II SA/Wr 68/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Zaskarżonym postanowieniem utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z [...].10.2020r., nakładające grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 40 000 zł na stronę skarżącą, zobowiązaną do wykonania decyzji z [...].06.2016 r., którą nakazano usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] we W. poprzez wykonanie robót budowlanych wskazanych w 10 punktach. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z [...].01.2021 r. skarżąca strona wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnienie wniosku wskazano, że wystąpienie o udzielenie ochrony tymczasowej wynika z zaistnienia przesłanek związanych z możliwością wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy istnieniu ważnego interesu strony. Po pierwsze, wspólnota wielokrotnie komunikowała organowi trudności w zgromadzeniu odpowiednich środków finansowych na remont. W momencie gdy część środków z funduszu remontowego mogłaby zostać przeznaczona na wykonanie spornych prac, to organ nałożył grzywnę w wysokości zbliżonej do maksymalnej. W konsekwencji wyegzekwowanie tej grzywny spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, albowiem wspólnota nie będzie w stawnie wykonać spornych prac w najbliższym możliwym okresie. Nadto zapłata grzywny wiązać się będzie z koniecznością dalszego odroczenia terminu wykonania prac, które mają poprawić bezpieczeństwo oraz komfort użytkowania nieruchomości. Innymi słowy, organ realizując sporny tytuł wykonawczy doprowadzi do sytuacji, w której prace remontowo-budowlane, których wykonanie nakazał nie zostaną w najbliższym czasie zrealizowane z uwagi na konieczność uregulowania grzywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. Argumentacja wnioskodawcy sprowadza się do twierdzenia, że w przypadku wykonania zaskarżonego postanowienia dojdzie do sytuacji, w której prace remontowo-budowlane, których wykonanie organ nadzoru nakazał nie zostaną w najbliższym czasie zrealizowane z uwagi na konieczność uregulowania grzywny. Strona skarżąca we wniosku nie podała jednak dowodów uprawdopodabniających stawianą tezę. Poza dołączeniem datowanego na 2016 r. kosztorysu inwestorskiego, wnioskodawca nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów wskazujących na aktualną sytuację finansową wspólnoty, w szczególności w zestawieniu z obecnie oferowanymi wycenami koniecznych do wykonania robót budowlanych. Konieczność uiszczenia grzywny w maksymalnej wysokości sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja powołana przez stronę skarżącą nie uzasadnia zatem wystarczająco złożonego wniosku. Oczywiście uzasadnienie wniosku nie stanowi wymogu formalnego, lecz jego materialno-prawną argumentację. Z tego też względu jego treść nie podlega badaniu pod względem formalnym i ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia. Podlega natomiast ocenie z punktu widzenia zasadności wniosku. W związku z tym, to w interesie strony leżało wykazanie, że wykonanie postanowienia może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Podsumowując, skoro strona nie przedstawiła konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za tym, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać u niej niebezpieczeństwa , o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., to nie można udzielić jej ochrony tymczasowej. Zaznaczyć jednocześnie można, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia nie oznacza oceny zasadności samej skargi. Ewentualna niezgodność postanowienia administracyjnego z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.