II SA/Wr 552/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie wykonania robót budowlanych obejmujących budowę czterech budynków gospodarczych z sanitariatem postanawia odrzucić skargę.

Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230 P.p.s.a., jest w szczególności skarga. W niniejszej sprawie zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2017 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego zarządzenia doręczono stronie skarżącej w dniu 14 września 2017 r. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia jego odbioru przesyłkę odebrał skarżący osobiście. Zakreślony termin siedmiodniowy do uiszczenia opłaty upłynął w dniu 21 września 2017 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, strona skarżąca opłaty nie uiściła. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności a skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Po myśli § 3 art. 220 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z tych względów orzeczono jak w sentencji. Odnosząc się zaś do zawartego w piśmie z dnia 16 września 2017 r. oświadczenia skarżącego o cofnięciu skargi, należy zwrócić uwagę na pogląd reprezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymieniona w art. 58 § 1 P.p.s.a. Obok tych przesłanek, do warunków skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego zalicza się - stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 1829/07).