II SA/Wr 583/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu M.K. B. od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić sprostowania uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2021 r.

Skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu sprzeciw od decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie nakazu wykonania określonych robót budowlanych. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił ww. sprzeciw w całości. Pismem z dnia 16 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła o sprostowanie zapisu w wyroku na stronie 4 w części górnej w zdaniu zaczynającym się od słowa "wszystkie zmiany wg organu I instancji mają wpływ na możliwość kontynuowania dalszej zabudowy". Skarżąca wniosła, aby sprostować niniejsze zdanie poprzez użycie zwrotu, że kontynuowanie dalszej zabudowy jest możliwe – "bo tak oświadczył organ I instancji". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 ze zm., dalej zwany p.p.s.a.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie Sąd zamierzał. Instytucja ta znajduje swoje zastosowanie w sytuacji gdy stwierdzona przez Sąd omyłka ma charakter oczywisty, a zatem taki której stwierdzenie nie budzi wątpliwości i jest bezsporne w świetle okoliczności przedstawionych w treści orzeczenia. Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w realiach niniejszej sprawy. Skarżąca żąda bowiem sprostowania wyroku w jego części historycznej, w której to Sąd przedstawia stanowisko organu zawarte w I instancji. Niniejszego nie można zaś zakwalifikować jako oczywistej omyłki pisarskiej czy też rachunkowej. Jest li tylko przedstawieniem twierdzeń organu zawartym w stanie faktycznym. Tym samym w ocenie Sądu niniejsze żądanie skarżącej nie spełnia wymagań z art. 156 § 1 p.p.s.a., bowiem w uzasadnieniu wyroku, a dokładniej w jego części historycznej nie występuje niedokładność mogąca podlegać sprostowaniu w oparciu o ten przepis. Stąd mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.