II SA/Wr 481/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi E. R., T. R. oraz M. R. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych E. R. i T. R. na uchwałę Rady Gminy W. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w miejscowościach B. oraz R. – MPZP B. II – R. CENTRUM postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od złożonej skargi.

Pismem z 22 VI 2022 r. E. R. oraz T. R. w imieniu własnym i małoletniego syna M. R. wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy W. z [...] XI 2020 r. ([...]) w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w miejscowościach B. oraz R. – MPZP B. II – R. CENTRUM (dalej jako "MPZP"), wnioskując o stwierdzenie jej nieważności w całości. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: art. 1 ust. 2 pkt 12; art. 1 ust. 3; art. 25 ust. 1; art. 15 ust. 2 pkt 10; art. 10 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 6 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 15 ust. 2 pkt 6; art. 67a ust. 5 ustawy z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2001 r. poz. 647 ze zm.); art. 7; art. 87 i art. 94 Konstytucji RP oraz § 149 i § 137 w związku z § 143 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 VI 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej oraz § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 VIII 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzasadniając interes prawny do wniesienia skargi A. i T. R. wyjaśnili, że są właścicielami działki położonej we W.(1) przy ul. [...] o nr [...], obręb P. Zdaniem skarżących, uchwalenie MPZP i przyjęcie odmiennych funkcji zagospodarowania dla terenów nim objętych, zmienia warunki środowiskowe korzystania z ich działki. Skarżący podkreślili, że ich działka zlokalizowana jest ok 900 metrów od granic terenów objętych postanowieniami MPZP. Postanowienia te negatywnie i bezpośrednio oddziałują na ich własność, obniżając walory lokalizacyjne działki, w tym jej wartość ekonomiczną i prawo do właściwego, zgodnego z przeznaczeniem, niezakłóconego ponad przeciętną miarę wykonywania prawa własności, przez które należy rozumieć zagrożenie pogorszenia parametrów związanych z ochroną środowiska takich jak poziom wibracji, hałasu i zanieczyszczenia powietrza. Skarżący podnieśli, że MPZP narusza ich interes prawny wynikający z art. 144 w związku z art. 140 kc. Kwestionowany plan zezwala bowiem właścicielom objętych nim działek ([...], [...] i [...], obręb B.) do wykonywania ich prawa z naruszeniem obowiązku powstrzymywania się od działań, które zakłócałyby korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętna miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Zdaniem skarżących, przywołana norma obejmuje również immisje pośrednie których szkodliwe skutki mogą być odczuwane w sposób naturalny na ich nieruchomościach np. poprzez wywoływanie hałasu, wibracji, wytwarzanie zapachów, ciepła i innych. Organ planistyczny winien więc uwzględnić dyspozycję art. 144 kc i powstrzymać się od działań, przy wydawaniu aktów prawa miejscowego, mogących zakłócać lub potencjalnie zakłócać korzystanie z nieruchomości sąsiednich. W ocenie skarżących dozwolone przepisami MPZP prawo zagospodarowania działek znajdujących się w jego granicach, niesie realne i znaczące zagrożenie zlokalizowania w sąsiedztwie ich nieruchomości inwestycji, które w znaczący sposób będą oddziaływać na prawo do niezakłóconego korzystania z ich działki. Skoro MPZP dopuszcza maksymalną wysokość budynków do 45 m, a budowli i instalacji technologicznych do 80 m, to zrealizowana na jego terenie inwestycja będzie widoczna nieomal z każdego miejsca w promieniu wielu kilometrów. Ponadto skarżący podnieśli, że w związku z chorobą syna (stwierdzony zespół [...]) wprowadzona przez MPZP zmiana przeznaczenia sąsiadującego z ich działką terenu poprzez jego uprzemysłowienie, stanowi naruszenie prawa do ochrony zdrowia, przysługującego im na podstawie art. 68 ust. 1 i 3 Konstytucji RP. Podkreślili przy tym, że głównie ze względu na chorobę syna zdecydowali się na zakup działki na terenie oddalonym od ośrodków przemysłowych, w bliskiej odległości od parku, lasów i terenów objętych ochroną z uwagi na walory przyrodnicze Natura 2000. W dalszej części skargi skarżący przedstawili uzasadnienie postawionych w petitum skargi zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie w całości, ewentualnie o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarżący nie wykazali interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały. Nie wykazali bowiem, że w związku z uchwaleniem MPZP został naruszony ich osobisty, własny, indywidulany interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to powinno mieć charakter bezpośredni i realny. Zdaniem organu skarżący legitymują się jedynie interesem faktycznym, bowiem przedstawiona przez nich argumentacja uzasadniająca istnienie interesu skarżących w kwestionowaniu MPZP oparta została jedynie na faktach i nie wskazuje konkretnego ograniczenia wynikającego z realizacji ustaleń planu. Na dzień złożenia skargi, składa się jedynie z hipotez, przypuszczeń i subiektywnych stwierdzeń dotyczących potencjalnej realizacji ustaleń planu. Organ podkreślił, że wbrew twierdzeniom skarżących do negatywnego oddziaływania na środowisko może dojść nie poprzez samo uchwalenie MPZP, lecz dopiero w sytuacji realizacji przedsięwzięć niezgodnie z ustaleniami planu miejscowego oraz innymi przepisami prawa regulujących ochronę środowiska, przyrody, czy zdrowia i życia ludzi oraz zwierząt. Odnosząc się z kolei do rzekomego negatywnego wpływu MPZP na zdrowie syna skarżących przez pryzmat powołanego art. 68 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, organ wywiódł, że przepisy te nie potwierdzają interesu prawnego skarżących, gdyż wyznaczają one tylko ogólne dyrektywy podlegające konkretyzacji w przepisach ustaw i aktów wykonawczych do nich, a wręcz przeciwnie świadczą o interesie faktycznym w sprawie. Niezależnie od braku interesu prawnego, organ podniósł, że również zarzuty skierowane pod adresem kwestionowanych zapisów MPZP, czy też procedury uchwalania planu, są niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej "ppsa", sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W rozpoznawanej sprawie takim przepisem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z 8 III 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2022 r. poz. 559, ze zm.), dalej "usg", zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skuteczne wniesienie skargi w trybie przywołanego przepisu, umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie wszystkie wskazane tam warunki dopuszczalności skargi, tj.: skarżący wykaże, że posiada interes prawny w skarżeniu określonego aktu, a w dalszej kolejności, że jego interes prawny został naruszony postanowieniami zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu szczegółowa analiza przytoczonych w skardze twierdzeń odnoszących się do interesu prawnego skarżących prowadzi do wniosku, że nie sposób ich zakwalifikować jako dających podstawę do skutecznego wniesienia skargi na MPZP. Należy przy tym zasygnalizować, że skargi składane w podobnych okolicznościach były już przedmiotem rozstrzygnięć tutejszego Sądu (zob. postanowienia WSA we Wrocławiu: z 14 XII 2022 r., II SA/Wr 480/22; z 24 X 2022 r., II SA/Wr 524/22; z 3 X 2022 r., II SA/Wr 526/22) U podstaw legitymacji skargowej, o której mowa w art. 101 ust. 1 usg, leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z 4 XI 2003 r. (SK 30/02) i z 16 IX 2008 r. (SK 76/06) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 usg przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje zatem posiadanie interesu prawnego lub uprawnienia, przy czym dopiero naruszenie tego interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Ponadto wyjaśnić trzeba, że w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych, które Sąd w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela, przyjmuje się, że podmiot skarżący uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 usg musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą. Związek ten polega na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Reprezentując swój zindywidualizowany interes, skarżący musi też wykazać, że interes ten jest konkretny, realny i aktualny (v. wyrok NSA z 13 XI 2012 r., II OSK 2105/12 - CBOSA). Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego, powodując następstwo w postaci ograniczenia czy też pozbawienia go konkretnych uprawnień lub nałożonych obowiązków. Przyjmuje się również, że o naruszeniu interesu prawnego w rozumieniu powołanego przepisu rozstrzyga zmiana w sytuacji prawnej wnoszącego skargę (v. wyrok NSA z 20 XI 2009 r., II OSK 1305/09 - CBOSA). Zaznaczyć również należy, że w wyroku z 4 XI 2003 r. (SK 30/02) Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że skarga na podstawie art. 101 usg nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała, naruszając prawo, jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (v. wyroki: NSA z 3 IX 2004 r., OSK 476/04 i z 1 III 2005 r., OSK 1437/04; WSA w Warszawie z 1 VI 2005 r., II SA/Wa 1928/04 - CBOSA). Ponadto, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że interes prawny skarżącego, do którego wprost nawiązuje art. 101 ust. 1 usg, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Podnosi się przy tym, że interes ten musi być bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. W tym miejscu należy zauważyć, że skarżący w niniejszej sprawie wywodzą swoją legitymację do wniesienia skargi na zakwestionowaną przez nich uchwałę z prawa własności do nieruchomości (co istotne położonej poza obszarem objętym regulacjami MPZP). Ich zdaniem, ustalenia zaskarżonego planu oddziałują negatywnie i bezpośrednio na ich własność, obniżają walory lokalizacyjne działki, w tym nie tylko jej wartość ekonomiczną, ale również prawo do właściwego zgodnego z przeznaczeniem, niezakłóconego ponad przeciętną miarę wykonywania prawa własności, przez które rozumieć należy zagrożenie pogorszenia parametrów związanych z ochroną środowiska takich jak poziom wibracji, hałasu i zanieczyszczenia powietrza oraz walory krajobrazowe. Odnosząc się do powyższej argumentacji, w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że w sprawie niekwestionowane jest przez żadną ze stron, że skarżący – jak sami podali - posiadają prawo własności nieruchomości położonej we W. przy ul. [...] o nr działki [...], obręb P. Na podstawie dokumentacji planistycznej, obejmującej między innymi część graficzną planu, dołączonego do odpowiedzi na skargę Schematu rozmieszczenia planowanych obszarów aktywności gospodarczej w pobliżu Węzła P. oraz oświadczeń stron, Sąd ustalił, że powyższa działka położona jest na obszarze znajdującym się poza granicami terenów objętych ustaleniami MPZP. Według wskazanych ustaleń działka nr [...], obręb P. znajduje się w odległości około 1200 m od granicy działek objętych MPZP. Ustalenie to znajduje potwierdzenie w oświadczeniach strony skarżącej, która wskazała, że jej nieruchomość znajduje się w odległości ok. 900 m od granicy działek objętych planem oraz organu, który podkreślił, że działka skarżących zlokalizowana jest w odległości ok. 1,2 km od tego obszaru. Analizując powyższe ustalenia, należy podkreślić, że sam fakt położenia nieruchomości skarżących poza obszarem objętym planem miejscowym nie oznacza jeszcze, że nie może dojść do naruszenia ich interesu prawnego. Kwestia możliwości wpływu rozwiązań przyjętych w uchwale, której przedmiotem jest uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na działki nieobjęte ustaleniami takiej uchwały, wielokrotnie była bowiem przedmiotem rozważań judykatury. W wyroku z 3 XI 2010 r. (II OSK 1780/10) Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że nie ma prostej, zawsze aktualnej reguły, która wykluczałaby legitymację skargową każdego, bez wyjątku, właściciela działki położonej poza terenem, dla którego uchwalono plan miejscowy. Konieczne jest więc zbadanie każdego pojedynczego przypadku dla oceny legitymacji skargowej na plan miejscowy. Biorąc powyższe pod uwagę, po przeanalizowaniu przedłożonej w sprawie dokumentacji, Sąd doszedł do przekonania, że przywołana w skardze argumentacja nie stanowi przesłanki świadczącej o posiadaniu przez stronę skarżącą interesu prawnego, który zostałby naruszony zaskarżoną uchwałą. Skarżący nie wskazali na takie okoliczności, które mogłyby przemawiać za tym, że zakwestionowana przez nich uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie. Z materiałów sprawy wynika, że przyjęte zaskarżoną uchwałą ustalenia planistyczne nie zmieniają sytuacji prawnej skarżących. Nie dysponują oni bowiem tytułem prawnym do nieruchomości, do których wprost odnoszą się zapisy MPZP. Nieruchomość skarżących znajduje się poza obszarem tego planu. MPZP nie zmienia zatem wprost przeznaczenia i sposobu zagospodarowana działki skarżących. Tym bardziej, ustalenia MPZP nie zawierają regulacji o ograniczeniu zabudowy na działce należącej do skarżących. Oceniając natomiast kwestię ewentualnego wpływu ustaleń MPZP na sposób wykonywania przez skarżących prawa własności i wskazane przez nich pogorszenie parametrów związanych z ochroną środowiska, Sąd na podstawie dokumentacji ustalił, że działka skarżących znajduje się w odległości około 1200 m od granicy działek objętych MPZP. Uwzględnienie tej odległości, prowadzi do wniosku, że oddziaływanie inwestycji, które mogą potencjalnie w związku z ustaleniami planu pojawić się na działkach nr [...], [...] i [...], obręb B., nie obejmuje bezpośrednio nieruchomości skarżących. Ponadto skarżący w żaden sposób nie wykazali, że usytuowanie ich nieruchomości w odległości, jak sami wskazują ok. 900 m od miejsca przyszłych niewiadomych aktualnie inwestycji, sprawia, że pozostaje ona w sferze szkodliwej emisji hałasu i innych immisji. Świadczy to o braku możliwości wywodzenia w niniejszej sprawie interesu prawnego ze szkodliwego oddziaływania wszelkiego rodzaju inwestycji, mogących powstać na wspomnianych działkach, na warunki środowiskowe korzystania z ich nieruchomości. W tym miejscu należy odwołać się do trafnego stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że "samo [...] hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości, nie może stanowić legitymacji do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 usg" (v. wyrok NSA z 29 VI 2011 r., II OSK 618/11 - CBOSA). A za takie, hipotetyczne, ewentualne zagrożenie naruszenia interesu prawnego w przyszłości skarżących w niniejszej sprawie należy uznać możliwość usytuowania - w przypadku realizacji inwestycji - na terenach działek [...],[...] i [...] budowli (kominów) do wysokości 80 m. Zwrócić tutaj trzeba również uwagę, że teren tych działek został oznaczony symbolem [...]P, tj. teren zabudowy przemysłowej, a jak słusznie wskazał organ, "fakt uchwalenia planu oraz zmiana przeznaczenia terenu pod funkcję przemysłową w żadnej mierze nie wpływa na warunki środowiskowe terenu". Za chybione w kontekście interesu prawnego Sąd uznał również argumenty skarżących o obniżeniu wartości ekonomicznej ich działki w związku z podjęciem MPZP. Kwestia ta nie dotyczy bowiem naruszenia interesu prawnego, lecz faktycznego i w istocie opiera się na przypuszczeniach strony skarżącej. Słusznie organ zwrócił w tym względzie uwagę, w ślad za uzasadnieniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 XII 2014 r. (II OSK 1206/13), że w ustawie z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost przewidziano roszczenia na wypadek obniżenia wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu miejscowego (art. 36 ust. 3), których można dochodzić przed sądem powszechnym (art. 37 ust. 10). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku, "jeżeli więc rzeczywiście wartość nieruchomości skarżącego uległa obniżeniu na skutek uchwalenia zaskarżonego planu miejscowego, to jego interesy są w tym zakresie dostatecznie chronione w postępowaniu przed sądem powszechnym. Nie może więc skarżący powoływać się jedynie na to, że na skutek uchwalenia planu miejscowego uległa obniżeniu wartość jego nieruchomości w celu zaskarżenia tego planu w trybie art. 101 usg". Podobnie ocenić trzeba argumenty wskazujące na obniżenie walorów środowiskowych. Słusznie w tym zakresie organ wskazał, powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 XII 2015 r. (II OSK 2868/15), że realizacja potencjalnych inwestycji odziaływujących na środowisko, o których piszą skarżący, nie jest możliwa tylko na podstawie planu miejscowego. Plan miejscowy może bowiem tego rodzaju zagospodarowanie dopuszczać, lecz dla realizacji konkretnych inwestycji konieczne uzyskanie jest szeregu decyzji właściwych organów administracyjni publicznej. Na etapie tych postępowań organy zobowiązane są badać zgodność inwestycji ze szczegółowymi przepisami obowiązującymi dla tego terenu, nie tylko wynikającymi z planu miejscowego. W innym postanowieniu z 2 X 2018 r. (II OSK 