II SA/Wr 556/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 25 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi W. J. K. na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania nadbudowanej i rozbudowanej części budynku postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W. J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia (...) czerwca 2019 r. nr (...). W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia (...) marca 2019 r. nr (...), którym wymierzono skarżącemu – inwestorowi robót budowlanych polegających na nadbudowie i rozbudowie budynku przy al. K. (...) we W. (dz. nr (...), (...), obręb P.) z przeznaczeniem na hotel pracowniczy, wykonanych w sposób istotnie odstępujących od zatwierdzonego projektu budowlanego oraz przepisów – karę w wysokości 60 000 zł z tytułu nielegalnego przystąpienia do użytkowania nadbudowanej i rozbudowanej części budynku przy al. K. (...) we W.. Skarżący w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazał, że konieczność zapłaty przedmiotowej kary będzie wiązała się ze znacznym nadszarpnięciem jego finansów, a także spowoduje utrudnienie w regulowaniu bieżących należności tym samym sprowadzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci naruszenia płynności finansowej firmy. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie jest wystarczające złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania postanowienia istotnie trudne do odwrócenia. W przedmiotowej sprawie Skarżący wskazał, że zapłata przedmiotowej kary "może doprowadzić do zachwiania płynności finansowej jego firmy", jednak nie przedstawił swojej sytuacji finansowej, które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie zapłata przedmiotowej kary wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody w majątku skarżącego. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla skarżącego. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonym postanowieniu obowiązku wiąże się z przeznaczeniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania postanowienia, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie strona skarżąca – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych. Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Argumentacja powołana przez stronę skarżącą nie uzasadnia wystarczająco złożonego wniosku. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.