II SA/Wr 587/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" przy ul. [...] we W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" przy ul. [...] we W. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia występujących nieprawidłowości w stanie technicznym budynku odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie zaś z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, a która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że przeprowadzenie wszystkich robót budowlanych określonych w zaskarżonej decyzji jest bardzo dużym przedsięwzięciem ze względu na rozległy zakres prac naprawczych. Skarżący nie dysponuje w tym momencie środkami finansowymi wystarczającymi na przystąpienie do realizacji ww. prac. Skarżący podejmuje czynności zmierzające do uzyskania na drodze sądowej ww. środków od dewelopera, który w ocenie skarżącego ponosi odpowiedzialność za zaistnienie wad fizycznych, których usunięcie będzie pokrywało się z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Brak wstrzymania wykonalności będzie wiązał się być może z koniecznością zaciągnięcia przez skarżącego kredytu na uzyskanie stosownych środków pieniężnych. Takie działanie narazi skarżącego na poniesienie znacznych obciążeń finansowych łączących się z wysokim oprocentowaniem zaciągniętego kredytu na ten cel. Poniesienie tychże wydatków będzie stanowiło dla skarżącego nie tylko znaczną szkodę, lecz także wywoła to skutki, które będą niemożliwe do odwrócenia, nawet w przypadku uwzględnienia niniejszej skargi. Oceniając powyższe okoliczności, Sąd doszedł do przekonania, że nie stanowią one podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim zauważyć wypada, że strona skarżąca we wniosku nie wskazała ani na potencjalne koszty nakazanych robót, ani na okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie, że sytuacja materialna Wspólnoty Mieszkaniowej w razie wykonania nałożonych obowiązków w istocie wiązać się będzie ze skutkami, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. Brak jest również jakichkolwiek dokumentów, które obrazowałyby stwierdzenie strony skarżącej, że rzeczywiście nie dysponuje obecnie środkami finansowymi wystarczającymi na przystąpienie do realizacji nakazanych prac. Za wstrzymaniem wykonalności zaskarżonej decyzji nie może przemawiać również fakt hipotetycznego zaciągnięcia w przyszłości przez stronę skarżącą kredytu na uzyskanie stosownych środków pieniężnych. Zdaniem Sądu taka argumentacja w istocie sprowadza się do wskazywania trudności z wykonaniem nakazanych robót – nie wykazuje ona natomiast ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie Wspólnoty. Na marginesie należy jeszcze wskazać, że zakres nakazanych robót budowlanych, przykładowo uzupełnienie rysów na ścianach, osuszenie ścian, wymiana zawilgoconych tynków, wykonanie izolacji przeciwwodnej na tarasach, zabezpieczenie grzybobójcze ścian i stropów, gdzie występowały przecieki, świadczą o tym, że budynek może stanowić zagrożenie dla zdrowia jego mieszkańców. Zatem to w interesie członków Wspólnoty jest jak najszybsze wykonanie tych robót. Ponadto, poza twierdzeniem, że poniesienie wydatków związanych z realizacją robót budowlanych wywoła skutki, które będą niemożliwe do odwrócenia, strona nie wskazała o jakie skutki chodzi. Należy tutaj podkreślić, że nakazane roboty budowlane dotyczą nieprawidłowości w stanie technicznym budynku, którego utrzymanie we właściwym stanie technicznym jest obowiązkiem właściciela nieruchomości. Biorąc zatem pod uwagę zakres robót oraz brak wystarczającego uzasadnienia wniosku w powyższym zakresie, Sąd nie dopatrzył się przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powyższe okoliczności wymagały, aby wniosek w tym zakresie był należycie uzasadniony, czego jednak zabrakło. Niemożliwą zatem stała się analiza, czy w sprawie rzeczywiście zachodzi taka szkoda (majątkowa bądź niemajątkowa), która poprzez wyegzekwowanie nałożonego nakazu nie będzie mogła być wynagrodzona, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji.