II SA/Wr 622/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 18 października 2021 r. nr (...) w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę w całości.

Postanowieniem z 18 X 2021 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej jako "SKO"), po rozpatrzeniu zażalenia A. F., utrzymało w mocy postanowienie z 16 IX 2021 r. (...) Prezydenta Miasta Jeleniej Góry (dalej "organ I instancji") odmawiające sprostowania oczywistej omyłki w treści decyzji Prezydenta Miasta Jeleniej Góry z dnia 27 V 2021 r. (...) zatwierdzającej uproszczony plan urządzenia lasu. Jak wynika z uzasadnienia powyższego postanowienia, ostateczną decyzją z 27 V 2021 r. (...) organ I instancji zatwierdził uproszczony plan urządzenia lasu dla lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa, położonych w Jeleniej Górze w obrębie ewidencyjnym M. (...) w granicach działek nr (...) oraz nr (...), AM (...), o ogólnej powierzchni (...) ha, stanowiących własność A.F. Pismem z 3 IX 2021 r. A. F. wystąpił o sprostowanie oczywistych błędów pisarskich w uzasadnieniu wskazanej decyzji polegających na błędnym stwierdzeniu przez organ, że należące do skarżącego tereny objęte uproszczonym planem urządzenia lasu, tj. działki nr (...) oraz nr (...), AM (...) M. (...) to las wpisany do rejestru zabytków lub las, na terenie którego znajdują się zabytki archeologiczne wpisane do rejestru zabytków, podczas gdy decyzją z 1979 r. oraz decyzją z 1996 r. do rejestru zabytków wpisany został park. Postanowieniem z 16 IX 2021 r. (...) organ I instancji odmówił sprostowania swojej decyzji. W jego ocenie w sprawie zachodziła konieczność uzgodnienia uproszczonego planu urządzenia lasu z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, co było konsekwencją objęcia działki nr (...) obręb M. (...) ochroną konserwatorską. Wskazane postanowienie zostało oprotestowane zażaleniem złożonym przez A. F. SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że pomimo nie dość wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz pominięcia istotnej kwestii dla rozstrzygnięcia sprawy jaką jest dopuszczalność zastosowania art. 113 kpa, to jednak nie mogło zapaść postanowienie odmiennego rodzaju. SKO podkreśliło, że wniosek o sprostowanie dotyczył w istocie aktu niebędącego decyzją administracyjną. W ocenie SKO nie było zatem podstaw do zastosowania przepisów dotyczących rektyfikacji decyzji administracyjnych, w tym trybu określonego w art. 113 kpa. Skargę na postanowienie SKO wniósł A.F. (dalej jako "skarżący") zarzucając naruszenie art. 113 kpa w zw. z art. 8 kpa w zw. z art. 15 kpa w zw. z art. 78 Konstytucji RP, polegające na ich błędnej interpretacji i ich niezastosowaniu poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia i odmowę sprostowania oczywistych omyłek polegających na błędnym stwierdzeniu przez organ I instancji, że należące do skarżącego tereny objęte uproszczonym planem urządzenia lasu to las wpisany do rejestru zabytków lub las, na terenie którego znajdują się zabytki archeologiczne wpisane do rejestru zabytków, podczas gdy decyzją z 1979 r. oraz decyzją z 1996 r. do rejestru zabytków wpisany został park (obecny nr rej. – park pałacowy, (...), (...); - mauzoleum, - wieża widokowa) – przy jednoczesnym wskazaniu, że decyzja organu I instancji wbrew nadanej jej formie oraz treści decyzją de facto nie jest, co zdaniem SKO wpływa na dopuszczalność stosowania trybów rektyfikacji podczas gdy zgodnie ze wskazanymi regulacjami – organy administracji publicznej powinny prowadzić postepowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się m.in. zasadą równego traktowania, nadto zgodnie z istotą zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego skarżącemu zagwarantowano dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – których to uprawnień skarżący został pozbawiony przez SKO. Uzasadniając zarzuty skarżący podniósł m.in., że pomimo wyboru formy rozstrzygnięcia przez organ I instancji i w efekcie zatwierdzenia uproszczonego planu urządzenia lasu w formie decyzji skarżący został pozbawiony możliwości skorzystania z przysługujących mu praw. Ponadto wskazano, że błędy spowodowane przez pracownika organu administracji nie mogą obciążać obywatela. Brak sprostowania wskazanej przez skarżącego omyłki skutkuje rażącym naruszeniem jego prawa własności. