnego, na takie postanowienie nie jest dopuszczalna, skoro art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. uzależnia dopuszczalność skargi od tego, czy na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienie służy zażalenie. W tych okolicznościach kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt. I sentencji postanowienia. Odnosząc się zaś do wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonego w sprawie to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Jednakże w myśl art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić natomiast wówczas, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. postanowienia NSA z 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II OZ 37/13 oraz z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I OZ 152/13, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczy skargi niedopuszczalnej podlegającej odrzuceniu, a to z kolei stanowi o oczywistej bezzasadności skargi i tym samym obligowało Sąd do oddalenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zgodnie z art. 247 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. II sentencji postanowienia.