2317/18) Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że kwestia zakłóceń w postaci hałasu wynikającego z działalności usługowej może być ustalana i kontrolowana w odrębnych postępowaniach prowadzonych na dalszych etapach realizacji inwestycji, natomiast nie daje ona podstaw do wywiedzenia interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w sprawie planu miejscowego. Interesu prawnego w zaskarżeniu zakwestionowanej przez skarżących uchwały trudno się ponadto doszukiwać w argumentach odnoszących się do choroby syna skarżących (wskazany zespół [...]) i naruszenia obowiązku zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej okreslonego art. 68 ust. 3 i 4 Konstytucji RP. Podkreślić trzeba, że tego rodzaju przepis prawa nie może stanowić podstawy wywodzenia interesu prawnego w kwestionowaniu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Reguluje bowiem on obowiązki władz publicznych, a nie materialnoprawne uprawnienia jednostki. Nie sposób też pominąć uwagi zawarte w odpowiedzi na skargę. Wynika z niej, że w istocie działka należąca do skarżących położona jest w pobliżu Węzła P., stanowiącego skrzyżowanie autostrady A[...], drogi S[...] i tzw. "Łącznika D.", co już generuje szkodliwe emisje do środowiska. Ponadto droga ekspresowa (docelowo autostrada) S[...] klasy S jest zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sąsiedztwie znajduje się ponadto droga wojewódzka, tzw. "Łącznik D.", oraz linia kolejowa relacji W.(1)-T. Trudno zatem zgodzić się ze stwierdzeniem skarżących, jak słusznie stwierdził organ, że sąsiedztwo obszaru objętego zakwestionowanym planem to wyłącznie cenne przyrodniczo i rekreacyjnie obszary. Ponadto, Sąd podziela stanowisko zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 25 II 2022 r. (VII SA/Wa 1935/21), w którym stwierdzono, że przepis art. 68 ust. 1 Konstytucji RP nie może stanowić źródła interesu prawnego, bowiem interes prawny wywodzić się musi z praw rzeczowych do nieruchomości o najszerszym zakresie (własności, użytkowania wieczystego). Pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasad i trybu uchwalania planu również nie mogły być uwzględnione przez Sąd. Naruszenia interesu prawnego jako warunku dopuszczalności skargi nie można bowiem upatrywać w samym naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej czy zasad techniki prawodawczej. Sąd nie jest uprawniony do badania naruszeń procedury czy treści merytorycznej uchwały, jeżeli skarżący nie wykaże naruszenia swego interesu prawnego zapisami planu. Te mogą być natomiast kontrolowane dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że został nadto naruszony interes prawny strony skarżącej (v. wyrok NSA z 26 II 2008 r., II OSK 1765/07 - CBOSA). Do wniesienia skargi nie legitymuje zaś sama sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu. Przenosząc dotychczasowe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, trzeba podnieść, że to skarżący powinni wykazać, że zaskarżoną uchwałą został naruszony ich interes prawny lub uprawnienie, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Trzeba bowiem jeszcze raz przypomnieć, że dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Niemożność wykazania naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi natomiast do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (v. wyrok NSA z 14 III 2002 r., II SA 2503/01). Z taką sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W świetle dotychczasowych rozważań, w ocenie Sądu, skarżący nie zdołali wykazać, aby przysługujący im interes prawny (lub uprawnienie) został naruszony zapisami zaskarżonej uchwały, co uniemożliwia kontrolę legalności tej uchwały. Przewidywania skutków uchwalonego MPZP mają wyłącznie walor subiektywny, który nie kreuje aktualnej legitymacji skargowej po stronie skarżących. Analiza treści kwestionowanej przez skarżących uchwały nie potwierdziła, ażeby jej postanowienia aktualnie negatywnie oddziaływały na sferę praw i obowiązków skarżących. Okoliczności te, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ppsa, obligowały Sąd do odrzucenia skargi. Z kolei podstawę zwrotu uiszczonego przez skarżących wpisu sądowego od skargi stanowił art. 232 § 1 pkt 1 ppsa, zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.