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Istota sporu w badanej sprawie sprowadza się do kwestii dopuszczalności zastosowania trybów rektyfikacji decyzji administracyjnych, a w szczególności trybu określonego w art. 113 kpa w odniesieniu do aktu jakim jest zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że art. 113 kpa dopuszcza sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w decyzjach. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego. Z kolei błąd pisarski należy rozumieć jako widoczne prima facie, niezamierzone, niewłaściwe użycie wyrazu lub zwrotu, mylną pisownię, opuszczenie lub dodanie jakiegoś wyrazu. Należy przy tym zastrzec, iż granicami dopuszczalności sprostowania jest oczywistość stwierdzonych omyłek i błędów. Z kolei stosownie do art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 28 IX 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2022 r., poz. 672, dalej jako: "uol" ) starosta, po uzyskaniu opinii właściwego terytorialnie nadleśniczego, zatwierdza uproszczony plan urządzenia lasu. W uol nie określono formy, w jakiej miałby zostać zatwierdzony uproszczony plan urządzenia lasu. Sąd podziela stanowisko prezentowane w judykaturze, że akt zatwierdzający uproszczony plan urządzenia lasu nie jest decyzją administracyjną, lecz stanowi akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: "ppsa") – (por. np.: wyrok NSA 2 II 2007 r., II OSK 1883/06; wyrok NSA z 29 IV 2020 r., II OSK 2181/19; wyrok NSA z 12 III 2014 r., II OSK 2477/12; wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 XI 2018 r., II SA/Bd 952/18 – publ. CBOSA). Wobec powyższego SKO zasadnie wskazało, że wniosek skarżącego o sprostowanie decyzji dotyczył w istocie aktu niebędącego decyzją administracyjną. Tym samym brak było podstaw do zastosowania trybu przewidzianego w art. 113 kpa. Tryb ten zastrzeżony jest bowiem do prostowania błędów pisarskich i innych oczywistych omyłek zawartych w decyzji bądź postanowieniu. Tymczasem w okolicznościach sprawy zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu nie jest żadnym z wymienionych aktów. Tego rodzaju oceny nie zmienia fakt, że organ I instancji zatwierdzając uproszczony plan urządzenia lasu określił swoją czynność jako "decyzja". Tego rodzaju okoliczność nie może mieć przesądzającego znaczenia w kwestii określenia charakteru aktu jakim jest zatwierdzenie uproszczonego planu urządzenia lasu. O charakterze prawnym czynności organu decyduje bowiem jej treść oceniana z pozycji obiektywnego porządku prawnego, a nie nadana przez organ nazwa czynności. Tak samo to charakter prawny czynności, a nie nadana jej przez organ nazwa rozstrzyga o istnieniu i zakresie ewentualnych środków prawnych (środków odwoławczych), jakie od tej czynności przysługują osobie posiadającej interes prawny. Nie można się zgodzić z argumentacją skargi, jakoby kwestionowane postanowienie SKO pozbawiało skarżącego prawa do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy przez dwa różne organy. Żądanie sprostowania zostało przecież rozpatrzone przez dwa różne organy. SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji odmawiające sprostowania, z tym tylko, że odmiennie uzasadniło taki kierunek rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy ma nie tylko prawo ale i obowiązek przeprowadzić samodzielną ocenę elementów prawnych i faktycznych sprawy, czego nieuchronną konsekwencją może być wyprowadzenie odmiennych wniosków od przyjętych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Jeśli jednak wnioski te nie podważają trafności rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego – jak to miało miejsce w kontrolowanej sprawie - organ odwoławczy powinien wydać orzeczenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a więc utrzymać w mocy orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Dla oceny zaskarżonego postanowienia SKO nie ma natomiast znaczenia zawarta w końcowej części uzasadnienia tego postanowienia błędna sugestia, jakoby w okolicznościach sprawy właściwszą formą załatwienia żądania sprostowania "decyzji" było postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania na zasadzie art. 61a § kpa. Sąd zwraca uwagę, że powołany przepis nie może znaleźć zastosowania w przypadku postanowień, co wynika expressis verbis z art. 126 kpa. Uznając zatem niedopuszczalność wniosku o sprostowanie organ powinien odmówić sprostowania na zasadzie art. 113 § 3 kpa, co też organy w niniejszej sprawie uczyniły. Mając powyższe okoliczności na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ppsa. Skargę rozpatrzono w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa.