II SA/Wr 577/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Władysław Kulon (spr.), Sędziowie: asesor WSA Wojciech Śnieżyński, sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2021 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2020 r. nr SKO 4122/93/20 w przedmiocie przeniesienia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami na parterze i garażem podziemnym wraz z budową niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z dnia 30 lipca 2020 r. (Nr SKO 4122/93/20) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm. - zwanej dalej k.p.a.) oraz art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm. - zwanej dalej też "u.p.z.p.") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 26 maja 2020 r., (Nr 1907/2020), przenoszącą - na rzecz A. M. - decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 11 czerwca 2014 r. (Nr 2580/2014) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji we W. przy ulicy [...]/[...], na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] (dawniej [...]), AM-[...], obręb K. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że opisaną wyżej decyzją (sprostowaną postanowieniem z dnia 23 czerwca 2020 r., Nr 1735/2020) Prezydent Wrocławia przeniósł, na rzecz A. M., decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 11 czerwca 2014 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji we W. przy ulicy [...]/[...], na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] (dawniej [...]), AM-[...], obręb K. Decyzja ta została wydana na wniosek A. M. Do wniosku zostało dołączone oświadczenie w przedmiocie wyrażenia zgody na przeniesienie decyzji. Zgoda została udzielona w dniu 30 października 2017 r. przez A. Z. (prokurenta samoistnego A. Sp. z o.o.), z notarialnie poświadczonym podpisem. Kolegium wyjaśniło, że w dniu 30 października 2017 r. A. M. (działając w imieniu własnym i innych osób) zawarła z A. Sp. z o.o. przedwstępną umowę sprzedaży nieruchomości położonej we W. przy ulicy [...]/[...] - działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] (dawniej [...]), AM-[...], obręb K. W § 9 umowy A. Z. (prokurent samoistny A. Sp. z o.o) oświadczył, że składa do depozytu notarialnego oświadczenie wyrażające zgodę na przeniesienie decyzji Prezydenta Wrocławia nr 2580/2014, z dnia 11 czerwca 2014 r., o warunkach zabudowy, na rzecz A. M. Jednocześnie określono warunki wydania dokumentu przez notariuszy - przedstawienia protokołu sporządzonego przez notariusza lub jego zastępcę, z treści którego wynikać będzie oświadczenie notariusza z kancelarii notarialnej lub jego zastępcy, że w terminie do dnia 30 grudnia 2018 r. nie został sporządzony w tutejszej kancelarii notarialnej akt notarialny - Protokół z przyjęcia depozytu, w którym kwota (...) została przyjęta na przechowanie i zostało złożone polecenie przelewu kwoty tytułem zapłaty ceny sprzedaży. W dniu 8 lutego 2019 strony podpisały aneks do umowy zmieniając termin, o którym mowa wyżej na dzień 31 marca 2020 r. W dniu 20 marca 2020 r. A. M. pocztą elektroniczną oraz pocztą tradycyjną zawiadomiła A. Sp. z o.o. o ustalonym terminie spotkania w kancelarii notarialnej, w dniu 31 marca 2020 r., na godz. 14.00. W dniu 31 marca 2020 r. przed notariuszem został sporządzony protokół, w którym stwierdzono, że do końca dnia 31 marca 2020 r. nie został sporządzony protokół z przyjęcia kwoty do depozytu i wobec tego nie zostało złożone polecenie przelewu tytułem zapłaty ceny sprzedaży wynikającej z zawartej Umowy przedwstępnej. W dniu 1 kwietnia 2020 r. sporządzono protokół wydania dokumentów - w tym zgody na przeniesienie decyzji na rzecz A. M. Odwołanie od decyzji Prezydenta Wrocławia złożyła A. Sp. z o.o. wskazując, że oświadczenie o przeniesieniu decyzji zostało użyte bez wiedzy Spółki i w złej wierze. A. M. wezwała Spółkę do stawienia się w dniu 31 marca 2020 r. w Kancelarii Notarialnej, celem przeniesienia prawa własności lub odstąpienia od umowy. Pismo datowane na dzień 20 marca 2020 r. zostało doręczono prawidłowo, w dniu 7 kwietnia 2020 r., czyli po terminie wyznaczonym. Pomimo, że na dzień 31 marca 2020 r. nie było skutecznie doręczone wezwanie do stawienia się w Kancelarii, został wadliwie sporządzony protokół i zostały wydane dokumenty z depozytu. Dalej Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 63 ust. 5 u.p.z.p., organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie te podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie. Powołany przepis nie pozostawia żadnych wątpliwości. Do przeniesienia decyzji konieczna jest zgoda podmiotu, na rzecz którego ustalono warunki oraz oświadczenie strony przejmującej, o akceptacji wszystkich warunków wynikających z tej decyzji. Brak oświadczenia którejkolwiek ze stron definitywnie uniemożliwia przeniesienie decyzji. W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości, że zgoda A. Sp. z o.o. została udzielona prawidłowo przez prokurenta samoistnego - A. Z. Kolegium wyjaśniło, że oświadczenie woli w przedmiocie przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy, choć zmierza do wywołania skutków prawnych w sferze materialnego i procesowego prawa administracyjnego, to podlega ocenie w kategoriach prawa cywilnego. Trzeba podkreślić, że zgoda nie jest wyłącznie faktem i w związku z tym może być swobodnie i bez ograniczeń cofana w każdym czasie. Zgoda na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy nie może być rozumiana tylko jako element stanu faktycznego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że "zgoda taka jest bowiem z punktu widzenia jurydycznego jednostronną czynnością prawną, dokonywaną przez złożenie stosownego oświadczenia. Jest to oświadczenie woli w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że oświadczenie woli stanowi ujawniony, uzewnętrzniony zamiar wywołania określonych skutków prawnych. W omawianym przypadku zgoda na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy jest typowym oświadczeniem woli i stosować się winno do niego przepisy Kodeksu cywilnego, czyli przepisy dotyczące oświadczeń woli, a w szczególności art. 60, art. 61 w przypadku wycofania oświadczenia, jak również przepisy dotyczące wad oświadczenia woli art. 82-88 KC., w zakresie dopuszczalności i prawnych form odwołania tak złożonego oświadczenia" (wyrok z dnia 12 lutego 2014 ., II OSK 2508/12). W sprawie A. Sp. z o.o. nie kwestionuje prawidłowości złożenia oświadczenia woli. Nie powołuje się na wady oświadczenia woli, określone w art. 82 - art. 88 ustawy - Kodeks cywilny i nie złożyła oświadczenia woli w przedmiocie uchylenia się od skutków wyrażenia zgody na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. W konsekwencji, nie było podstaw do przyjęcia, że oświadczenie woli w przedmiocie zgody na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy jest wadliwe. Co istotne, oświadczenie woli zostało złożone z notarialnie poświadczonym podpisem i tym samym nie ma podstaw do kwestionowania prawdziwości wyrażenia zgody na przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. Nie jest też istotna data złożenia oświadczenia. Sam fakt, że oświadczenie woli zostało złożone w dniu 30 października 2017 r. nie ma wpływu na prawidłowość wydania decyzji w dniu 26 maja 2020 r. Podniesiony zaś w odwołaniu zarzut niedoręczenia w terminie wezwania do zawarcia umowy przyrzeczonej – zdaniem organu - nie ma żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zauważył przy tym, że Kolegium oczywiście nie jest upoważnione do wnikania w treść zawartej przedwstępnej umowy sprzedaży, ale trzeba podkreślić, że strony bezspornie oznaczyły końcowy termin złożenia kwoty do depozytu notarialnego i dokonania stosownych przelewów. Termin ten nie był jednostronnie ukształtowany przez którąkolwiek stron, ale stanowił istotny element umowy. Zatem A. Sp. z o.o. o tym terminie wiedziała i znała konsekwencje jego niedotrzymania. Samo zaś wezwanie do stawienia się w kancelarii notarialnej nie było warunkiem zawarcia umowy lub uzyskania z depozytu notarialnego zgody na przeniesienie decyzji. Sam upływ terminu upoważniał notariusza do podjęcia odpowiednich działań i wydania, na rzecz A. M. zgody na przeniesienie decyzji z depozytu. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła A. sp. z o.o. z/s w S. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że pierwotnie decyzja o warunkach zabudowy z dnia 11 czerwca 2014 r. została przeniesiona na skarżącą na podstawie przedwstępnej umowy sprzedaży – protokołu złożenia dokumentów do depozytu objętej aktem notarialnym z dnia 30 października 2017 r. (nr repertorium [...]). Z kolei aktem notarialnym z dnia 8 lutego 2019 r. (nr repertorium [...]), dokonano zmiany postanowień wcześniej zawartej umowy sprzedaży - protokołu złożenia dokumentów do depozytu objętej aktem notarialnym z dnia 30 października 2017 r. Przedmiotowa zmiana odnosiła się m.in. do § 7 umowy i ponownego określenia terminu dla zawarcia umowy przyrzeczonej na dzień 31 grudnia 2019 r., zaś w przypadku, gdy kupujący złoży do dnia 30 marca 2019 r. wniosek o wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę i powyższa decyzja nie stanie się ostateczna do dnia 30 października 2019 r. - "termin dla zawarcia Umowy Sprzedaży przedłużył się automatycznie do dnia 31.03.2020r.". Akt ten regulował również warunki dla wydania z depozytu notarialnego dokumentu zawierającego zgodę wnioskodawcy na przeniesienie wtórne powyższej decyzji na rzecz A. M. Zgodnie z nowo określonym terminem notariusze prowadzący kancelarię lub ich zastępcy mają polecenie wydania w/w dokumentu A. M. w sytuacji, gdy z ich oświadczenia sporządzonego w formie aktu notarialnego na żądanie którejkolwiek ze sprzedających, wynikać będzie, że do dnia 31 marca 2020 r. nie został sporządzony w tamtejszej kancelarii akt notarialny - protokół przyjęcia depozytu obejmującego cenę sprzedaży nieruchomości w następstwie i niezwłocznie po podpisaniu przyrzeczonej umowy sprzedaży, bądź najpóźniej w terminie 1 dnia roboczego od dnia jej zawarcia. Dalej skarżąca podniosła, że pismem z dnia 20 marca 2020 r. A. M. działająca w imieniu własnym i jako pełnomocnik pozostałych współwłaścicielek nieruchomości, poinformowała wnioskodawcę o wyznaczeniu na dzień 31 marca 2020 r. terminu dla podpisania umowy przyrzeczonej sprzedaży nieruchomości objętej księgą wieczystą [...]. Pismo to, jak wynika z kopii koperty, zostało nadane do wnioskodawczyni w dniu 20 marca 2020 r., zaś z uwagi na wprowadzony wówczas stan zagrożenia epidemiologicznego wynikający z pandemii Sars-CoV-2, list pozostawiony został w placówce pocztowej. Wnioskodawczyni odebrała w/w pismo w terminie wynikającym z przepisów prawa, tj. w dniu 7 kwietnia 2020 r. Było to zatem już po terminie wyznaczonym dla zawarcia umowy przyrzeczonej i stan ten nie obciąża wnioskodawczyni. Oczywistym jest, że sprzedający winien tak wyznaczyć termin, by uwzględniał on możliwość ewentualnego awizowania przesyłki, co miało miejsce w niniejszej sprawie. A. M., działając w imieniu własnym i pozostałych właścicieli, w dniu 31 marca 2020 r. złożyła bezpodstawne i sprzeczne ze stanem faktycznym oświadczenie, że wnioskodawczyni - kupująca, nie stawiła się w kancelarii celem zawarcia umowy przyrzeczonej pomimo prawidłowego zawiadomienia. Na dzień 31 marca 2020 r. wnioskodawczyni tymczasem nie była w ogóle poinformowana o terminie tej czynności albowiem w tym czasie nie odebrała jeszcze pisma z w/w terminem. Oświadczenie A. M. zostało zawarte w protokole niestawiennictwa objętym aktem notarialnym z dnia 31.03.2020 r. W ślad za tą czynnością, w dniu następnym tj. 1 kwietnia 2020 r., A. M. działając w imieniu własnym i pozostałych właścicieli poleciła zastępcy notarialnemu G. K., zastępcy notariusza B. R., stwierdzenie okoliczności, czy w terminie do dnia 31.03.2020 r. został sporządzony w tamtejszej kancelarii notarialnej akt notarialny - protokół przyjęcia depozytu obejmujący cenę sprzedaży nieruchomości w następstwie i niezwłocznie po podpisaniu przyrzeczonej umowy sprzedaży, bądź najpóźniej w terminie 1 dnia roboczego od dnia jej zawarcia. W związku z powyższym żądaniem zastępca notarialny oświadczył, że do końca dnia 31 marca 2020 r. nie został sporządzony w/w akt notarialny - Protokół z przyjęcia depozytu określonej kwoty i nie zostało złożone polecenie przelewu tej kwoty tytułem zapłaty ceny sprzedaży wynikającej z zawartej przedwstępnej umowy. Oświadczenie to został objęte aktem notarialnym z dnia 1 kwietnia 2020 r. Skarżąca podniosła, że niestawiennictwo w dniu 31 marca 2020 r. na terminie zawarcia umowy przyrzeczonej wynikało z braku prawidłowego zawiadomienia, gdyż przesyłka została przez wnioskodawczynię odebrana dopiero 7 kwietnia 2020 r. Stąd nieprawidłowe są zatem oświadczenia i zapisy czynności notarialnej objętej Protokołem niestawiennictwa, zaś osoba dokonująca tej czynności nie zbadała prawdziwości oświadczenia A. M. o prawidłowym zawiadomieniu wnioskodawczyni. Stąd, niezgodne z zapisami zawartej umowy i aneksu nr 1 są także czynności związane z wydaniem A. M. z depozytu notarialnego dokumentu z oświadczeniem wnioskodawczyni o zgodzie o przeniesieniu wtórnym decyzji o warunkach zabudowy z dnia 11 czerwca 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 21 grudnia 2020 r. uczestnik postępowania A. M. wniosła o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie albo stwierdzenie nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wskazane kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontroli tut. Sądu podlegała decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2020 r. (Nr SKO 4122/93/20) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 26 maja 2020 r., (Nr 1907/2020), przenoszącą - na rzecz A. M. - decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 11 czerwca 2014 r. (Nr 2580/2014) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, przewidzianej do realizacji we W. przy ulicy [...]/[...], na działkach nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] (dawniej [...]), AM-[...], obręb K. Materialnoprawną podstawą niniejszej decyzji był art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm. - zwanej dalej też "u.p.z.p."). Stanowi on, że "Organ, który wydał decyzję, o której mowa w art. 59 ust. 1, jest obowiązany, za zgodą strony, na rzecz której decyzja została wydana, do przeniesienia tej decyzji na rzecz innej osoby, jeżeli przyjmuje ona wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Stronami w postępowaniu o przeniesienie decyzji są jedynie podmioty, między którymi ma być dokonane jej przeniesienie". Instytucja przeniesienia warunków zabudowy uregulowana w art. 63 ust. 5 u.p.z.p pozwala więc pod określonymi warunkami na zmianę inwestora, czyli adresata decyzji administracyjnej, bez konieczności ponownego przeprowadzania postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Przeniesienie decyzji uzależnione jest jednakże od łącznego spełnienia dwóch warunków. Po pierwsze, strona, na rzecz której została wydana decyzja, musi wyrazić zgodę na jej przeniesienie. Po drugie, osoba, na rzecz której ma być przeniesiona decyzja, musi przyjąć wszystkie zawarte w niej warunki. Oznacza to, że przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy na inną osobę skutkuje wyłącznie zmianą jej adresata. Warunki zabudowy określone w decyzji pozostają niezmienione. Przeniesienie praw z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powoduje, że podmiot, który miał prawa uzyskane tą decyzją (również prawa procesowe), traci je na rzecz tego podmiotu, na który prawa te zostały przeniesione. Podmiot, na który została przeniesiona decyzja, staje się nowym adresatem decyzji akceptującym wszystkie warunki zawarte w tej decyzji. Co istotne – możliwe jest przeniesienie w całości decyzji ustalającej warunki zabudowy na inny podmiot bez możliwości dokonywania zmian w jej treści poza osobą inwestora, na rzecz którego decyzja ta jest przenoszona. Stąd przeniesienie decyzji powoduje zmianę wyłącznie w sferze podmiotowej, bez jakiejkolwiek ingerencji w jej merytoryczną treść (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Gd 294/20). W rozpatrywanej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że A. sp. z o.o. działając przez swojego prokurenta samoistnego - A. Z. w formie oświadczenia woli wyraziła zgodę na przeniesienie decyzji lokalizacyjnej Prezydenta Wrocławia na rzecz A. M., tj. w § 9 umowy przedwstępnej z dnia 30 października 2017 r. Niniejsze oświadczenie z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 63 ust. 5 u.p.z.p. jest wystarczające dla przeniesienia decyzji o warunkach zabudowy. Jest ono przy tym – jak zauważyło Kolegium – typowym oświadczeniem woli w rozumieniu prawa cywilnego, chociaż wywołuje skutki w sferze prawa administracyjnego. Stąd jeżeli nie zostało ono cofnięte lub też obarczone prawną wadliwością brak jest podstaw do wykluczenia skutków, które wywołuje. Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, w realiach której nie ma podstaw – na co zwróciło uwagę Kolegium – do kwestionowania prawidłowości niniejszego oświadczenia w kontekście wadliwości, o których mowa w art. 82-88 k.c. Podniesione z kolei w treści skargi zarzuty oscylujące wokół braku prawidłowego wezwania do zawarcia umowy przyrzeczonej pozostają bez wpływu na treść zaskarżonej decyzji, nie tylko w kontekście zasadniczego kryterium jakim jest brak wadliwości samego oświadczenia, ale także wobec umownego i swobodnego oznaczenia przez same strony końcowego terminu uzyskania z depozytu notarialnego zgody na przeniesienie decyzji. Stąd podnoszone przez skarżącą stronę okoliczności wobec braku jej oświadczenia woli w przedmiocie uchylenia się od skutków wyrażenia zgody na przeniesienie decyzji lokalizacyjnej nie mogą stanowić okoliczności uzasadniających wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W przedstawionych powyżej okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny – nie znajdując podstaw dla uchylenia zaskarżonej decyzji – stosownie do art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.