II SA/Wr 483/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości występujących w stanie technicznym budynku postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W dniu [...] października 2020 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga M. B. (dalej: skarżący) na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: organ II instancji) z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: organ I instancji) z [...] maja 2020 r. nr [...] w sprawie nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku przy ul. [...][...] we [...]. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W dniu [...] listopada 2020 r. wpłynął skierowany do tutejszego Sądu drugi wniosek, w którym skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy decyzją organu II instancji. Drugi wniosek skarżący argumentował tym, że wykonanie decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody i skutków, których to nie będzie można następczo usunąć w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący podnosił konieczność poniesienia przez niego "znacznych kosztów", w sytuacji w której obowiązek wykonania wskazanych w decyzji robót okazałby się niezasadny, a Sąd uchyliłby decyzję. Wnioskodawca stwierdził ponadto, że "(...) w chwili obecnej jakiekolwiek wykonywanie prac dotyczących dachu, więźby dachowej, podłogi strychowej itd. w świetle istniejących ekspertyz i dokumentów PZU może doprowadzić do katastrofy budowlanej mogącej zagrozić życiu, zdrowiu i mieniu nie tylko klatki schodowej nr [...] przy ul. [...] we [...] ale także mieszkańców sąsiadującej klatki schodowej nr [...] przy ul. [...] we [...]." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 3), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd. Stosownie do treści art. 61 § 3 przywołanej ustawy, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane. Akt ten także powinien kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa zaś na stronie skarżącej. Przesłanki uprawniające sąd do udzielenia stronie ochrony tymczasowej, to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to pojęcia nieostre, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie. Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, może mieć charakter majątkowy lub niemajątkowy. Jej immamentną cechą jest to, że nie będzie mogła ona być wynagrodzona (usunięta) przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob.: post. NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 39/17, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego, może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob.: postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 788/16, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że powyższe przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego decyzji, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący nie przedstawił nawet orientacyjnego kosztorysu wykonania obowiązku, ani nie przedstawił swojej sytuacji finansowej, które to informacje pozwoliłyby ocenić, czy istotnie realizacja nakazu wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody w majątku skarżącego. Skarżący wskazał wyłącznie na pismo, które otrzymał jak sam stwierdził ponad 2 lata temu z żądaniem przygotowania 30 000 zł na tzw. remont elewacji. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla skarżącego. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z przeznaczeniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Odnosząc się do argumentu skarżącego dotyczącego rzekomej "dewastacji" dokonywanej przez współwłaściciela lokalu nr [...] to Sąd podkreśla, że przy wydaniu decyzji na podstawie art. 66 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333; dalej: "p.b.") nie bada się przyczyn, z powodu których obiekt budowlany stworzył zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego albo bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Do wydania decyzji nie jest konieczne również ustalenie dlaczego obiekt jest w nieodpowiednim stanie technicznym, ani ustalenie kto ponosi odpowiedzialność za doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z przepisami Fakt istnienia obowiązku wykonania aktu lub czynności organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie bowiem wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej praktycznie w każdym przypadku wiąże się z określonymi kosztami. Ponadto w sytuacji, gdy nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego jest efektem działań osób trzecich, adresatowi nakazu orzeczonego na podstawie art. 66 p.b. przysługuje prawo dochodzenia odszkodowania przed sądem powszechnym, na zasadach określonych w przepisach kodeksu cywilnego. W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do uzyskania przez skarżącego ochrony tymczasowej, o czym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji postanowienia.