II SA/Wr 593/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.Ś. i J.Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J.Ś. i J.Ś. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedłożenia oceny technicznej dotyczącej przebudowanego zjazdu z drogi gminnej odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na to, że jego wykonanie może narazić skarżących na wyrządzenie szkody a nadto może okazać się bezprzedmiotowe. Skarżący są osobami starszymi, obecnie przebywają na emeryturze, która zapewnia im środki na skromne życie. Konieczność przeprowadzenia oceny technicznej przeprowadzonego remontu będzie się wiązało ze zleceniem wykonania opinii osobie posiadającej wiedzę techniczną i uprawnienia w zakresie budownictwa o specjalności drogowej lub innej i tym samym poniesienia kosztów takiej opinii związanej m.in. z koniecznością badania gruntu pod ułożoną kostką. Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Właśnie w tej przedmiotowej sprawie okoliczności takie występują. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim zauważyć wypada, że skarżący we wniosku nie wskazali ani na potencjalne koszty wykonania oceny stanu technicznego, ani na okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie, że ich sytuacja materialna w razie wykonania nałożonego obowiązku w istocie wiązać się będzie ze skutkami, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. Brak jest jakichkolwiek dokumentów, które obrazowałyby stwierdzenie, że skarżącym grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.